Όσα δεν (ξανα)είπε η Μέρκελ

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, σύμβουλος επιχειρήσεων – συγγραφέας

Η Μέρκελ, όπως συμβαίνει συνήθως με όσους πολιτικούς αποσύρονται, επιζητεί τη δικαίωση των επιλογών της γι’ αυτό και, ανάμεσα σε άλλα, δεν χάνει ευκαιρία να αναφέρεται στην οικονομική κρίση και όσα συνέβησαν εκείνα τα χρόνια στην Ελλάδα. Μόνο που πέφτει κι αυτή στη συνηθισμένη παγίδα της ωραιοποίησης τών γεγονότων, ώστε να βολεύουν το προσωπικό της αφήγημα, ακόμη κι αν η στάση της αδικεί κατάφορα άλλους συμμετέχοντες στις τότε εξελίξεις.

Από τη μια υποτιμά την αρνητική επίδραση μιας σειράς λανθασμένων στρατηγικών επιλογών.

Για παράδειγμα, δεν αναλαμβάνει καμία ευθύνη για την ανυπαρξία μηχανισμού αντιμετώπισης κρίσεων στην Ε.Ε. που την καθιστά έρμαιο των διαθέσεων του ΔΝΤ, των υψηλών αρχικών επιτοκίων δανεισμού στην Ελλάδα κι ενός προγράμματος με εσφαλμένους αρχικούς υπολογισμούς που τότε μόνο ο Σαμαράς είχε το θάρρος να αναδείξει.

Παραβλέπει, επίσης, την αποφυγή κάθε συζήτησης για αμοιβαιοποίηση ενός μέρους του ευρωπαϊκού χρέους ή την έκδοση αναπτυξιακών ομολόγων ως αντίβαρο στη λιτότητα, όπως ξεχνά και τον συμπληρωματικό ρόλο της ΕΚΤ που μόνο νομισματική πολιτική με μακροπρόθεσμη στόχευση δεν ασκούσε.

Αν έστω κάποια αυτά είχαν πραγματοποιηθεί εγκαίρως πιθανότατα δεν θα φτάναμε σε κούρεμα χρέους, ουσιαστικά παραδοχή μιας συντεταγμένης πτώχευσης, κι επανειλημμένες ανακεφαλαιοποιήσεις των ελληνικών τραπεζών με δημόσιο χρήμα.

Εξίσου, επιλήσμων αποδεικνύεται και ως προς τη στάση όσων συμμετείχαν στα τότε δρώμενα, συχνά φάσκοντας κι αντιφάσκοντας όσον αφορά την πραγματικότητα. Ενώ αντιδρά με έκπληξη στην επισήμανση ότι ο Σαμαράς θεωρεί πως ουσιαστικά οι θεσμοί του τράβηξαν το χαλί στην τελευταία μμημονιακή διαπραγμάτευση που έβαζε οριστικό τέλος στην κρίση (το περιβόητο email Χαρδούβελη με τα δημοσιονομικά μέτρα να κινούνται ανάμεσα στην ελληνική πρόταση των 900 εκ. ευρώ και την αντιπρόταση των δανειστών για περίπου τα διπλάσια) , βλέποντας την επερχόμενη άφιξη Τσίπρα, αμέσως μετά περιγράφει με γλαφυρότητα το πώς ανέμεναν τη διάδραση με τον αναμενόμενο αριστερό ηγετη! Μια… διάδραση που στοίχισε στην Ελλάδα ένα αρχικό πακέτο 12 δισ. μέτρων και τη δέσμευση της δημόσιας περιουσίας για 99 χρόνια! Βέβαια, τι άλλο από υποκρισία να περιμένεις από αυτή που δεν παραδέχεται όσα τότε της καταμαρτυρούσε ο Σαμαράς για πρόθεση εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ, κάτι που τώρα βιάζεται να αποδώσει σε άλλους, από τον Τρισέ μέχρι τον αποθανόντα Σόιμπλε…

Ακούγεται σχεδόν τραγελαφικό ότι η Μερκελ εντυπωσιάστηκε θετικά που ο Τσίπρας προτίμησε να χαιρετίσει πρώτα τους ανθρώπους του αδερφού του κόμματος στη Γερμανία κι όχι την ίδια! Η άτεγκτη οπαδός των κανόνων και των τύπων δηλώνει λατρεία στην του λαϊκισμού και της φαυλότητας.

Δυστυχώς για την Μέρκελ, το στίγμα της στην Ιστορία δεν αφήνει το βαθύ, ουσιαστικό αποτύπωμα που θα επιθυμούσε. Όλοι θα την θυμούνται ως μια τυπολάτρη χωρίς όραμα, που δεν συνεισέφερε κάτι ιδιαίτερο στη θεσμική και οικονομική εξέλιξη του ευρωπαϊκού ιδεώδους, πέρα από τη συνέχιση της απόλυτης ενεργειακής εξάρτησης από τη Ρωσία που σε συνδυασμό με την ταχύτατη πράσινη μετάβαση και τις γερασμένες υποδομές, βύθισαν στην ύφεση την ίδια τη Γερμανία.