Προσπάθεια αποσταθεροποίησης Νο4

ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟΝ, όχι και τόσο ακατανόητο, λόγο ο ΣΥΡΙΖΑ πιστεύει και προσδοκά σε ένα «νέο 2008». Αρκετά στελέχη του πιστεύουν ότι τα γεγονότα του 2008 ήταν η κρίσιμη εξέλιξη, η οποία οδήγησε στην πτώση της κυβέρνησης Καραμανλή κι αργότερα στην πτώση των κυβερνήσεων Παπανδρέου και Σαμαρά. Το 2008-2009 ο ΣΥΡΙΖΑ δεν επωφελήθηκε άμεσα από το κάψιμο της Αθήνας. Αλλά αμέσως μετά άρχισε να φουντώνει το «κίνημα της πλατείας», το οποίο σιγά-σιγά μέσα σε 5 χρόνια πήρε τον ΣΥΡΙΖΑ από το 4% και τον εκτόξευσε στο 36%. Γι’ αυτό και αρκετοί από τους «παλιούς» του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης πιστεύουν και τώρα ότι μια «νέα κοινωνική έκρηξη» -δηλαδή μια επαναφορά του διχασμού, των ακραίων συμπεριφορών και του τοξικού/υβριστικού λόγου- μπορεί να δημιουργήσει ξανά τις προϋποθέσεις επιστροφής του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία.

Γράφει ο Μπάμπης Παπαπαναγιώτου

ΑΣΧΕΤΩΣ αν πιστεύουν το ίδιο, το ίδιο προσδοκά εμφανώς πλέον και μια άλλη ομάδα στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ. Η οποία αντιλαμβάνεται ότι το κόμμα τους έχει απωλέσει την ιδεολογική ηγεμονία που είχε η αριστερά εδώ και 40 χρόνια, δεν μπορεί να αντιπαρατεθεί στο πεδίο της πολιτικής με την κυβέρνηση, καθώς και ότι δεν έχει καταφέρει ακόμα να αποκτήσει ένα στοιχειωδώς σοβαρό αφήγημα. Τι μπορεί να τα υποκαταστήσει όλα αυτά; Μόνο μια μείζων κοινωνική κρίση, με έντονο διχασμό και περίσσεια έντασης. Eνα μπάχαλο δηλαδή. Μια πολιτική αποσταθεροποίησης της κυβέρνησης, αλλά και της ίδιας της χώρας. Κι όλα αυτά εν μέσω πανδημίας και την ώρα που από την Κουμουνδούρου ακούγονται -μάλλον υποκριτικές- κραυγές ότι κινδυνεύουμε να γίνουμε Μπέργκαμο!

Η ΠΡΩΤΗ δοκιμή έγινε με τη δίκη της Χ.Α. Oμως η πραγματικότητα ακύρωσε το εγχείρημα. Oλοι ήξεραν ότι η Χ.Α. συνελήφθη επί Ν.Δ. και επί Ν.Δ. πήγε στη φυλακή, ενώ στο μεταξύ ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορούσε να τελειώσει τη δίκη, αλλά μπόρεσε να μειώσει τις ποινές για τις εγκληματικές οργανώσεις. Η δεύτερη προσπάθεια έγινε με τον νόμο Κεραμέως και τη φύλαξη των πανεπιστημίων. Αποδείχθηκε τζούφια κι αυτή. Λίγοι και γνωστοί αντέδρασαν. Οι πολλοί επικρότησαν. Και η κοινή γνώμη δέχθηκε με ικανοποίηση την προσπάθεια να μπει τέλος στην ανομία που έχει βρει άσυλο μέσα στα πανεπιστήμια. Κι έτσι το «κίνημα» ξεφούσκωσε πριν καλά-καλά υπάρξει. Η τρίτη έγινε με τον Κουφοντίνα. Κι αυτή ήταν το πολιτικό Βατερλώ του ΣΥΡΙΖΑ. Ο οποίος καταδικάστηκε με συντριπτικό τρόπο στη συνείδηση της κοινής γνώμης -και σημαντικού μέρους των δικών του ψηφοφόρων- ως υπερασπιστής του εκβιασμού ενός κατά συρροήν και αμετανόητου δολοφόνου. Ταυτίστηκε με τον Κουφοντίνα, έδειξε να νιώθει πολιτική συγγένεια με τη 17Ν (δηλώσεις Δρίτσα), έδωσε πολιτική κάλυψη διά της σιωπής του στον μιμητικό ακτιβισμό των όψιμων οπαδών της ένοπλης βίας και εκτέθηκε με την προσωπική ανάρτηση του αρχηγού του, ο οποίος κάλεσε επισήμως το κράτος δικαίου να υποκύψει στον ωμό εκβιασμό ενός δολοφόνου.

Η Ν. ΣΜΥΡΝΗ είναι η τέταρτη προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ για την πρόκληση έκνομων και παράλογων συνθηκών. Η αλόγιστη χρήση αστυνομικής βίας ήταν, είναι και θα είναι πάντα απολύτως καταδικαστέα. Και οι κατά καιρούς «ζηλωτές» της δεν έχουν θέση στις τάξεις της ΕΛ.ΑΣ.

ΟΜΩΣ η ιστορία της Ν. Σμύρνης δεν είναι τόσο αθώα, όσο φαίνεται από το συγκεκριμένο σημείο, που άρχισε να καταγράφει η κάμερα. Υπάρχει και το πριν, το οποίο αποσιωπάται. Και υπάρχει και το μετά το οποίο γεννά ερωτήματα, δίχως να ελαφρύνει ούτε κατ’ ελάχιστον τις ευθύνες των αστυνομικών με τα μεταλλικά κλομπ. Αναμένεται η ΕΔΕ στην οποία, ευτυχώς, συμμετέχουν και ανεξάρτητες αρχές, προκειμένου να καταστεί γνωστή όλη η ιστορία και να αποδοθούν οι ευθύνες που προκύπτουν. Εως τότε όμως υπάρχουν ήδη πολιτικά γεγονότα. Ο εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ λέει ότι «βάζουν σε δοκιμασία ακόμα και την ίδια την Δημοκρατία». Ο ΣΥΡΙΖΑ μαζί με το Μέρα25 κι πιθανώς και το ΚΚΕ προσπαθούν να φτιάξουν «μέτωπο» για την υπεράσπιση της Δημοκρατίας. Και ο ίδιος ο Α. Τσίπρας μιλά για μια κυβέρνηση που το μόνο που ξέρει είναι να βαράει στο «ψαχνό».

ΓΙΑ ΑΚΟΜΑ μια φορά ο ΣΥΡΙΖΑ κινδυνεύει από νέα μετωπική με την πραγματικότητα. Ποιοι άλλοι πέραν των εμπλεκομένων σε ελεγχόμενης νομιμότητας πράξεις έχουν νιώσει αστυνομική βία; Κυκλοφορούν αστυνομικοί οι οποίοι βαράνε αδιακρίτως στο «ψαχνό» όποιον βρουν μπροστά τους; Πόσοι απλοί πολίτες που ζουν εδώ μπορούν να βεβαιώσουν κάτι τέτοιο; Πόσοι έχουν νιώσει κάτι τέτοιο; Πόσοι νομοταγείς πολίτες, οι οποίοι μετακινούνται καθημερινά με SMS, πάνε στις δουλειές τους, στο σούπερ μάρκετ ή για φυσική άσκηση, έχουν χτυπηθεί στα καλά καθούμενα από αστυνομικούς;

ΚΑΜΙΑ «πολιτική» -πόσω μάλλον προσπάθεια πολιτικής αποσταθεροποίησης- η οποία δεν έχει σύμμαχο την αυταπόδεικτη αλήθεια και τη λογική δεν έχει την παραμικρή τύχη.

Ελεύθερος Τύπος

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.