Η αμήχανη απάντηση της κυβέρνησης και τα κενά επιχειρήματα στα εθνικά θέματα

Γράφει ο Γιάννης Κίτσος, οικονομολόγος – σύμβουλος χρηματοοικονομικού και στρατηγικού σχεδιασμού

Διάβασα με προσοχή τις απαντήσεις των κυβερνητικών στελεχών στην πρόσφατη παρέμβαση του πρώην πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά και ομολογώ ότι έμεινα με μια απορία. Απάντησαν τελικά ή απλώς επιδόθηκαν σε ένα αμήχανο επικοινωνιακό τρικ; Διότι, όταν ακούς κυβερνητικές πηγές να μιλούν για «συνήθεις εκτός πραγματικότητας τοποθετήσεις», περιμένεις μια συντριπτική επιχειρηματολογία που να δείχνει ότι ο Σαμαράς κάνει λάθος και ότι όλα βαίνουν καλώς, αλλά αντ’ αυτού πήραμε μια απάντηση που δημιουργεί περισσότερα ερωτήματα από όσα λύνει.

Το πρώτο σημείο τριβής αφορά τη σύμβαση με την αμερικανική εταιρεία Chevron για έρευνες νοτίως της Κρήτης, όπου η κυβέρνηση μας λέει ότι «κυριαρχικά δικαιώματα δεν χάνονται μέσω συμφωνιών με ιδιωτικές εταιρείες», και κανείς δεν το αμφισβητεί αυτό, αλλά το ερώτημα είναι άλλο. Αν είστε τόσο απόλυτα σίγουροι για την κυριαρχία σας, γιατί μπήκατε στον κόπο να συμπεριλάβετε στη σύμβαση όρους που κάνουν λόγο για «αποχώρηση από περιοχές που δεν αποτελούν ελληνική υφαλοκρηπίδα»; Η εξήγηση που δόθηκε περί «νομικών ρητρών διασφάλισης υπέρ του Δημοσίου» ηχεί κενή, διότι αν δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για τα κυριαρχικά μας δικαιώματα, τότε τέτοιες ρήτρες είναι περιττές, ενώ αν υπάρχει έστω και μια υποψία αμφισβήτησης, τότε η ύπαρξη τους δεν είναι «διασφάλιση» αλλά προεξόφληση ενδεχόμενης υποχώρησης, σαν να λες στον συνομιλητή σου «κράτα μια πίσω πόρτα, μην τυχόν και χρειαστεί να οπισθοχωρήσουμε».

Και εδώ ακριβώς γεννιέται το ερώτημα γιατί πρέπει να προεξοφλούμε υποχώρηση και γιατί μια κυβέρνηση που πανηγυρίζει για την εθνική της στρατηγική αφήνει τέτοια «παράθυρα» σε μια διεθνή σύμβαση, αλλά ακόμα πιο ανησυχητική είναι η υπόθεση της Κάσου, όπου δεν έχουμε να κάνουμε με ερμηνείες συμβάσεων αλλά με συγκρουόμενες δηλώσεις που φτάνουν στα όρια της γελοιοποίησης. Από τη μία πλευρά, ο υπουργός Εξωτερικών κ. Γεραπετρίτης διαβεβαιώνει πως οι έρευνες του πλοίου Ievoli Relume «ολοκληρώθηκαν απολύτως», και από την άλλη, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος της Κύπρου, μιας χώρας με την οποία υποτίθεται ότι έχουμε ενιαίο αμυντικό χώρο, δηλώνει ευθέως ότι υπήρξε παρεμπόδιση από την Τουρκία και ότι οι έρευνες ΔΕΝ ολοκληρώθηκαν.

Πώς γίνεται να ισχύουν και τα δύο; Η απάντηση των κυβερνητικών παραγόντων επιχειρεί μια ακροβασία λέγοντας ότι ναι μεν η Κύπρος έχει δίκιο αλλά και ο Γεραπετρίτης δεν λέει ψέματα, ότι το πλοίο ολοκλήρωσε τις εργασίες του αλλά η έρευνα έμεινε ημιτελής, μα αυτό σημαίνει ότι η Τουρκία πέτυχε αυτό που ήθελε, να σταματήσει την έρευνα, και εσείς το βαφτίζετε «ολοκλήρωση» για να μην παραδεχτείτε ότι υποχωρήσατε. Αν πας να χτίσεις ένα σπίτι και σε διώξει ο γείτονας στη μέση της θεμελίωσης, δεν το είχες «ολοκληρώσει», το εγκατέλειψες, και αυτή είναι η διαφορά, εσείς το λέτε «ολοκλήρωση» για να μην παραδεχτείτε ότι υποχωρήσατε.

Κατανοώ ότι η κυβέρνηση ενοχλείται από τις παρεμβάσεις του πρώην πρωθυπουργού και θέλει να προτάξει το δικό της αφήγημα, αλλά η ουσία δεν είναι ο Σαμαράς, αλλά το αν τα εθνικά θέματα αντιμετωπίζονται με καθαρότητα ή με επικοινωνιακά τερτίπια. Η σύμβαση με τη Chevron θα μείνει, οι δηλώσεις Γεραπετρίτη έχουν καταγραφεί, η Κύπρος έχει διαψεύσει, και αυτά είναι γεγονότα που όσο κι αν επιχειρεί κανείς να τα ωραιοποιήσει, παραμένουν αμείλικτα. Η εθνική στρατηγική δεν χτίζεται με υπεκφυγές αλλά με καθαρές γραμμές και ειλικρίνεια απέναντι στον ελληνικό λαό, και αν η κυβέρνηση έχει πειστικές απαντήσεις, ας τις δώσει, αλλιώς ας σταματήσει να προσβάλλει τη νοημοσύνη μας με ανακοινώσεις που αντί να λύνουν απορίες, γεννούν νέες.