Γεραπετρίτης: Υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα και διπλωματική απραξία

Γράφει ο Γιάννης Κίτσος, οικονομολόγος – σύμβουλος χρηματοοικονομικού και στρατηγικού σχεδιασμού

Η πολιτική του «δε με νοιάζει να με πουν μειοδότη», για άλλη μια φορά, αναδεικνύει τη διαλεκτική του λόγου και πράξεων που ταιριάζει περισσότερο με τις υποσχέσεις των αφοσιωμένων πατριωτών των λόγων παρά με εκείνους των πράξεων. Η σημερινή δήλωση του υπουργού Εξωτερικών από το βήμα της Βουλής ότι «θα έρθει η επέκταση των χωρικών υδάτων, όπως ήρθαν τα θαλάσσια πάρκα», κρύβει πίσω της μια εντυπωσιακή υποκρισία, καθώς η Ελλάδα παραμένει εγκλωβισμένη σε μια στρατηγική που μοιάζει να είναι περισσότερο επικοινωνιακό παιχνίδι παρά πραγματική διπλωματική επιτυχία.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι πώς μπορούμε να μιλάμε για θαλάσσια πάρκα και επέκταση χωρικών υδάτων, όταν οι προκλήσεις στο Αιγαίο και η στρατηγική της Τουρκίας παραμένουν σχεδόν ατιμώρητες. Ο Γεραπετρίτης εμφανίζεται να χαμογελάει μπροστά στην τουρκική επιθετικότητα, τη στιγμή που δεν προκύπτει καμία ουσιαστική αντίδραση από την ελληνική διπλωματία απέναντι στις κινήσεις της Άγκυρας στη Συρία. Αντί να υπερασπίζεται την ελληνική κυριαρχία με συγκεκριμένες ενέργειες, επιλέγει να αναμασά εύκολες υποσχέσεις, και αυτή τη φορά, ο διάλογος με την Τουρκία γίνεται αμφιλεγόμενος.

Αν αυτός είναι ο τρόπος να «σφραγίσουμε» την ελληνική κυριαρχία, τότε ο υπουργός μάλλον θα χρειαστεί να ξανασκεφτεί ποια είναι η πραγματική πολιτική μετάβαση που χρειάζεται η Ελλάδα στην περιοχή. Αλήθεια, σε τι ακριβώς θα βοηθήσουν τα θαλάσσια πάρκα και οι συμφωνίες με τη Αίγυπτο ή την Ιταλία, όταν το τουρκικό στρατηγικό παιχνίδι παραμένει άπιαστο για την Αθήνα; Η διπλωματία του Γεραπετρίτη μοιάζει να έχει γίνει μια σάπια καραμέλα υποσχέσεων, με την Ελλάδα να κοιτάζει αμήχανα τις τουρκικές επεκτατικές κινήσεις χωρίς να αντιδρά.