Πώς η επικοινωνιακή παράνοια της διαγραφής Σαμαρά κατέρρευσε μέσα στην Άγκυρα

Γράφει ο Γιάννης Κίτσος, οικονομολόγος – σύμβουλος χρηματοοικονομικού και στρατηγικού σχεδιασμού

Ας μη γελιόμαστε. Όταν ο Αντώνης Σαμαράς προειδοποιούσε ότι «τα ήρεμα νερά φέρνουν τεράστιες φουρτούνες», το Μαξίμου επιστράτευσε μια ολόκληρη επικοινωνιακή παράνοια για να τον βγάλουν «γραφικό» και να τον διαγράψουν. Ήθελαν να ξεμπερδεύουν με τη φωνή της συνείδησης της παράταξης. Μόνο που ο Σαμαράς διαγράφηκε επειδή είχε δίκιο πολύ νωρίτερα από ό,τι άντεχε η κυβερνητική προπαγάνδα.

Και ερχόμαστε στο σήμερα. Στην Άγκυρα, ο Πρωθυπουργός κομπάζει για το δυσβάσταχτο 3,5% του ΑΕΠ σε αμυντικές δαπάνες, την ώρα που ο Έλληνας πολίτης γονατίζει. Ποιο είναι όμως το αντίκρισμα; Εδώ κρύβεται η απόλυτη λογιστική απάτη, γιατί άλλο πράγμα το 3,5% του ΑΕΠ για εξοπλισμούς που εισάγουμε εξολοκλήρου από το εξωτερικό, κι άλλο το 3,5% από μια σύγχρονη, εγχώρια εξοπλιστική βιομηχανία. Στη μία περίπτωση αιμορραγείς οικονομικά αγοράζοντας «από το ράφι», στην άλλη παράγεις πλούτο και αποκτάς στρατηγική αυτονομία.

Η λύση της εθνικής βιωσιμότητας βρίσκεται στην παραγωγή, όχι στα λογιστικά εξελάκια. Το 1% του ΑΕΠ από τον τουρισμό δεν έχει την ίδια γεωπολιτική βαρύτητα με το 1% από τη την σύγχρονη εξοπλιστική βιομηχανία. Όταν μετατρέπεις την άμυνα σε απλή καταγραφή εισαγωγών, υπονομεύεις το μέλλον της χώρας.

Η αλήθεια στη στρατηγική είναι σκληρή, αφού καμία άμυνα δεν είναι τελεσφόρα, αν δεν εμπεριέχει μια δραστική τιμωρία του επιτιθέμενου. Αντίθετα, εμείς έχουμε περιορίσει τους στόχους μας σε μια παθητική αυτοσυντήρηση και φοβική διαχείριση, χρησιμοποιώντας τις ρητορικές κορώνες περί «διεθνούς δικαίου» ως ψυχολογική υπεραναπλήρωση για εσωτερική κατανάλωση.

Έτσι φτάσαμε στο σημείο ο Μητσοτάκης, μέσα στην Άγκυρα, να χαρακτηρίζει αμήχανα το ενεργό casus belli ως… «ιστορική ανορθογραφία». Δεν καταλαβαίνουν με ποιον έχουν να κάνουν. Η Τουρκία σπρώχνεται από νωπές ηγεμονικές μνήμες και ζωντανές συγγένειες, χτίζοντας πανεύκολα γέφυρες ανάμεσα στο μέλλον και το παρόν της. Εμείς, με αυτή την ηττοπαθή νοοτροπία, χρειαζόμαστε τονωτικές ενέσεις απλώς και μόνο για να ζητήσουμε τα αυτονόητα δικαιώματα μας. Αυτή η έλλειψη πυγμής εκλαμβάνεται από την Άγκυρα ως μόνιμο πράσινο φως για τη διεύρυνση των διεκδικήσεων της.

Ας το χωνέψουμε, οι σύμμαχοι αξίζουν για σένα τόσο, όσο αξίζεις εσύ γι’ αυτούς. Καμία συμμαχία δεν προστατεύει όποιον βρίσκεται σε κατάσταση μονομερούς, τυφλής εξάρτησης. Τα «δίκαια» της Ελλάδας δεν συγκινούν κανέναν στη διεθνή σκακιέρα, όσο πίσω τους βλέπουν έναν παρία με διαρκώς απλωμένο το χέρι, που ζει μόνιμα από δάνεια, επιδοτήσεις και «προγράμματα στήριξης». Ο οικονομικά εξαρτημένος θεωρείται δεδομένος, και ο δεδομένος, στο τέλος, πάντα θυσιάζεται.

Κι έτσι, είναι φυσικό επόμενο ότι δεν μπορείς να ασκήσεις σοβαρή εξωτερική πολιτική όταν ετεροπροσδιορίζεσαι οικονομικά και αμυντικά. Όσο η Αθήνα αρνείται να συνδέσει την εθνική κυριαρχία με την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, θα παραμένει εγκλωβισμένη στον ρόλο του κομπάρσου, που απλώς παρακολουθεί τις εξελίξεις να την προσπερνούν.

Στο διά ταύτα, τα «μαγειρέματα» και οι υποκλίσεις που κατήγγειλε ο Σαμαράς είναι πλέον η καθημερινή πραγματικότητα. Η κυβέρνηση τον καρατόμησε πολιτικά για να μην της χαλάσει το αφήγημα του «καλού παιδιού», μόνο που η ιστορία δεν γράφεται με δημόσιες σχέσεις και χαμόγελα στα νατοϊκά σαλόνια. Ο Σαμαράς δικαιώθηκε πανηγυρικά, αλλά το τραγικό για την πατρίδα είναι ότι αυτή η δικαίωση έρχεται με το βαρύ τίμημα μιας διαρκούς εθνικής διολίσθησης.