Η κυβερνητική υποκρισία και η σιωπή των εκπροσώπων

Γράφει ο Γιάννης Κίτσος, οικονομολόγος – σύμβουλος χρηματοοικονομικού και στρατηγικού σχεδιασμού

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν μπορεί να κρύψει την αλήθεια πίσω από τις μάσκες της «ευημερίας» και του «νομικού κράτους». Η καθημερινότητα των πολιτών αποδεικνύει ότι η κοινωνία βιώνει τη σιωπή, τον φόβο και την καταστολή. Παρά τις μεγαλόστομες διακηρύξεις περί ευημερίας, η κυβερνητική πολιτική αποκαλύπτει μια πραγματικότητα ελέγχου και εκφοβισμού, όπου ακόμη και οι πιο φρόνιμοι πολίτες επιλέγουν τη σιωπή για να αποφύγουν την εκδικητικότητα ενός καθεστώτος που καταπνίγει κάθε αντίθετη φωνή.

Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της καταστολής είναι η απειλή του κυβερνητικού εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη κατά δημοσιογράφου, όταν εκείνος έθεσε ερώτηση για την τραγωδία στο ναυάγιο της Χίου. Η απάντηση ήταν η απειλή αγωγής, με σκοπό να τρομοκρατηθεί ο δημοσιογράφος και να καταστείλει οποιαδήποτε κριτική. Αυτή η συμπεριφορά δείχνει ξεκάθαρα τη στρατηγική της κυβέρνησης να χρησιμοποιεί τον φόβο και την καταστολή αντί για τον διάλογο και τη διαφάνεια. Ανεξαρτήτως του τι ειπώθηκε, το γεγονός ότι ένας κυβερνητικός εκπρόσωπος απειλεί δημοσιογράφο για την άσκηση του δικαιώματος στην ελεύθερη ενημέρωση καταδεικνύει την αποδοχή του φόβου και του εκφοβισμού ως πολιτική στρατηγική, αντί για διάλογο και διαφάνεια.

Η εξήγηση του κ. Μαρινάκη για την απειλή με αγωγή, δηλαδή ότι τα λόγια του απομονώνονται και χρησιμοποιούνται από χιουμοριστικές εκπομπές ως τροφή για προπαγάνδα, αποκαλύπτει την υποκρισία και την αντίφαση της κυβέρνησης. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, ενώ ευθέως στρέφεται εναντίον αν όχι ΜΜΕ τουλάχιστον εκπομπών που «ενοχλούν» την αισθητική της, δεν εφαρμόζει την ίδια αυστηρότητα στις δικές της προπαγανδιστικές πλατφόρμες, όπως η «Ομάδα Αλήθειας». Αντί να λειτουργούν ως πολιτικοί εκπρόσωποι, τα στελέχη της έχουν εξελιχθεί σε influencers που προωθούν την κυβερνητική εικόνα και χειραγωγούν την κοινή γνώμη. Αυτή η στρατηγική μετατρέπει την πολιτική σε προϊόν μάρκετινγκ και απομακρύνει την πολιτική από την ουσία της, υπονομεύοντας τη δημοκρατία και τη διαφάνεια. Αν η κυβέρνηση ζητά να κλείσουν φωνές που την αμφισβητούν, θα έπρεπε να ισχύει το ίδιο και για τους μηχανισμούς που προπαγανδίζουν υπέρ της.

Πάμε όμως τώρα και στην ουσία της κυβερνητικής μεταναστευτικής πολιτικής για να δείτε πόσο «χαομένοι στην μετάφραση» είναι οι άνθρωποι. Αντιφάσεις και υποκρισία χαρακτηρίζουν τη στρατηγική της κυβέρνησης. Από τη μια, διακηρύσσεται η αυστηρή εφαρμογή του νόμου, ενώ από την άλλη, η κυβέρνηση υπερασπίζεται την woke ατζέντα και προσπαθεί να εξισώσει τα πάντα με όρους πολιτικής ορθότητας. Η κυβέρνηση που προπαγανδίζει την ενσωμάτωση τους στον πληθυσμό της χώρας αδιαφορεί για το αν αυτό έχει αποτύχει σε άλλες χώρες και διακυβεύει την ισορροπία του πληθυσμού και την εθνική ασφάλεια και κυριαρχία της χώρας.

Η υποκρισία αυτή αποκαλύπτεται και στις αντιφάσεις του πρωθυπουργού Μητσοτάκη, ο οποίος καλεί σε προστασία των συνόρων, ενώ η κυβέρνηση προπαγανδίζει φιλελεύθερες θέσεις, αδυνατώντας να υπερασπιστεί τις αξίες που πραγματικά χρειάζεται η ελληνική κοινωνία. Αυτή η στρατηγική δημιουργεί μια επικίνδυνη αντίφαση μεταξύ λόγων και έργων.

Πέρα από τις παραβάσεις και τις αντιφάσεις, η κυβέρνηση έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα κλίμα φόβου και καταπίεσης μέσα στην ίδια την πολιτική της. Οι κυβερνητικοί βουλευτές, αντί να είναι εκλεγμένοι εκπρόσωποι του λαού, μετατρέπονται σε υπηρέτες του καθεστώτος, φοβούμενοι να εκφράσουν αντιρρήσεις ή να αντιδράσουν για να μην τιμωρηθούν από το σύστημα. Ο φόβος για την απώλεια προνομίων και για την εκδίκηση του καθεστώτος καθορίζει κάθε τους κίνηση.

Το καθεστώς Μητσοτάκη, πέρα από τις παραβάσεις και τις αντιφάσεις του, έχει δημιουργήσει ένα πολιτικό σύστημα όπου ο λόγος και η δράση μετατρέπονται σε εργαλεία εξουσίας για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων μιας στενής ελίτ. Αυτή η πολιτική ενισχύει τη διαίρεση της κοινωνίας και προωθεί τη διακυβέρνηση μέσω του φόβου και της υποταγής.

Όταν δεν μπορείς να συντρίψεις το κεφάλι μιας οχιάς, προτιμότερο είναι να τα ‘χεις καλά με δαύτη, όσο κι αν δεν σ’ αρέσει σα σύντροφος ταξιδιού. Μόνο έτσι μπορεί κανείς να ταυτιστεί με μια κυβέρνηση υπό την οποία εκτυλίχθηκαν τόσα σκάνδαλα και επικίνδυνες εθνικά αστοχίες. Το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ, τα εκατομμύρια των πολιτών που διαδήλωσαν για τη συγκάλυψη των παρανομιών, το σκάνδαλο των υποκλοπών, οι καταγγελίες της Ευρωπαίας Εισαγγελέως για την ελληνική διαφθορά ως «Κόπρος του Αυγεία», η επιμονή στην «Γαλάζια Πατρίδα» του Ερντογάν και το «Τουρκολυβικό Μνημόνιο», η NAVTEX της Τουρκίας στο μισό Αιγαίο, οι αυξήσεις στις τιμές ενέργειας και η αποδοχή της διπλωματίας με την Τουρκία ως «μειοδοτική». Η κυβέρνηση, παρά τα λόγια περί «ευημερίας» και «κανονικότητας», οδηγεί τη χώρα σε μια αέναη πορεία πολιτικής αναρχίας και αποδοχής αυταρχικής εξουσίας.

Και επειδή πολλοί από αυτούς τους εκπροσώπους επικαλούνται τη σιωπή, με την λογική ότι «τα κάστρα πέφτουν μόνο από μέσα», τίθεται το ερώτημα: τι θα έλεγε κανείς εάν το ίδιο έκαναν δύο πρώην πρωθυπουργοί της χώρας; Όταν οι ηγέτες, που κάποτε υπηρέτησαν την πολιτική διαδικασία με τον λόγο και την πράξη τους, καταλήγουν να συντάσσονται με αυτή τη σιωπή, τι άλλο μπορεί να σημαίνει αυτή η στάση αν όχι την αποδοχή μιας παρακμής που αναπόφευκτα θα οδηγήσει στην κατάρρευση; Η ηγεσία δεν πρέπει να σιωπά μπροστά σε φαινόμενα αυταρχισμού και διαφθοράς. Αντίθετα, πρέπει να αναλάβει την ευθύνη της ευθείας αμφισβήτησης και διεκδίκησης για το κοινό καλό, ακόμη κι αν αυτό απαιτεί να αντιπαρατεθεί με το σύστημα που δημιούργησε ή ανέχθηκε. Σε αυτή τη διαδικασία, η σιωπή και η αποδοχή της υπάρχουσας κατάστασης δεν είναι λύση, γιατί το να κλείνεις τα μάτια στις αδικίες και τις παραβάσεις δεν είναι μόνο επικίνδυνο για τη δημοκρατία, αλλά και για το μέλλον της χώρας.

Η κυβέρνηση δεν είναι πια απλώς μια επιλογή για το μέλλον, αλλά ένα καθεστώς που μάχεται να εξαλείψει κάθε στοιχείο αντίστασης, παρουσιάζοντας μια ψευδή εικόνα ευημερίας και κανονικότητας, ενώ στην πραγματικότητα προωθεί τη διάλυση του πολιτικού συστήματος και την επιβολή αυταρχικής διακυβέρνησης.