Ακύλας, Eurovision και το δικαίωμα να είσαι ο εαυτός σου
- Γράφει ο Γιώργος Παντάκης
Ο Άκύλας είναι ένα νέο παιδί με ιδιαίτερο στυλ, προσωπικότητα και άποψη. Ένα σεβαστηκό παιδί που ξέρει να αναγνωρίζει τις θυσίες των γονιών του. Κέρδισε στον διαγωνισμό που τον στέλνει να εκπροσωπήσει την Ελλάδα στη Eurovision με το τραγούδι «Φέρτο (Ferto)». Κι όμως, αντί για στήριξη, είδαμε να ξεσπά ένα κύμα προσωπικών προσβολών.
Τον βρίζουν για το τραγούδι του.
Τον βρίζουν για το ντύσιμό του.
Τον βρίζουν για τον χορό του.
Τον βρίζουν προσωπικά.
Το γιατί, ειλικρινά, παραμένει ακατανόητο.
Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Το να μη μας αρέσει ένα τραγούδι είναι απολύτως θεμιτό. Δεν έχουμε όλοι τα ίδια ακούσματα – και ευτυχώς. Το να μη μας αρέσει το στυλ κάποιου ή ο τρόπος που ντύνεται, επίσης θεμιτό. Τα γούστα είναι άπειρα και εντελώς υποκειμενικά. Το ίδιο ισχύει και για τον χορό.
Όμως το να χρησιμοποιούμε προσβλητικούς χαρακτηρισμούς για έναν νέο άνθρωπο που απλώς εκφράζεται, χωρις να προσβάλει κανεναν, αυτό δεν είναι άποψη. Είναι επίθεση.
Ο Ακύλας πήγε σε έναν διαγωνισμό.
Παρουσίασε ένα τραγούδι.
Φόρεσε ρούχα που του άρεσαν.
Χόρεψε όπως πίστευε ότι ταιριάζει στο τραγούδι του. Αυτό. Τίποτα παραπάνω.
Και στο τέλος; Τον ψήφισαν. Πολλοί.
Ήταν μία επιλογή του κόσμου ανάμεσα σε δεκάδες τραγούδια. Δεν επέβαλε σε κανέναν τι να ψηφίσει. Δεν υποχρέωσε κανέναν να τον στηρίξει. Κι όμως, εκείνον επιλέγετε να βρίζετε.
Μην μειώνετε ένα νέο παιδί που δεν είναι ευκατάστατο, που παλεύει, που ψάχνει τον δρόμο του έντιμα και ταυτόχρονα βοηθά το σπίτι του την οικογένεια του. Είναι 27 χρονών και προσπαθεί, σε μια ηλικία που άλλοι στην ηλικία του, απλώς δεν κανουν απολύτως τίποτα. Και δεν είναι λίγοι.
Ναι, δεν αρέσει σε κάποιους.
Αλλά αρέσει σε κάποιους άλλους εξίσου πολλούς.
Και στο κάτω-κάτω, δεν χρειάζεται –και δεν πρέπει– να είμαστε όλοι ίδιοι. Θα ήταν πραγματικά εφιαλτικό.
Το ερώτημα είναι: ίδιοι με ποιον;
Με εσάς ή με τους άλλους;
Έλα ντε.
Καλή επιτυχία, Ακύλα.
Πήγαινε και… Φέρτο.
