6 Δεκεμβρίου 1912. Ο ελληνικός στρατός στην Κορυτσά
Τέσσερις μέρες ξεκουράστηκε ο ελληνικός στρατός στη Θεσσαλονίκη. Από τις 30 Οκτωβρίου του 1912, ξανάρχισε την πορεία. Αντικειμενικός στόχος η απελευθέρωση της Δυτικής Μακεδονίας και η απόκτηση επαφής με τους Σέρβους, όσο πιο βόρεια γινόταν. Ταυτόχρονα, με μια τέτοια κυκλωτική κίνηση, οι Τούρκοι θα εγκλωβίζονταν στην ευρύτερη περιοχή των Ιωαννίνων, τα οποία προσπαθούσαν να διατηρήσουν ως την ανακωχή.
Στις 2 Νοεμβρίου, ο ελληνικός στρατός βρισκόταν γύρω από την Έδεσσα, προελαύνοντας βορειοδυτικά. Στις 4, συγκρούστηκε με τους Τούρκους σε τρία σημεία: Στην Άρνισσα, κοντά στην Έδεσσα, και στον δρόμο Κοζάνης – Πτολεμαϊδας, όπου ο εχθρός πρόβαλε αντίσταση, και στη Σιάτιστα, όπου έκανε αντεπίθεση.
Οι ‘Ελληνες νίκησαν σ’ όλα τα μέτωπα. Οι Τούρκοι υποχώρησαν στη Φλώρινα. Την επομένη, οι Σέρβοι έπαιρναν το Μοναστήρι. Η επαφή μαζί τους πραγματοποιήθηκε στις 7 Νοεμβρίου, μέρα που οι Έλληνες ελευθέρωσαν τη Φλώρινα. Οι Σέρβοι πληροφόρησαν τους αξιωματικούς του ελληνικού στρατού ότι η τουρκική φρουρά δεν είχε παραδοθεί στο Μοναστήρι αλλά πρόλαβε κι υποχώρησε στην Κορυτσά. Ήταν πρόβλημα.
Με γοργή κίνηση, οι ελληνικές δυνάμεις προχώρησαν κι ελευθέρωσαν την Καστοριά (10 Νοεμβρίου), ενώ ένα τμήμα τους μπήκε βαθιά, στα βόρεια, με σκοπό να παγιδέψει τους Τούρκους της Κορυτσάς. Δεν πρόλαβε. Ο κύριος τουρκικός όγκος, περίπου 40.000 άνδρες, κατέβαινε στα Γιάννενα, όταν οι ‘Ελληνες ολοκλήρωσαν την κύκλωση. Οι πολιορκημένοι προσπάθησαν έξοδο, στις 29 Νοεμβρίου, αλλ’ αποκρούστηκαν.
Την επόμενη βδομάδα, ο ελληνικός στρατός ξεκίνησε την εκκαθάριση των τουρκικών εστιών αντίστασης στην περιοχή. Στις 6 Δεκεμβρίου του 1912, ένα ελληνικό απόσπασμα έμπαινε στην Κορυτσά και την ελευθέρωνε. Στις 7, οι εκεί επιχειρήσεις είχαν τελειώσει.
Η απελευθέρωση της Κορυτσάς γιορτάστηκε με ενθουσιασμό σε ολόκληρη τη χώρα. Ένα χρόνο αργότερα, στις 4 Δεκεμβρίου του 1913, η πόλη παραδινόταν μαζί με ολόκληρη τη Βόρεια Ήπειρο (βλ. και 23.11.1940) στο νέο κράτος της Αλβανίας.
