Η Εβδομάδα που δεν μας Είπαν I

Γράφει ο Ρένος Δούκας

Μπαίνοντας στο 2026, ένα πράγμα είναι σίγουρο. Ο κόσμος δεν προσφέρει βεβαιότητες. Η μεταπολεμική διεθνής τάξη αποσυναρμολογείται μπροστά μας. Όχι από τύχη. Από πολιτικές επιλογές που υποτίμησαν το έθνος κράτος, τη γεωπολιτική ισχύ και την κυριαρχία. Σε αυτό το περιβάλλον, η σταθερότητα δεν χαρίζεται. Κατακτάται. Και δεν κατακτάται με γενικές αναφορές στην ευθύνη, αλλά με στρατηγική, ιστορική μνήμη και καθαρή βούληση υπεράσπισης του εθνικού συμφέροντος.

Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών δείχνουν κάτι απλό. Η ανοχή στον αυταρχισμό γεννά αστάθεια. Η λαϊκή βούληση και η δημοκρατική νομιμοποίηση δεν είναι πολυτέλειες. Είναι όροι ειρήνης. Όταν το Διεθνές Δίκαιο επικαλείται επιλεκτικά, παύει να καθοδηγεί. Γίνεται ρητορικό εργαλείο. Η Ελλάδα οφείλει να μιλά με την ίδια καθαρότητα για κάθε παραβίαση κυριαρχίας, χωρίς εξαιρέσεις και χωρίς γεωγραφικά φίλτρα.

Στην Ευρώπη, η ασφάλεια έπαψε να είναι θεωρία. Η αποτροπή δεν είναι επικοινωνία ούτε λίστα αγορών. Είναι αποτέλεσμα εθνικού δόγματος με προτεραιότητες και επίγνωση απειλών. Οι συμμαχίες βοηθούν. Δεν αντικαθιστούν την ισχύ. Για την Ελλάδα, το μέτρο της ασφάλειας βρίσκεται στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Εκεί η κυριαρχία δοκιμάζεται καθημερινά. Όχι στα κείμενα, αλλά στην πράξη.

Στο εσωτερικό, η οικονομία δεν αντέχει άλλους απολογισμούς. Η μεσαία τάξη δεν ξαναχτίζεται με προσωρινές ελαφρύνσεις. Χρειάζεται σταθερό φορολογικό πλαίσιο, παραγωγή και εθνικό σχέδιο ανάπτυξης. Χωρίς στήριξη της εγχώριας οικονομίας, οι παροχές εξαντλούνται γρήγορα. Πίσω τους αφήνουν ανασφάλεια και κόπωση.

Η Παιδεία και η Υγεία ζητούν βάθος. Η τάξη στα πανεπιστήμια είναι αναγκαία. Δεν αρκεί. Η ποιότητα των σπουδών, η αριστεία και η σύνδεση της γνώσης με την εθνική προοπτική δεν εξασφαλίζονται μόνο διοικητικά. Το ίδιο ισχύει για το ΕΣΥ. Οι επενδύσεις χρειάζονται αξιοκρατική διοίκηση και συστηματική αξιολόγηση. Αλλιώς χάνονται στις γνωστές παθογένειες.

Η κοινωνική πολιτική πρέπει να στηρίζει έγκαιρα και ουσιαστικά, ειδικά παιδιά και οικογένειες. Δεν μπορεί να περιορίζεται σε προσωρινά εργαλεία και μηχανισμούς αγοράς. Απαιτεί δημόσιο πλαίσιο, καθολική πρόσβαση και σχεδιασμό χρόνου. Το ίδιο ισχύει για τους φυσικούς πόρους. Το νερό δεν είναι τιμολόγιο. Είναι αυτάρκεια. Και η αυτάρκεια απαιτεί υποδομές και σχέδιο δεκαετιών.

Η Δικαιοσύνη και η ασφάλεια της καθημερινότητας είναι θεμέλια της Δημοκρατίας. Η επιτάχυνση βοηθά. Το κρίσιμο είναι αν ο πολίτης αισθάνεται ισονομία και συνέπεια. Το ίδιο ισχύει για την οδική ασφάλεια, τη μικρή παραγωγή και τη γραφειοκρατία. Οι μεμονωμένες βελτιώσεις δεν αρκούν. Χρειάζεται κράτος κανόνων, όχι κράτος εξαιρέσεων.

Στην οδική ασφάλεια, κάθε ζωή που σώζεται μετρά. Η αλλαγή κουλτούρας όμως δεν έρχεται μόνο με πρόστιμα. Θέλει παιδεία, υποδομές και σοβαρό σχεδιασμό, ειδικά στην περιφέρεια που μένει πίσω.

Στις λαϊκές αγορές, η κατεύθυνση στήριξης της μικρής παραγωγής είναι σωστή. Δεν αρκεί. Ο πρωτογενής τομέας δεν σώζεται με πλατφόρμες που αυξάνουν το κόστος. Χρειάζεται εθνική αγροτική πολιτική, προστασία από αθέμιτο ανταγωνισμό και μείωση εξόδων παραγωγής.

Το 2026 δεν επιτρέπει εφησυχασμό. Ο κόσμος σκληραίνει. Οι προκλήσεις βαθαίνουν. Η Ελλάδα δεν χρειάζεται απλή διαχείριση. Χρειάζεται προσανατολισμό, τόλμη και καθαρό λόγο. Μόνο τα έθνη που ξέρουν ποιοι είναι, τι θέλουν και τι υπερασπίζονται στέκονται όρθια και διεκδικούν το μέλλον τους.