Ο αντικατοπτρισμός της “Καλύτερης Ελλάδας”
Γράφει ο Γιάννης Κίτσος, οικονομολόγος – σύμβουλος χρηματοοικονομικού και στρατηγικού σχεδιασμού
Αν ακούσει κανείς με προσοχή αυτά που διακηρύσσουν συνέχεια τα στελέχη της κυβερνητικής πλειοψηφίας, σχηματίζει πραγματικά την εντύπωση πως η χώρα μας διανύει τη χρυσή εποχή της σύγχρονης ιστορίας της. Από τη μία ακούμε τον Υπουργό Υγείας να μας βεβαιώνει πως το ΕΣΥ βρίσκεται στην καλύτερη κατάσταση που ήταν ποτέ, από την άλλη ακούμε πως η Ελλάδα είναι γεωπολιτικά και αμυντικά πιο ισχυρή από κάθε άλλη ιστορική περίοδο, ενώ το ίδιο το κυβερνητικό επιτελείο υπό τον Κυριάκο Μητσοτάκη δεν διστάζει να περιγράφει το παρόν ως την καλύτερη εκδοχή της πατρίδας μας των τελευταίων δεκαετιών.
Η εικόνα όμως αυτή συγκρούεται ολοένα και περισσότερο με την πραγματικότητα που βιώνουν οι πολίτες. Τα πρόσφατα στοιχεία της Metron Analysis δείχνουν πως πάνω από οκτώ στους δέκα συμπολίτες μας πιέζονται άγρια οικονομικά και βλέπουν το εισόδημα τους να τελειώνει πριν βγει ο μήνας, την ίδια στιγμή που επτά στους δέκα ατενίζουν το μέλλον με απόλυτη απαισιοδοξία εξαιτίας της αβάσταχτης ακρίβειας.
Αυτή η κοινωνική ασφυξία δεν είναι καθόλου τυχαία, αφού επιβεβαιώνεται και από τις επίσημες εκτιμήσεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου που προβλέπουν ότι ο πληθωρισμός θα παραμείνει ψηλά στο 4,2% και το έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών στο 6,5% του ΑΕΠ, με μια αναιμική ανάπτυξη της τάξεως του 1,8%, αποκαλύπτοντας τις βαθιές δομικές αδυναμίες μιας οικονομίας που απλά αδυνατεί να παραγάγει πραγματική ευημερία για τη συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, βλέπουμε την ίδια την παραγωγική βάση του τόπου να διαλύεται σταδιακά, με τον αγροτικό, κτηνοτροφικό και αλιευτικό κόσμο να λυγίζει κάτω από το τεράστιο κόστος παραγωγής, τις τραγικές διοικητικές δυσλειτουργίες και τις καθυστερήσεις στις κοινοτικές ενισχύσεις μέσω του ΟΠΕΚΕΠΕ, αλλά και τα αλλεπάλληλα πλήγματα από τις ζωονόσους, ενώ παράλληλα η εγχώρια βιομηχανία μένει καθηλωμένη από το πανάκριβο ρεύμα, την ώρα που οι όποιες ξένες επενδύσεις κατευθύνονται σχεδόν αποκλειστικά στα real estate και τον τουρισμό.
Αλλά ακόμη κι εκεί που η κυβέρνηση κομπάζει περισσότερο, δηλαδή στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής και της δήθεν γεωπολιτικής υπεροχής, οι ίδιες οι εξελίξεις φανερώνουν μια πολύ διαφορετική και ανησυχητική εικόνα, αν σκεφτεί κανείς την κάλυψη που παρέχει η Τρίπολη στο τουρκολιβυκό μνημόνιο με το επίσημο διάβημα της Λιβύης στον ΟΗΕ που αμφισβητεί τα ελληνικά οικόπεδα νότια της Κρήτης, αλλά και τον τρόπο που διαχειρίστηκε η Αθήνα την τουρκική προκλητικότητα κατά τις έρευνες στην Κάσο, αφήνοντας την πρωτοβουλία των κινήσεων και τη διαχείριση της κατάστασης στη συμβατική ευθύνη της γαλλικής εταιρείας Nexans, σαν να πρόκειται για μια απλή εταιρική υπόθεση και όχι για προάσπιση κυριαρχικών δικαιωμάτων, ενώ την ίδια ώρα κρίσιμα μέτωπα όπως το καθεστώς της Ιεράς Μονής Σινά στην Αίγυπτο παραμένουν στον αέρα.
Όλη αυτή η δήθεν εικόνα του διεθνούς κύρους και της γεωπολιτικής αναβάθμισης γκρεμίζεται με τον πιο αποκαλυπτικό τρόπο από την ίδια τη διπλωματική εκπροσώπηση των συμμάχων μας στην Αθήνα, όπως αποδείχθηκε περίτρανα με την κακόγουστη παράσταση και την εσπευσμένη αποπομπή της Αμερικανίδας πρέσβειρας Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, την οποία ο ίδιος ο Λευκός Οίκος υποχρέωσε σε παραίτηση εν μέσω σοβαρότατων καταγγελιών. Και βέβαια, η ίδια δεν παρέλειψε να δηλώσει με περισσή υποκρισία φεύγοντας πως ήταν «η μεγαλύτερη τιμή της ζωής της που υπηρέτησε στην Ελλάδα».
Εδώ ακριβώς ξεγυμνώνεται ολόκληρο το κυβερνητικό αφήγημα και η τραγική ειρωνεία της υπόθεσης, διότι την ίδια ώρα που οι εγχώριοι αλαζόνες πανηγυρίζουν έξαλλα για την «καλύτερη στιγμή της ιστορίας μας», ο πρώτος και βασικότερος μας σύμμαχος μας αντιμετωπίζει σαν διπλωματικό αποπαίδι, στέλνοντας στην Αθήνα μια φιγούρα του τηλεοπτικού παρασκηνίου και των κομματικών γκαλά για να κάνει τις δημόσιες σχέσεις της, θεωρώντας τη χώρα μας μια βολική χωματερή για πολιτικά βραβεία και εξυπηρετήσεις παρά έναν ισότιμο και σοβαρό εταίρο.
Αυτή είναι η πικρή αλήθεια που αποδεικνύει πως όταν η εξουσία εθελοτυφλεί πίσω από φτηνά επικοινωνιακά συνθήματα, περιφρονώντας την καθημερινή επιβίωση του κόσμου, τους διαλυμένους οικονομικούς δείκτες, τις ανοιχτές εθνικές απειλές αλλά και την περιφρόνηση των ίδιων των «συμμάχων» της, τότε δεν ζει απλώς σε μια γελοία αυταπάτη, αλλά σπρώχνει ολόκληρη τη χώρα στο κενό ενός επικίνδυνου αντικατοπτρισμού.
