Η AUKUS και η Ευρώπη

Γράφει ο Βαγγέλης Αντωνιάδης

Η συμφωνία για τα πυρηνοκίνητα υποβρύχια στρέφεται εναντίον των αναθεωρητικών δυνάμεων και κυρίως εναντίον της Κίνας και της προσπάθειας της να μετεξελιχθεί από χερσαία σε θαλάσσια-ναυτική δύναμη ελέγχοντας και στρατιωτικά τους θαλάσσιους εμπορικούς δρόμους στους οποίους οικονομικά είναι πλέον κυρίαρχη.
Όμως φανερώνει και την βαθιά διαιρετική τομή στον δυτικό κόσμο. Το χάσμα ανάμεσα στα αγγλοσαξονικά κράτη και την Ευρώπη.

Η Ευρώπη πλέον είναι απαραίτητο να μπορεί να σταθεί μόνη της στρατιωτικά και διπλωματικά.

Και το επόμενο βήμα είναι η θεσμοθέτηση κοινής εξωτερικής πολιτικής και κοινής πολιτικής άμυνας και ασφάλειας. Και πιο συγκεκριμένα κοινό υπουργό εξωτερικών, θεσμικό πλαίσιο διαμόρφωσης εξωτερικής πολιτικής και ενιαίες ευρωπαϊκές ένοπλες δυνάμεις.

Όλα αυτά βέβαια προϋποθέτουν κοινούς πολιτικούς στόχους εξέλιξη που μόνο εύκολη δεν είναι όμως είναι απαραίτητο να βρεθεί άμεσα ένας ελάχιστος κοινός παρονομαστής.

Πολλοί έσπευσαν να χαρακτηρίσουν την AUKUS ως πρωτοφανή διεθνή συμφωνία που δομεί ένα πρωτόγνωρο θαλάσσιο-ναυτικό σύστημα ασφαλείας στον Ειρηνικό.

Είναι όμως έτσι τα πράγματα;

Είναι σαφές πως η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην ιστορία, τις διεθνείς σχέσεις και την γεωπολιτική είναι τελείως τεχνητή και έγινε για λόγους επιστημονικής έρευνας.

Το ίδιο σύστημα ασφαλείας είχαν δομήσει οι αγγλοσαξονικές χώρες( Μεγάλη Βρετανία, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία, Ηνωμένες Πολιτείες) στον Ειρηνικό ήδη από το 1941 για να αναχαιτίσουν τότε τους Ιάπωνες.

Μεγάλη διαφορά πως τότε η Ιαπωνία ήταν ήδη μία κολοσσιαία ναυτική-θαλάσσια δύναμη ενώ η Κίνα είναι μία χερσαία δύναμη που προσπαθεί να μετεξελιχθεί σε θαλάσσια-ναυτική δύναμη. Έχει όμως δύο μεγάλα πλεονεκτήματα, τεράστιο στρατηγικό βάθος και εξίσου τεράστια δημογραφική δυναμική που την καθιστούν ικανή να αντέξει πολλαπλά πλήγματα.

Το βαθύ ρήγμα ανάμεσα στην Ευρώπη και την Αμερική είχε ήδη γίνει ορατό από την εποχή των αμερικανικών επεμβάσεων στο Αφγανιστάν και το Ιράκ.

Στις μέρες μας, ο εμφύλιος στην Συρία προκάλεσε την αναβίωση των ανταγωνισμών του ψυχρού πολέμου, επανέφερε στο διεθνές προσκήνιο το ζήτημα της χρήσης όπλων μαζικής καταστροφής και διέψευσε όσους βιαστικά πρόβλεψαν το τέλος της ιστορίας, καθώς ο πλανήτης οδηγείται ξανά σε μία περίοδο γιγαντιαίων γεωπολιτικών συγκρούσεων.

Είναι γεγονός πως η κολοσσιαία τρομοκρατική οργάνωση επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001 και η μαζική δολοφονία χιλιάδων αθώων ανθρώπων άλλαξαν για πάντα τον κόσμο, σηματοδοτώντας μια νέα εποχή για την πολιτική, την διπλωματία, την στρατηγική και την διεθνοπολιτική ανάλυση με αποτέλεσμα βασικές σταθερές της διεθνούς θεωρίας να πάψουν να υπάρχουν. Ταυτόχρονα ο σχηματισμένος μεταψυχροπολεμικός κόσμος των σαφών διεθνών συσχετισμών έδωσε την θέση του στο θολό σκηνικό των ρευστών συσχετισμών ισχύος, των ασύμμετρων απειλών και των μεταβαλλόμενων ισορροπιών ενός ασχηματοποίητου ακόμα γεωπολιτικά πλανήτη, όπου οι ΗΠΑ εξακολουθούν να διατηρούν την πρωτοκαθεδρία.

Απόρροια της νέας κατάστασης υπήρξε η ουσιαστική κατάργηση των ορίων μεταξύ ειρήνης και πολέμου και η σύνθεση τους σε μία ενιαία ενότητα. Ειδικά στις μέρες μας ο μακράς διαρκείας εμφύλιος πόλεμος στην Συρία και η πιθανή χρήση χημικών όπλων από το καθεστώς Ασαντ, η παρατεταμένη ένταση στις σχέσεις Ιράν-Δύσης η πρόσφατη πυρηνική κρίση στην Κορεατική χερσόνησο, η πρώτη που καταγράφηκε μετά την λήξη του ψυχρού πολέμου και η τρομοκρατική επίθεση της Βοστόνης επανέφεραν το ζήτημα των όπλων μαζικής καταστροφής στο επίκεντρο της στρατηγικής ανάλυσης αλλά και το ενδεχόμενο χρήσης τους από ακραίες τρομοκρατικές οργανώσεις σε μία πιθανή τρομοκρατική επίθεση.

Ευρώπη και τρομοκρατία.

Αναμφίβολα το πιο θεαματικό πολιτικό και πολιτισμικό αποτέλεσμα της βαθιάς και πρωτόγνωρης για τα μεταπολεμικά δεδομένα οικονομικής κρίσης που τα τελευταία χρόνια μαστίζει την Ευρώπη, είναι η καθολική αποδοχή ακόμα και από τους πλέον ευρωσκεπτικιστές του αξιώματος πως κανένα ευρωπαϊκό κράτος από μόνο του δεν έχει την δυνατότητα να αντιμετωπίσει το μέλλον. Κανένα ευρωπαϊκό κράτος από μόνο του δεν μπορεί να εγγυηθεί χρηματοπιστωτική σταθερότητα, ανάπτυξη και ευημερία. Και το κυριότερο κανένα ευρωπαϊκό κράτος λειτουργώντας αποκλειστικά σε εθνικό επίπεδο δεν μπορεί να κοιτάξει στα μάτια όχι μόνο κλασικές υπερδυνάμεις που κυριαρχούν εδώ και δεκαετίες στο διεθνές προσκήνιο όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Κίνα αλλά ακόμα και τις αναδυόμενες δυνάμεις του τρίτου κόσμου.

Νομοτελειακά λοιπόν και για αποφύγουν το ορατό πλέον ενδεχόμενο να μετατραπούν οι ίδιες στον τρίτο κόσμο του 21ου αιώνα οι ευρωπαϊκές χώρες είναι απαραίτητο να ενωθούν.

Όμως στην πράξη η Ευρώπη μετά την 11η Σεπτεμβρίου του 2001 η Ευρώπη έγινε ουραγός στον πόλεμο που ορθά εξαπέλυσαν οι Αμερικάνοι κατά της ισλαμικής τρομοκρατίας και εγκλωβίστηκε ανάμεσα σε δύο αντίπαλα γεωπολιτικά μεγέθη με αποτέλεσμα να δέχεται συνεχόμενα πλήγματα τόσο στο έδαφος της όσο και στο μαλακό της υπογάστριο, Μέση Ανατολή και την Βόρεια Αφρική δίχως όσο μπορεί να αναχαιτίσει ή να ανταποδώσει τα πολύνεκρα χτυπήματα συντρίβοντας τους τρομοκράτες και τα δίκτυα τους.

Πέρα από την θεσμική εμβάθυνση και την οικονομική σύγκλιση είναι απαραίτητη η θεσμοθέτηση κοινού υπουργού εξωτερικών, κοινού διπλωματικού σώματος(ήδη υπάρχει σε πρωτόλεια μορφή), κοινή πολιτική για τις απόλυτα ενοποιημένες πλέον έννοιες της άμυνας και της ασφάλειας και ενοποίηση των ευρωπαϊκών ενόπλων δυνάμεων και σωμάτων ασφαλείας.

Παράλληλα η Ευρώπη είναι απαραίτητο να επενδύσει στην έρευνα, την ανάπτυξη και την καινοτομία, αλλά και την πολεμική βιομηχανία και την διαστημική τεχνολογία για να καλύψει την χαοτική απόσταση που την χωρίζει στο επίπεδο της τεχνολογίας τόσο από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ρωσία όσο και από τις αναπτυσσόμενες χώρες πλέον αλλά και για να αντιπαραθέσει την τεχνολογική υπεροπλία απέναντι στις πλεονάζουσες και πλημμυρισμένες από θρησκευτικό φανατισμό ανθρωπομάζες του ακραίου ισλάμ.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.