Υπάρχουν παντού. Βρείτε τούς….

Γράφει ο Γιώργος Παντάκης

Έφτασα σε μια ηλικία που θεωρώ ότι πλέον μπορώ με μεγαλύτερη, λογικά, ασφάλεια να κρίνω γεγονότα, διαθέσεις ανθρώπων ακόμα και τους ίδιους τους ανθρώπους. Όλα αυτά βέβαια συγκριτικά με όταν ήμουν νεότερος με λιγότερες εμπειρίες και λιγότερες εικόνες ζωής. Ακούγεται φυσικό και λογικό, σε όλους συμβαίνει.
Ώσπου έρχονται κάποια απανωτά και συμπιεσμένα γεγονότα, και όλα καταρρέουν. Η κρίση που θεωρούσα πως έχω, πέφτει έξω με τραγικό τρόπο.

Πραγματικά τους τελευταίους μήνες, τα γεγονότα που έρχονται είναι πολλαπλά, τεράστια και συγκλονιστικά.
‘Εχω πραγματικά κλονιστεί, έχω χάσει την λογική μου, έχω αποπροσανατολιστεί, κοντεύω να ξεχάσω ό,τι γνώριζα και κοντεύω να φύγω από τον προορισμό μου ως άνθρωπος. Έχει εν ολίγοις σκοτεινιάσει γύρω μου ο κόσμος.

Μετά από το τεράστιο μάθημα της πανδημίας, που ξαφνικά και βίαια μας θύμισε ότι όχι μόνο δεν είμαστε απολύτως τίποτα, αλλά μας έμαθε ή μας δίδαξε ότι όλα, τα ΠΑΝΤΑ, είναι ρευστά και ότι τα ΠΑΝΤΑ μπορούν να ανατραπούν να έρθουν τα πάνω-κάτω χωρίς φυσικά κανένας να μας ρωτήσει, ήρθαν απανωτά γεγονότα που μας επιβεβαίωσαν ότι οι άνθρωποι μέσα μας κρύβουμε ένα κτήνος, που δεν γνωρίζουμε πότε θα μας βγει και κάτω από ποιες συνθήκες.

Καταιγιστικά, μαζεμένα γεγονότα, σε πολυ μικρό χρονικό διάστημα, όπως δολοφονίες βρεφών, μικρών παιδιών, υπερήλικων ανθρώπων, δολοφονίες γονέων, αδελφών, βιτριόλι, παιδεραστές, βιαστές, ψευδείς προβοκατόρικες ειδήσεις, πόλεμοι στην γειτονιά μας αλλά και πιθανόν στο ιδιο μας το σπιτι, ορατές πλέον απειλές με πυρηνικά, ανακάτεμα του πληθυσμού της γης, μετανάστες παντού, ΜΚΟ με ύποπτους ρόλους εις βάρος της χώρας μας (Human rights 360), ενδυνάμωση του ρατσισμού, αλλά και από την άλλη του λαϊκισμού, επίθεση με κτηνώδη τρόπο σε κατοικίδια.

Όλα αυτά μαζί, και άλλα τόσα που δε σκέφτομαι ή σκέφτομαι και δεν ξεστομίζω, έχουν προκαλέσει πραγματικά μια ταραχή, μια ανασφάλεια, μια γενική κατάρρευση της εμπιστοσύνης όχι μόνο γενικά της κοινωνίας αλλά και της καλής διάθεσης που πάντα ένας άνθρωπος έχει.

Θέλω να πιστεύω ότι όλα αυτά δεν συνέβησαν όντως τώρα ξαφνικά, και ας είναι πολλά και όλα μαζί σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Λογικά πάντα υπήρχαν, και όπως φαίνεται πάντα θα υπάρχουν , με μια ανοδική τάση δυστυχώς. Απλά τώρα προβλήθηκαν όλα μαζί μετά απο κάποια ακραία γεγονότα που προέκυψαν και μετά απο την τόλμη κάποιων γυναικών να αποκαλύψουν κάποια βιώματα τους… Τότε, άνοιξαν οι ασκοί του Αίολου, τώρα, τα “πήραμε χαμπάρι”…

Επίσης θέλω να πιστεύω ότι ο όλος κλονισμός που υφίσταται αυτή τη στιγμή η ανθρωπότητα, όσο μεγάλος και αν είναι ή όσα πολλά και αν γίνονται, δεν θα μπορέσουν να επηρεάσουν τους πολλούς που σκέφτονται θετικά, που έχουν αγάπη για τον συνάνθρωπο τους, τα ζώα και την φύση. Απο την άλλη όμως φοβάμαι τα νέα παιδιά που δεν έχουν τις αντιστάσεις, ούτε την Παιδεία, ούτε την εμπειρία για να μπορέσουν να δουν όλα αυτά σαν κακά παραδείγματα προς αποφυγή. Και δεν μιλάω για τούς πολλούς, μιλάω για τους λίγους, όπως άλλωστε είναι και το κακό.

Ένα συμπέρασμα είναι ότι θα πρέπει να έχουμε κατά νου ότι “κανέναν δεν γνωρίζουμε” καλά, για κανέναν δεν βάζουμε το “χέρι μας στην φωτιά” και ότι κανένα γεγονός δεν θα πρέπει να μας κάνει να χάσουμε την ανθρωπιά μας, την αξιοπρέπεια μας, την παιδεία μας.

Αυτό απο την άλλη δεν σημαίνει ότι απο την ζωή μας δεν πέρασαν άνθρωποι που μας δίδαξαν σωστά, μας έδειξαν με την συμπεριφορά τους και την στάση ζωής τους ότι αξίζει να εμπιστευόμαστε και να ανταποδίδουμε το καλό.

Υπάρχουν γύρω μας, πραγματικά καλοί άνθρωποι, σε όλους τους τομείς της ζωής μας, που τόσα χρόνια με την στάση ζωής, την κοινωνική τους συμπεριφορά, αλλά και απέναντι μας, μας έδωσαν αγάπη, βοήθεια και καλά έως πολύ καλά δείγματα γραφής.

Παντού υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι. Στην οικογένεια μας, στη δουλειά μας, μεταξύ φίλων, στον περίγυρο μας, στην γειτονιά μας, στην πολιτική. Παντού. Η ζωή δεν είναι μόνο γεμάτη τέρατα. Βρείτε τους.

** Οφείλω να πω ότι σε όλα αυτά τα τραγιά γεγονότα, τα αντανακλαστικά της πολιτείας ήταν πολυ καλά, πολυ σοβαρά και δραστικά. Και αυτό μας δίνει ελπίδα.