Απέναντι στη συγκάλυψη και τη διαφθορά
Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, σύμβουλος επιχειρήσεων – συγγραφέας
Ενας από τους βασικούς λόγους που ειδικά το 2019 αλλά και το 2023 η ΝΔ επικράτησε με εντυπωσιακά ποσοστά ήταν, όπως αποτυπώνονταν σε όλες τις δημοσκοπήσεις, η αξιοπιστία την οποία εξέπεμπε. Τουλάχιστον σε σύγκριση με τον ΣΥΡΙΖΑ η διαφορά ήταν εντυπωσιακή, τόσο λόγω της αντιφατικής στάσης του στο πρώτο εξάμηνο διακυβέρνησης αλλά και της μετέπειτα αδυναμίας του να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων.
Σήμερα, τα δημοσκοπικά δεδομένα κρύβουν μια εξαιρετικά δυσάρεστη έκπληξη για την κυβέρνηση. Για πρώτη φορά μετά από τόσα χρόνια στην εξουσία οι δείκτες που μετρούν το κατά πόσο υπηρετεί τη διαφάνεια και την εντιμότητα έχουν καταβαραθρωθεί στο 14%.
Το ζητούμενο δεν είναι μόνο οι λόγοι που οδήγησαν σε αυτή την εικόνα. Οι όποιες σκιές, υπαρκτές ή και όχι, θεωρήθηκε από την κοινωνία ότι υπήρξαν για μια σειρά υποθέσεων από τις υποκλοπές και τα Τέμπη ως τον ΟΠΕΚΕΠΕ, αλλά και τη συνέπεια στην αντιμετώπιση της ακρίβειας, τη μετανάστευση ή την εξωτερική πολιτική, δημιουργούν το υπόβαθρο για αυτή τη στάση, προκαλεί όμως εντύπωση ότι στο ίδιο συμπέρασμα συνηγορεί και η μεγάλη πλειοψηφία των ψηφοφόρων της ΝΔ. Κάπως το σώμα των εκλογικά αναποφάσιστων αποτελείται πλέον κυρίως από πολίτες που αυτοπροσδιορίζονται ως Κεντρο-Δεξιοί.
Η απάντηση σε αυτό το φαινόμενο και η ανάσχεση της πτώσης δεν μπορεί πλέον να σχετίζεται με την υπαρκτή λαϊκίστικη αντιπολιτευτική ρητορική, ούτε να αποδίδεται σε εσωτερικούς εχθρούς που απλώς εκφράζουν λογικές αγωνίες για τις εξελίξεις. Απαιτούνται πιο ριζικές παρεμβάσεις που θα πείθουν για τη διόρθωση συγκεκριμένων λαθών, τη θεσμική θωράκιση διαδικασιών, την επάνοδο σε αξιόπιστες θέσεις και αξίες, την επιλογή προσώπων που υπηρετούν καλύτερα αυτό το πρότυπο.
Όταν αρχίζουν να αμφιβάλλουν για την ορθή υπηρέτηση των λόγων που σε έφεραν στην εξουσία, αυτοί που σε επέλεξαν να την αναλάβεις, τότε βρίσκεσαι σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι που οφείλεις να επιλέξεις άμεσα την αντίδραση σου που απαιτείται να είναι πιο δυναμική και πιο ουσιαστική από τα ζητήματα που οδήγησαν στην αμφισβήτησή τους.
Ήρθε η ώρα η κριτική προς την εκμετάλλευση καταστάσεων από την αντιπολίτευση και η δαιμονοποίηση κάθε αντίθετης φωνής, να δώσουν τη θέση τους σε ισχυρά θεσμικά αντίβαρα, γενναίες πολιτικές αποφάσεις και ουσιαστική αναδιάταξη δυνάμεων. Αλλιώς αυτό που ξεκίνησε ως αμφιβολία και έγινε κρίση εμπιστοσύνης από το ίδιο το κοινό σου, θα μετατραπεί σε μόνιμη αμφισβήτηση για τα κίνητρα κάθε κίνησης και επιλογής.


Καλώς ή κακώς αυτή η Κυβέρνηση έκοψε τον ομφάλιο λώρο με την ψυχή όσων την ψήφισαν και τη στήριζαν χρόνια τώρα. Με πρωτοφανή νεποτισμό κι απερίσκεπτη οίηση νόμισε ότι εκχυδαΐζοντας τη δημόσια πολιτική “συζήτηση” μέσω ανυπόστατων παροχών, περιπαικτικών κουπονιών και αίολων παροχών τύπου Μαυρογυαλούρου θα γύριζε το κλίμα όποια ώρα ήθελε. Υπενθύμισε με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο στο εκλογικό σώμα για ποιο λόγο οι αυτοδύναμες Κυβερνήσεις είναι παρελθόν στον πολιτισμένο κόσμο από 20ετίας πλέον. Καλώς ή κακώς η Κυβέρνηση αυτή έχει συσσωρεύσει πολλή δυσαρέσκεια σε πολλά κοινωνικά στρώματα και το κλίμα δε γυρίζει πια με τίποτα όσο κι αν πιπιλάνε ακόμα το ψευτοδίλημμα “μα και ποιος να κυβερνήσει, δεν υπάρχει άλλος ικανός”. Η Ιστορία επιφυλάσσει στον υπερφίαλο αρχηγό του κόμματος που κυβερνάει σήμερα ένα άχαρο μάθημα. Καιρός γαρ εγγύς.