Η Εβδομάδα που δεν μας Είπαν – Η αλήθεια δεν είναι hashtag

Γράφει ο Ρένος Δούκας

Η εβδομαδιαία ανασκόπηση της κυβέρνησης συνεχίζει ατάραχα τον ρυθμό του copy-paste μεγαλείου: καταιγισμός εξαγγελιών, παρεμβάσεων, εγκαινίων, έργων, επιτελικών στιγμών -όλα σε ένα παράλληλο σύμπαν, αποκομμένο από τον αέρα που αναπνέει η κοινωνία. Η χώρα παρουσιάζεται σαν power point, με βελάκια και βινιέτες, κι ο πολίτης καλείται να χειροκροτήσει την εξαιρετική πρόοδο… χωρίς να την έχει δει ποτέ.

Μας είπαν για «ψηφιακή προστασία των παιδιών» και «πρωτοπορία» της Ελλάδας. Ωραία στα λόγια. Στην πράξη, τα παιδιά μεγαλώνουν ως ψηφιακοί αυτόχειρες. Χωρίς καμία ουσιαστική εκπαίδευση, χωρίς καμία εθνική παιδαγωγική στρατηγική. Τα σχολεία δεν έχουν καν μάθημα για ψηφιακές δεξιότητες. Οι γονείς μένουν αβοήθητοι, έρμαια στους αλγόριθμους. Κι η κυβέρνηση αντί να χτίσει Παιδεία, λανσάρει apps. Αντί για κουλτούρα, προσφέρει φίλτρα. Δεν είναι αυτό στρατηγική… είναι τεχνοκρατική υπεκφυγή με λογότυπο.

Μιλούν για «καινοτόμες πολιτιστικές δράσεις» σε ανήλικους παραβάτες. Μικρές δόσεις δημιουργικότητας, σε έναν καμβά εγκατάλειψης. Πού είναι η πρόληψη, η μέριμνα πριν φτάσει το παιδί στην παραβατικότητα; Πού είναι το σχολείο, η οικογένεια, η κοινότητα; Κάνουν λόγο για «λύκεια στις φυλακές», αλλά σιωπούν για τα λύκεια στις φτωχογειτονιές που κλείνουν νωρίτερα από τη ζωή των μαθητών τους.

Μιλούν για «έκρηξη μαθητείας». Κι όμως, οι απόφοιτοι των ΕΠΑΛ συνεχίζουν να φεύγουν. Φεύγουν γιατί εδώ η εργασία τελειώνει εκεί που τελειώνει η επιδότηση. Η μαθητεία έχει ημερομηνία λήξης, και ακολουθεί το κενό. Το σύστημα δεν προετοιμάζει πολίτες… προετοιμάζει μεταναστευτικά νούμερα.

Μιλούν για «επενδύσεις στην έρευνα» και «πανεπιστημιακές συμπράξεις». Με ποιους; Τα πανεπιστήμια αδειάζουν, οι φοιτητές μεταναστεύουν, οι ερευνητές δουλεύουν με συμβάσεις δύο μηνών για 700 ευρώ. Αυτό δεν είναι οικοσύστημα καινοτομίας, είναι θερμοκήπιο διαρροής.

Μιλούν για «στρατηγικές επενδύσεις». Και αποσιωπούν ότι πρόκειται για επενδύσεις χωρίς έδαφος. Ξένα συμφέροντα, χωρίς εγχώρια προστιθέμενη αξία, χωρίς εθνικό σχέδιο, χωρίς βιομηχανική πολιτική. Η Ελλάδα ούτε παράγει ούτε εξάγει. Ζει με εισαγωγές, ζει με επιδοτήσεις, ζει με νοικιασμένη αναπνοή.

Και μετά ήρθε το «ΑΙΓΙΣ». Η Πολιτική Προστασία ως θεατρική σκηνή, με drones, φορτηγά και νέα λογότυπα. Αλλά η Ελλάδα δεν καίγεται επειδή δεν είχε οχήματα. Καίγεται επειδή δεν είχε σχέδιο. Γιατί τα δάση εγκαταλείφθηκαν και το «καθαρίστε τα οικόπεδα» αντικαθιστά τη θεσμική απουσία. Γιατί το κράτος αποσύρεται και ζητά από τους πολίτες να γίνουν Πυροσβεστικό Σώμα. Κάθε καλοκαίρι το ίδιο μοτίβο, θερμοκρασίες, άνεμοι, ανικανότητα. Πόσες φορές θα ξαναδούμε τον ίδιο χάρτη με νέες στάχτες;

Και τώρα στο πιο κρίσιμο!

Όλα αυτά -οι ψηφιακές πλατφόρμες, τα φορτηγά, οι ερευνητικές δράσεις, οι «ευφυείς λύσεις»- πληρώνονται από το Ταμείο Ανάκαμψης. Το οποίο δεν είναι επιδότηση. Είναι το μεγαλύτερο ευρωπαϊκό δάνειο στην Ιστορία. Με υποχρέωση αποπληρωμής. Δάνειο που δεν θα αποπληρώσουν οι εταιρείες ή οι υπεργολάβοι. Θα το αποπληρώσουν οι επόμενες γενιές. Οι σημερινοί έφηβοι. Οι αυριανοί άνεργοι. Οι απόφοιτοι που θα δουλέψουν για να ξεχρεώσουν τις εξαγγελίες του σήμερα.

Και πού πάνε τα λεφτά αυτά; Σε προχειρότητες. Σε βιτρίνες. Σε ανάπλαση πλατειών που δεν ζητήθηκαν. Σε ψηφιακά έργα που δεν ελέγχονται. Σε εργολαβίες χωρίς όραμα. Χωρίς σχέδιο. Χωρίς διαφάνεια. Σε μια εθνική πολιτική που θυμίζει αποτυχημένο ευρωπαϊκό σποτ με κακό dubbing.

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι «τι κάναμε». Το ερώτημα είναι:

Ποιος θα πληρώσει το μάρμαρο όταν τελειώσουν τα δελτία Τύπου και μείνουν τα χρέη;

Φίλες και φίλοι,

Η Πολιτική δεν είναι φεστιβάλ εγκαινίων. Ούτε τελετουργία εξαγγελιών. Είναι σχέδιο. Είναι ευθύνη. Είναι η δύναμη να πεις την αλήθεια όταν όλοι μακιγιάρουν τη σήψη.

Και η αλήθεια είναι σκληρή.

Πολλά απ’ όσα σήμερα βαφτίζονται «επιτυχίες», είναι δεσμεύσεις με ημερομηνία πληρωμής στο μέλλον. Όχι δώρα. Όχι πρόοδος. Χρέη με κορδέλα.

Και κανείς δεν έχει δικαίωμα να παίζει με το μέλλον του Έθνους για να βγάλει μια ωραία ανακοίνωση Κυριακή πρωί.

Γιατί η αλήθεια δεν είναι hashtag. Η αλήθεια δεν κάνει retweet. Η αλήθεια μένει.

Και στο τέλος -όσο κι αν τη θάβουν κάτω από reports, ομιλίες σε εγκαίνια και apps- πάντα βρίσκει τρόπο να βγει στο φως.