Ο Κουφοντίνας επέλεξε το τέλος του

Γράφει ο Δημήτρης Γιάννος, Δικηγόρος

Επέλεξε το θάνατο ως μέσο εκβιασμού και εκδίκησης της πολιτείας, το θάνατο που θα τον ξεπλύνει στους δικους του και θα ενεργοποιήσει κύμα βίας ίσως και μια νέα γενιά τρομοκρατών…

Ο Κουφοντίνας κάποτε δολοφόνησε 13 αθώους πολίτες, φυλακίστηκε και παρέμεινε στον Κορυδαλλό, ενώ σε όλες τις χώρες του κόσμου θα ήταν σε φυλακές υψίστης ασφαλείας…

Ο Κουφοντίνας κάποτε μεταφέρθηκε σε αγροτικές φυλακές εκεί που η φυλακή μοιάζει με περίπατο…, ενώ σε όλες τις χώρες του κόσμου δεν θα περνούσε ούτε απέξω!

Ο Κουφοντίνας στο παρελθόν έκοβε βόλτες εκεί που κάποτε δολοφονούσε αθώους πολίτες…, ενώ σε όλες τις χώρες του κόσμου η μόνη του βόλτα θα ήταν ο προαυλισμός του!

Ο Κουφοντίνας σε λίγο καιρό θα έβγαινε έξω και θα περπατούσε ελεύθερος ανάμεσά μας…, ενώ σε όλες τις χώρες του κόσμου θα πέθαινε στη φυλακή!

Η ελληνική πολιτεία και το δικαιικο μας σύστημα αντιμετώπισαν ατυχώς τον Κουφοντίνα σαν ένα κοινό δολοφόνο, ενώ σε όλες τις χώρες του κόσμου τέτοιοι εγκληματίες έχουν ειδική ποινική μεταχείριση και οι κυβερνήσεις, όταν αλλάζουν τους νόμους, όχι μόνο δεν κλείνουν το ματι σε τέτοια καθάρματα, αλλά λαμβάνουν ειδική πρόνοια ώστε να μην μεταβληθεί το καθεστώς και ο πραγματικός χρόνος έκτισης της ποινής τους !

Ο Κουφοντίνας δεν υπολόγισε την ελληνική πολιτεία, την οποία απειλούσε ακόμη και από το κελί του, δεν εκτίμησε τα προνόμια που κακως, για την περίπτωσή του, απολάμβανε, δεν ένοιωσε ποτέ την ανάγκη να κάνει την αυτοκριτική του, ή να μεταμεληθεί και να ζητήσει συγγνώμη για τα ανοσιουργήματα του, να δείξει σεβασμό στους συγγενείς των θυμάτων του!

Παρέμεινε στυγερός και αμετανόητος, με το ίδιο παγωμένο βλέμμα που δολοφονούσε τους στόχους του, ακόμη και όταν μπροστά από το περίστροφο του κρατούσε γλυκά!

Επιφύλαξε στον εαυτό του όχι το ρόλο του φυλακισμένου αλλά αυτόν του δήθεν δικαιωμένου «επαναστάτη», του δολοφόνου παντός καιρού που παραμένει πάντα μάχιμος… και άρα επικίνδυνος για το αστικό κράτος!

Ο Κουφοντίνας αποδείχτηκε δειλός και τσάμπα επαναστάτης, ένας ΖΗΚΟΣ της τρομοκρατίας, που δολοφονεί μόνο πισώπλατα, που δεν βλέπει κατάματα ούτε τον εαυτό του, που γλείφει εκεί που έφτυνε, που μονίμως αιτείται από τον ορκισμένο εχθρό του, την Ελληνική Δημοκρατία … Αυτόν το ρόλο επέλεξε σε αντίθεση με άλλα τομάρια του σιναφιού του…

Ο Κουφοντίνας έφτασε στο σημείο να εκβιάζει και να απειλεί την πολιτεία, απαιτώντας ειδική μεταχείριση, κατά παράβαση των νόμων, όπως διαμορφώθηκαν. Το έχει ξανακάνει στο παρελθόν, τότε που καλούσε τους ομοϊδεάτες του σε αγώνες…

Έτσι αποφάσισε την απεργία πείνας – δίψας, γι’ αυτο δεν συνεργάζεται με αυτούς που τον περιθάλπουν, γι’ αυτό απομακρύνει κάθε βοήθεια που του προσφέρεται για να σωθεί η ζωή του…

Επέλεξε το θάνατο ως μέσο εκβιασμού και εκδίκησης της πολιτείας, το θάνατο που θα τον ξεπλύνει στους δικους του και θα ενεργοποιήσει κύμα βίας ίσως και μια νέα γενιά τρομοκρατών… Για να δολοφονήσει ξανά μουλωχτά… Αυτό δηλαδή που δεν κατάφερε ζωντανός μέσα από τη φυλακή… Γιατι νομίζει ότι σκορπά ακόμη το φόβο γύρω του…

Δεν το κάνει για την Δημοκρατία και τα Δικαιώματα, γιατί αλλιώς θα προσέφευγε όρθιος και δυνατός στην δικαιοσύνη, για να αντιμετωπίσει ενώπιος ενωπίω τους «δυνάστες» του…

Δεν είναι δικαιωματιστής, αφού ο ιδιος εξάλλου δεν αναγνωρίζει αποδεδειγμένα το δικαίωμα στη ζωή, είναι δειλός και κινείται εκεί που έχει μάθει, μόνο στο σκοτάδι…

Δεν επιλέγει την ευθεία γραμμή, αλλά τη γραμμή αίματος…

Ο Κουφοντίνας επέλεξε το τέλος του, αλλά ακόμη και τώρα παραμένει αμετανόητος, ασυνείδητος, ασυγκίνητος, χωρίς ίχνος ανθρωπιάς και εν συναίσθησης, χωρίς στάλα αγάπης ούτε για τον εαυτό του…

Ο τύπος που γεννήθηκε για να μισεί θα περάσει στην ιστορία, όπως κινήθηκε, μέσα στο σκοτάδι, ως το απόλυτο τίποτα !