Η Δεξιά δεν είναι το πρόβλημα. Είναι η απάντηση!

Γράφει ο Γιάννης Κίτσος, οικονομολόγος – σύμβουλος χρηματοοικονομικού και στρατηγικού σχεδιασμού

Αναρωτιέται κανείς: είναι δυνατόν, ύστερα από τόσα που έχει ζήσει η χώρα, να εμφανίζεται ακόμα ως φόβητρο ο «κίνδυνος» της λαϊκής δεξιάς, την ώρα που το πραγματικό πρόβλημα βρίσκεται μπροστά στα μάτια όλων και λέγεται κυβερνητικός εκφυλισμός;

Αυτό που σήμερα ονομάζουν «εκσυγχρονιστικό κέντρο» δεν είναι παρά η συνέχεια μιας βαθιάς νοοτροπίας: ένα παρασιτικό σύστημα εξουσίας που ξεκίνησε με τα «δώστα όλα» του 1981, πέρασε μέσα από τα σκάνδαλα τύπου Κοσκωτά και Τσοχατζόπουλου, μεταμφιέστηκε σε εκσυγχρονισμό επί Σημίτη και σήμερα προβάλλεται ως φιλελεύθερος τεχνοκρατισμός με ευρωπαϊκό προσωπείο. Η μέθοδος άλλαξε, αλλά η λογική έμεινε ίδια: εξουσία χωρίς αρχές, πολιτική χωρίς αξίες.

Μιλούν για «μεταρρυθμιστική συμμαχία» και «ευρωπαϊκή κανονικότητα». Αλλά ποια κανονικότητα; Αυτή που χτίστηκε πάνω σε τριάντα χρόνια ΠΑΣΟΚ, με ελλείμματα, ρουσφέτια και ένα παραλυτικό κομματικό κράτος; Αυτή που μοίρασε υποσχέσεις, επιδοτήσεις και «δικαιώματα» χωρίς αντίκρισμα, οικοδομώντας μια κουλτούρα εξάρτησης και αντιπαραγωγικότητας;

Και ποια ήταν η σημιτική παρακαταθήκη; Ένας τεχνοκρατισμός χωρίς λαϊκή νομιμοποίηση, που κορυφώθηκε με την απορρύθμιση της παραγωγής, την κατάρρευση της αγροτικής και μεταποιητικής βάσης και την εκχώρηση κρίσιμων αρμοδιοτήτων στην Ε.Ε. χωρίς στρατηγικό σχεδιασμό.

Αυτή ακριβώς η λογική μετέτρεψε το «εκσυγχρονιστικό κέντρο» σε ένα πελατειακό σύστημα διαχείρισης με ευρωπαϊκή σφραγίδα. Εκεί όπου η πολιτική έγινε εργολαβία, η κρατική λειτουργία εργαλείο προμηθειών, και η εθνική στρατηγική μια πολυτέλεια για τις επετείους. Το Χρηματιστήριο, τα εξοπλιστικά, οι τακτοποιήσεις, η αποθέωση της «αρπαχτής», όλα αυτά δεν τα έφερε η λαϊκή δεξιά, αλλά ο λεγόμενος «εκσυγχρονισμός».

Όταν ανέλαβε ο Καραμανλής το 2004, βρήκε πίσω του τριάντα χρόνια χρέους, σπατάλης και στρεβλώσεων. Μια χώρα στα πρόθυρα δημοσιονομικής έκρηξης, με έλλειμμα κρυμμένο πίσω από τη δημιουργική λογιστική του εκσυγχρονισμού. Προσπάθησε να αποκαταστήσει τη διαφάνεια και να συγκρατήσει τον εκτροχιασμό. Πολεμήθηκε λυσσαλέα από το βαθύ κράτος του εκσυγχρονισμού. Και το 2009, όταν ζήτησε εθνική συνεννόηση για να αποφύγουμε το μνημόνιο, εισέπραξε χλεύη από εκείνους που λίγους μήνες αργότερα μας οδήγησαν στη χρεοκοπία με το δόγμα «λεφτά υπάρχουν».

Από εκεί ξεκίνησε η μεγάλη καταστροφή.

Και όταν το 2012, εν μέσω χάους, η Νέα Δημοκρατία ανέλαβε την ευθύνη να κρατήσει την Ελλάδα στην Ευρώπη, η κυβέρνηση Σαμαρά πέτυχε την ανάκαμψη: πρώτο πρωτογενές πλεόνασμα, αποκλιμάκωση της ύφεσης, έξοδος στις αγορές, σταθεροποίηση της οικονομίας. Όλα αυτά με σεβασμό στην κοινωνία, χωρίς αυταρχισμό, χωρίς εξαχρείωση, και κυρίως χωρίς να πουληθεί ούτε μια λέξη πατρίδας. Αυτή την πορεία την ανέτρεψε η «πρώτη φορά Αριστερά», την οποία υπερασπίστηκαν πολλοί από όσους σήμερα παριστάνουν τους φιλελεύθερους.

Σήμερα, με την «εκσυγχρονιστική συμμαχία» σε αποδρομή και την κυβέρνηση σε ελεύθερη πτώση, το μόνο επιχείρημα που απομένει στους παροικούντες τον ναό του εκσυγχρονισμού είναι να ξορκίζουν τη «δεξιά παλινόρθωση». Δηλαδή, την επιστροφή της παράταξης στις αξίες της: την εθνική στρατηγική, τη θεσμική αξιοπιστία, την κοινωνική ευθύνη και τον πραγματικό φιλελευθερισμό. Όχι την αγορά χωρίς κοινωνία, ούτε την Ευρώπη χωρίς πατρίδα.

Το πρόβλημα της χώρας δεν είναι η δεξιά της συνείδησης. Είναι η κεντροαριστερά του συμβιβασμού. Η τεχνοκρατία χωρίς ιδεολογία. Η πολιτική χωρίς λαό. Και η παράταξη που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής οφείλει να επιστρέψει στον φυσικό της ρόλο: έκφραση υπεύθυνου πατριωτισμού, μεταρρυθμιστικού ρεαλισμού και λαϊκής ενότητας.

Ούτε κινδυνεύει η χώρα από τον Καραμανλή και τον Σαμαρά. Ούτε σώζεται από τον μητσοτακισμό και τα απομεινάρια του σημιτικού πυρήνα. Αυτό που κινδυνεύει στ’ αλήθεια είναι η αλήθεια.

Και αυτή δεν σώζεται με επικοινωνία. Θέλει πολιτική επανίδρυση. Όχι διαχείριση της παρακμής.

Αν το πολιτικό σύστημα χρειάζεται επαναφορά στις εργοστασιακές ρυθμίσεις, ας γίνει. Και αυτή η επαναφορά δεν θα έρθει από τα think tanks των παλιών και «νέων» υπουργών και κονδυλοφόρων του Σημίτη ή και παλιού ΠΑΣΟΚ, αλλά από τον λαό, την παράδοση, την ιστορική συνέχεια και την εθνική ευθύνη.

Γιατί εκεί που τελειώνει ο εκσυγχρονισμός των spreadsheets, αρχίζει η Πολιτική με Π κεφαλαίο.