Ο υπουργός που αδιαφορεί για τους μηχανισμούς και κουνάει το δάχτυλο στην κοινωνία επικαλούμενος το αλάθητο

Γράφει ο Γιάννης Κίτσος, οικονομολόγος – σύμβουλος χρηματοοικονομικού και στρατηγικού σχεδιασμού

Αν ένας επιστήμονας βγει δημόσια και πει «δεν με νοιάζει πώς λειτουργεί η μηχανή, αρκεί να τρέχει», το λιγότερο που θα πάθει είναι να του αφαιρέσουν το πτυχίο. Όταν όμως το εκστομίζει αυτό ο Υπουργός Οικονομικών και Πρόεδρος του Eurogroup, μην το ξεχνάμε, Κυριάκος Πιερρακάκης, τότε δεν μιλάμε απλώς για γκάφα, αλλά για το απόλυτο ρεσιτάλ θεσμικής αλαζονείας. Η αμίμητη ατάκα «δεν μας νοιάζει ο μηχανισμός, μας νοιάζει η τιμή στο ταμπλό» συμπυκνώνει όλη τη φιλοσοφία της σημερινής διακυβέρνησης, η οποία λέει, «γιατί να φτιάξεις τη ζημιά στη μηχανή, όταν μπορείς απλώς να κολλήσεις μια αυτοκόλλητη ταινία πάνω στη φωτεινή ένδειξη της βλάβης;»

Αυτή η νοοτροπία είναι το απόλυτο σύμπτωμα μιας κυβέρνησης που αρνείται πεισματικά να κοιτάξει την πραγματικότητα. Έκαναν μια βίαιη, πρόχειρη και πανάκριβη μετάβαση στην πράσινη ενέργεια, έστησαν ένα Χρηματιστήριο Ενέργειας που έχει καταντήσει πάρτι για λίγους και εκλεκτούς, κι αντί να παραδεχτούν ότι το σύστημα μπάζει από παντού, σφυρίζουν αδιάφορα. Την ίδια ώρα που άλλες ευρωπαϊκές χώρες κοιτάζουν πώς θα μαζέψουν τις στρεβλώσεις, θα βάλουν πλαφόν και θα αλλάξουν τους κανόνες του παιχνιδιού, οι δικοί μας τεχνοκράτες προσπερνούν τις λύσεις αυτές σαν να είναι αόρατες.

Αντί για σοβαρό σχεδιασμό, η κυβέρνηση στήνει χορό γύρω από τη μία και μοναδική «ιερή» λύση που κατέχει, το επίδομα. Μας πλασάρουν τη «διπλή ασπίδα προστασίας» και τις αυξήσεις στο επίδομα θέρμανσης λες και μας κάνουν και χάρη, θάβοντας το πρόβλημα βαθιά κάτω από το χαλί. Μόνο που η επιδότηση δεν είναι λύση, είναι η ανακύκλωση της αισχροκέρδειας. Παίρνουν τα λεφτά από τη μία τσέπη του φορολογούμενου, τα βαφτίζουν «κοινωνική ευαισθησία» και τα σπρώχνουν κατευθείαν στην άλλη τσέπη των εταιρειών ενέργειας, για να μείνει ο μηχανισμός ανέπαφος και τα κέρδη εγγυημένα.

Το να δηλώνεις απροκάλυπτα ότι δεν σε νοιάζει ο μηχανισμός σημαίνει ότι δεν σε νοιάζει αν το σύστημα είναι δομικά άδικο, αρκεί εσύ να μοιράζεις ψηφιακά ψίχουλα για να εξαγοράζεις την υπομονή του κόσμου. Κι όλα αυτά, φυσικά, συνοδευόμενα από το γνωστό, επιδεικτικά κουνημένο δάχτυλο του ανθρώπου που κατέχει την αυθεντία και το αλάθητο. Μόνο που ένας πραγματικός τεχνοκράτης γνωρίζει ότι αν αγνοήσεις τον μηχανισμό, το σύστημα νομοτελειακά θα σου σκάσει στα χέρια. Το να προσποιείσαι το αντίθετο απαιτεί ή τρομερή αφέλεια, ή περίσσευμα πολιτικού θράσους.

Με τέτοια μυαλά, το ερώτημα δεν είναι αν ξέρουν τι κάνουν, αλλά ποιον τελικά προστατεύουν με το χάος που συντηρούν. Σίγουρα πάντως όχι τον πολίτη που μετράει τα ρέστα του για να βγάλει τον μήνα, ούτε τον επαγγελματία που βλέπει το μαγαζί του να λυγίζει από τους λογαριασμούς. Η εμμονή στις επιδοτήσεις και η κάλυψη του προβλήματος προστατεύει μόνο όσους θησαυρίζουν από τις στρεβλώσεις. Κι αυτό δεν είναι «προστασία του καταναλωτή», είναι η θεσμική αποθέωση του εμπαιγμού.