Η Εβδομάδα που δεν μας Είπαν XII

Γράφει ο Ρένος Δούκας

Σε μια περίοδο όπου οι κρίσεις διαδέχονται η μία την άλλη και η αβεβαιότητα γίνεται σταθερό χαρακτηριστικό, οι πολίτες δεν ζητούν απλή διαχείριση. Ζητούν κατεύθυνση, σχέδιο και προοπτική. Ζητούν πολιτική που δεν περιορίζεται στο σήμερα, αλλά χτίζει το αύριο. Κάθε απολογισμός κυβερνητικού έργου κρίνεται από το αν απαντά στα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας και της οικονομίας. Όχι από προθέσεις και εξαγγελίες.

Ξεκινάτε από τα διεθνή και τη Μέση Ανατολή και παρουσιάζετε ως ασπίδα μια πολιτική που λειτουργεί ως προσωρινό επίδομα απέναντι σε μόνιμη αδυναμία. Όταν οι τιμές των καυσίμων αυξάνονται, το πρόβλημα δεν είναι μόνο ο πόλεμος. Είναι και η απουσία εθνικής ενεργειακής στρατηγικής. Επιλέξατε βίαιη πράσινη μετάβαση. Καθυστερήσατε εξορύξεις. Αποδυναμώσατε την ενεργειακή αυτάρκεια. Και τώρα μοιράζετε επιδοτήσεις με ημερομηνία λήξης. Αυτό δεν αποτελεί στρατηγική. Είναι διαχείριση φθοράς.

Μιλάτε για στήριξη της κοινωνίας. Η κοινωνία βιώνει διάβρωση εισοδήματος. Το Fuel Pass αποτελεί παραδοχή ότι η αγορά έχει ξεφύγει από τον έλεγχο. Οι αγρότες εμφανίζονται στην ατζέντα όταν ήδη έχουν επιβαρυνθεί από το κόστος παραγωγής. Η ακρίβεια δεν αντιμετωπίζεται με κουπόνια. Αντιμετωπίζεται με παραγωγή, ενέργεια και εθνικό σχέδιο.

Αναφέρεστε στον κατώτατο μισθό και παρουσιάζετε εικόνα προόδου. Οι αριθμοί αυξάνονται, η αγοραστική δύναμη μειώνεται. Η αύξηση στα 920 ευρώ δεν αποτυπώνει την πραγματικότητα όταν το κόστος ζωής έχει εκτιναχθεί. Οι συγκρίσεις με το 2019 αγνοούν την πληθωριστική πίεση που μεσολάβησε. Οι πολίτες δεν ζουν με ποσοστά. Ζουν με το διαθέσιμο εισόδημα στο τέλος του μήνα. Και εκεί η εικόνα δεν επιβεβαιώνει το αφήγημα.

Η σύγκλιση με την Ευρώπη δεν επιτυγχάνεται με διοικητικές αυξήσεις. Απαιτεί παραγωγική βάση, επενδύσεις, βιομηχανία και εξαγωγές. Όχι οικονομία επιδοτήσεων και κατανάλωσης. Αντί για νέο παραγωγικό μοντέλο, αναπαράγεται το παλιό που οδήγησε σε κρίση.

Στη δίκη των Τεμπών γίνεται επίκληση της αλήθειας και της δικαιοσύνης. Η κοινωνία δεν ξεχνά ότι το δυστύχημα δεν ήταν συγκυρία. Ήταν αποτέλεσμα διαχρονικών αποτυχιών που συνεχίστηκαν. Όταν από την πρώτη ημέρα εμφανίζονται εικόνες έλλειψης συντονισμού, το πρόβλημα είναι ουσιαστικό. Η Δικαιοσύνη πρέπει να είναι ανεξάρτητη. Η πολιτεία οφείλει να είναι επαρκής. Και εδώ υπάρχει έλλειμμα.

Στο νομοθετικό έργο παρουσιάζονται ρυθμίσεις για τις μεταφορές ως μεταρρυθμίσεις. Πρόκειται για αποσπασματικές παρεμβάσεις. Η χώρα χρειάζεται αξιόπιστες συγκοινωνίες, όχι διαχείριση επιμέρους ζητημάτων και αυστηρότερα πρόστιμα που καλύπτουν δομικές αδυναμίες.

Στην οδική ασφάλεια υπάρχουν θετικά στοιχεία. Το συνολικό πλαίσιο παραμένει προβληματικό. Χάνονται ζωές. Υποδομές σε πολλές περιοχές παραμένουν επικίνδυνες. Η οδηγική παιδεία δεν έχει βελτιωθεί επαρκώς. Δεν απαιτείται επικοινωνιακή ανάδειξη. Απαιτείται εθνική στρατηγική.

Στην άμυνα περιγράφεται ένα φιλόδοξο εξοπλιστικό πρόγραμμα. Η άμυνα δεν περιορίζεται σε αγορές. Αφορά στρατηγική, αυτάρκεια και εγχώρια αμυντική βιομηχανία. Χωρίς ενίσχυση αυτών, η εξάρτηση παραμένει. Και η εξάρτηση δεν συνάδει με ισχύ.

Στο μεταναστευτικό επαναλαμβάνονται ευρωπαϊκές αναφορές περί αλληλεγγύης. Η εμπειρία δείχνει ότι η Ελλάδα συχνά μένει μόνη. Η αποφυγή επανάληψης του 2015 απαιτεί φύλαξη συνόρων και σαφή εθνική γραμμή. Όχι μόνο προσδοκίες ευρωπαϊκής στήριξης.

Στην αντιμετώπιση της εγκληματικότητας καταγράφονται επιτυχίες των αρχών. Είναι θετικές. Δεν επαρκούν. Όταν η παραβατικότητα αποκτά δομικά χαρακτηριστικά, απαιτείται συνολική πολιτική ασφάλειας. Όχι μεμονωμένες επιχειρήσεις.

Στον πολιτισμό υπάρχουν πρωτοβουλίες που αξίζουν αναγνώριση. Η προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς αποτελεί εθνική υποχρέωση. Δεν επαρκεί όμως η αναφορά στο παρελθόν. Απαιτείται επένδυση στο μέλλον.

Η συνολική εικόνα που παρουσιάζεται είναι εικόνα διαχείρισης. Όχι μετασχηματισμού. Η χώρα δεν χρειάζεται να αντέχει τις κρίσεις. Χρειάζεται να τις ξεπερνά. Με σχέδιο, με τόλμη και με εθνική αυτοπεποίθηση. Αυτό είναι το κενό που παραμένει.