Από τη φωτιά της Γαλλίας στο τσεκούρι της Τουρκίας
Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας σύμβουλος επιχειρήσεων – συγγραφέας
Έχουν σχέση τα γεγονότα στη Γαλλία με τις πρόσφατες γεωπολιτικές κινήσεις της Τουρκίας; Φαινομενικά, όχι. Όμως και τα δύο γεγονότα εδράζονται σε κάποια κοινά στοιχεία και στοχεύουν σε παρόμοια αποτελέσματα.
Στη Γαλλία το μείγμα είναι εκρηκτικό γιατί συνδυάζονται κοινωνικά, πολιτικά και πολιτισμικά στοιχεία με διαφορετικά κίνητρα, δημιουργώντας ένα περιβάλλον ανασφάλειας που μετατρέπει ακόμη και τη Λεπέν σε παράγοντα σταθερότητας.
Η οικονομική πίεση, ελέω και του ενεργειακού κόστους. Η γκετοποίηση, ακόμη και στο τομέα της εκπαίδευσης. Η προεκλογική πολιτική πρόκληση, ακόμη κι αν καταστρέφει την ισορροπία και τη διεθνή αξιοπιστία της χώρας. Οι σαφείς πολιτισμικές διαφορές, από μετανάστες ή επόμενες γενιές Γάλλων με καταγωγή από τις πρώην αποικίες, που δεν συμβιβάζονται ακόμη κι αν παριστάνουμε ότι θεσμικά αντέχουμε τη σύγκρουση.
Όλα αυτά τα δεδομένα καταλήγουν στην αποσταθεροποίηση της Γαλλίας, πολιτικά και οικονομικά, και φέρνουν ξανά την Ε.Ε. μπροστά στα γνωστά παραγωγικά, θεσμικά και πολιτισμικά διλήμματα, στην αντιμετώπιση των οποίων διαχρονικά κινείται με αναβλητικότητα και περιορισμένη οπτική γύρω από τις γενικότερες εξελίξεις.
Την ίδια στιγμή, στη νοτιοανατολική πλευρά της Ευρώπης, η Τουρκία έρχεται σε αντιπαράθεση με τα δικά της αδιέξοδα, τα οποία όπως συνηθχει, επιχειρεί να τα μεταφέρει σε τρίτους. Το τουρκολυβικό σύμφωνο δεν έχει κάποια διεθνή νομική ισχύ, αποδεικνύει όμως ότι ο ρόλος της Τουρκίας στον μουσουλμανικό κόσμο, ως εγγυήτριας δύναμης, παραμένει ισχυρός. Κι όσο εμείς επενδύουμε αποκλειστικά στην τυπικότητα, αυτή θα οικοδομεί συμμαχίες που θα δυσχεραίνουν την πρακτική άσκηση εθνικής πολιτικής στην περιοχή.
Το ζητούμενο και στις δύο περιπτώσεις είναι ο προσανατολισμός. Όσο η Ε.Ε. αναβάλλει τους μακροπρόθεσμους οικονομικούς και κοινωνικούς σχεδιασμούς της, σε όφελος της γραφειοκρατίας και μιας θολής δικαιωματίστικης συζήτησης, τόσο θα εντείνονται οι παραγωγικές και κοινωνικές ανισότητες. Όσο η Ελλάδα παριστάνει ότι δεν αντιλαμβάνεται το γεωπολιτικό θράσος της Τουρκίας και δεν αντιδρά με διορατικότητα στην προκλητικότητά της, τόσο θα ανοίγουν νέοι δίοδοι προς εθνικές υποχωρήσεις όπως αυτή της συμφωνίας των Πρεσπών.

