Άρση μονιμότητας: Πριν σπάσεις αυγά, πλένεις τα τηγάνια
Γράφει ο Σπύρος Πολυχρονόπουλος
Για να φτιάξεις ομελέτα, πρέπει να σπάσεις αυγά. Αλλά πρώτα πρέπει να έχεις φροντίσει να έχεις καθαρά τηγάνια στα οποία θα ρίξεις τα σπασμένα αυγά και θα απολαύσεις τελικά την ομελέτα σου.
Ο γαστρονομικός πρόλογος επιστρατεύθηκε για να παρουσιάσει με απλό και κατανοητό τρόπο ότι η κυβέρνηση δεν έχει προετοιμαστεί κατάλληλα για την άρση της μονιμότητας στο Δημόσιο.
Η ομελέτα είναι το Δημόσιο, η άρση της μονιμότητας το σπάσιμο αυγών και η Ελλάδα μία απέραντη λάντζα με άπλυτα τηγάνια.
Γιατί κανείς δεν διαφωνεί ότι πρέπει να πολεμήσουμε το βαθύ κράτος, αλλά με τι αξιωματικούς και σε τι πεδίο μάχης; Είναι οι φαντάροι μας σωστά παραταγμένοι πριν κρίνουμε αν είναι ανίκανοι ή όχι; Και μήπως τους οδηγούμε από το ένα ναρκοπέδιο στο άλλο;
Το λογικό είναι πριν από την άρση της μονιμότητας να έχεις φτιάξει ένα τέλειο σύστημα αξιολόγησης, να μην έχεις κομματικά διορισμένους διευθυντές και διοικητές που θα αποφασίζουν για τις απολύσεις και φυσικά να γίνει μία αναδιοργάνωση όλων των υπηρεσιών του δημοσίου που να εξασφαλίζει ότι όλοι οι υπάλληλοί μας είναι τοποθετημένοι εκεί που πρέπει ανάλογα με τα προσόντα τους.
Επιπλέον υπάρχουν μερικά μεγάλα ΑΝ
Ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ο πιο ώριμος και ο πιο τίμιος μεταρρυθμιστής πρωθυπουργός που πέρασε ποτέ από αυτή τη χώρα, δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι θα σταθούμε τόσο «τυχεροί» και με τον επόμενο ή την επόμενη.
Πιστεύουμε δηλαδή πως το πολιτικό σύστημα της Ελλάδας είναι άξιο και ικανό να λειτουργήσει αξιοκρατικά σε βάθος χρόνου, εφόσον καταργηθεί η μονιμότητα;
Έχουν τα ελληνικά κόμματα, την ωριμότητα να διατηρήσουν τη δημόσια διοίκηση εκτός κομματικού παιχνιδιού, ή μήπως σε κάθε αλλαγή κυβέρνησης θα έχουμε μαζικές απολύσεις και αντικαταστάσεις δημοσίων υπαλλήλων από «τα δικά μας παιδιά»;
Προσωπικά πιστεύω ότι είμαστε παντελώς ανέτοιμοι για ένα τέτοιο εγχείρημα και μεταξύ μας είμαι σίγουρος πως δεν θα υπάρξει συνταγματική αναθεώρηση σχετικά με τη μονιμότητα στο δημόσιο.
Η κίνηση της ΝΔ είναι προσχηματική, γνωρίζοντας ότι τα κόμματα της αντιπολίτευσης θα την απορρίψουν. Απλώς θεωρεί ότι αυτό το debate θα την ευνοήσει στην κάλπη, καθώς θα φανεί ότι θέλει να κάνει τομές, αλλά δεν την αφήνουν οι οπισθοδρομικοί αντίπαλοί της.
Ωστόσο, δεν έχει δίκιο. Πριν φτάσουμε στο επίπεδο να αλλάξουμε το Σύνταγμα, πρέπει πρώτα η κυβέρνηση να παρουσιάσει ένα πολύ σαφές και πλήρες σύστημα αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων. Να βεβαιωθούμε ότι είναι αξιοκρατικό, ότι παράγει αποτέλεσμα και ότι εκτός από ποινές περιλαμβάνει και επιβραβεύσεις, όπως άλλωστε δήλωσε σχετικά και ο Πρωθυπουργός.
Πρέπει επίσης να ξέρουμε ποιοι θα είναι οι αξιολογητές και με ποια ακριβώς διαδικασία, θα αποφασίζουν αν κάποιος πρέπει να απολυθεί ή όχι. Γιατί δεν μπορεί να κρίνεται για παράδειγμα ένας γιατρός από έναν «γαλάζιο» πολιτικό μηχανικό που διοικεί ένα νοσοκομείο.
Επιπρόσθετα οι υπάλληλοι οποιασδήποτε δημόσιας υπηρεσίας, θα πρέπει πριν αξιολογηθούν να είναι δεδομένο ότι η υπηρεσία τους είναι επαρκώς στελεχωμένη και έχει τα απαραίτητα εργαλεία για να αποδώσουν στην εργασία τους. Αν δηλαδή σε ένα γραφείο είναι δύο υπάλληλοι αντί για πέντε, πώς θα βγάλουν τη δουλειά; Δεν θα είναι δίκαιο να απολυθούν επειδή δεν έπιασαν πχ τους στόχους τους.
Μέχρι να τα εξασφαλίσει όλα αυτά η κυβέρνηση, μπορεί να κάνει και απολύσεις αν θέλει. Το Σύνταγμα της το επιτρέπει. Άλλωστε, από το 2019 έχει απολύσει 1.000 δημοσίους υπαλλήλους και θα μπορούσε να έχει απολύσει ακόμη περισσότερους, αν για παράδειγμα δεν παρέμεναν στην Αστυνομία, αστυνομικοί καταδικασμένοι για σωματεμπορία. O δημοσιοϋπαλληλικός κώδικας δίνει 23 περιπτώσεις πειθαρχικών αδικημάτων. Γιατί δεν εφαρμόζεται ο υφιστάμενος νόμος; Και στην τελική γιατί δεν αυστηροποιείται;
Να σημειώσουμε τέλος πως στο Δημόσιο υπάρχουν σήμερα πολύ υπάλληλοι που δεν είναι μόνιμοι, αλλά είναι διορισμένοι από τα κόμματα και δυστυχώς δεν είναι όλοι «διαμάντια». Παρόλα αυτά παραμένουν στις θεσούλες τους και πριν από τις εκλογές θα ανανεωθούν και οι συμβάσεις τους.
Η συζήτηση περί μονιμότητας ή μη είναι λοιπόν ξεκάθαρα προσχηματική και ουσιαστικά αποδεικνύει από μόνη της αυτό που λέγαμε παραπάνω. Ότι το κομματικό σύστημα στην Ελλάδα δεν είναι για τέτοια ανοίγματα.
reporter.gr
