Κλείνοντας (άλλη) μία ακαδημαϊκή χρονιά

Γράφει η Ελένη-Ρεβέκα Στάικου

Για εμάς που είμαστε στην εκπαίδευση, το ημερολόγιο είναι λίγο…μπερδεμένο! Τελειώνει η χρονιά μας τον Ιούνιο-Ιούλιο και ξεκινάει νέα χρονιά τον Σεπτέμβριο.

Πάντα έτσι τη μετράω τη χρονιά μου. Λέω του χρόνου και εννοώ τον Σεπτέμβρη! Είναι στην αρχή λίγο περίεργο για τους άλλους γύρω μου αλλά τελικά συνηθίζουν. Φυσικά, με το τέλος της κάθε χρονιάς δεν γίνεται να μην αναλογιστώ τι καταφέραμε, πώς τα πήγαμε.

Ιδιαίτερη χρονιά η φετινή. Ίσως και πιο ιδιαίτερη από την περσινή, καθώς φέτος δεν είχαμε τη δύναμη του σοκ και του φόβου να μας κρατάει μέσα. Αντίθετα, είχαμε πολύ περισσότερη κούραση, βαρεμάρα, άρνηση, όλα στοιχεία που δεν βοηθούσαν στη συγκέντρωση και στην απόδοση. Επίσης, μετά από όλο το διάστημα της καραντίνας και κυρίως του αγνώστου του τι έρχεται αύριο, μικρά και μεγαλύτερα προβλήματα, που ίσως είχαμε από πριν, βγήκαν πιο πολύ στην επιφάνεια, διεκδίκησαν την προσοχή μας και τη λύση τους.

Η εξ’ αποστάσεως εκπαίδευση μας στέρησε τη δια ζώσης αλληλεπίδραση, το χιούμορ, τις δραστηριότητες που αλλιώς γίνονται μέσα στην τάξη όταν όλοι είναι παρόντες. Να βλέπεις το πρόσωπο του άλλου βρε αδερφέ, αν και με τη μάσκα αυτό δεν θα ήταν εφικτό (και αυτό είναι ένα σημαντικό σημείο, μην το παραβλέπουμε! Εγώ είχα σκεφτεί στην αρχή να τυπώσω κάρτες με emojis για να δείχνω τι αισθάνομαι όταν μου λέγανε καμιά κοτσάνα!!). Παράλληλα όμως, η διαδικασία αυτή έδωσε βήμα σε ανθρώπους που μέσα στην τάξη δεν θα μιλούσαν, δεν θα ανοίγονταν. Τους βοήθησε να «αρματωθούν» πίσω από την οθόνη και το πληκτρολόγιο και να εκφράσουν την άποψή τους. Επίσης, διευκόλυνε πολύ τη διαδικασία. Οι φοιτητές έμπαιναν ακόμα και από τη δουλειά τους, που λέει ο λόγος, από το κινητό τους, που υπό άλλες συνθήκες θα το έχαναν το μάθημα. Αυτό είναι ανεκτίμητο.

Οι καθηγητές έπρεπε να αντιμετωπίσουμε πολλαπλά θέματα ταυτόχρονα: Τα θέματα των μαθημάτων, τις απορίες κοκ. με τον επιπρόσθετο φόρτο ότι διαδικτυακά είμαστε «διαθέσιμοι» πολύ πιο εύκολα. Εδώ η παγίδα είναι μεγάλη, καθώς πρέπει να μπουν ξεκάθαρα τα όρια για να μην καούμε. Επίσης, κατά τη διάρκεια των μαθημάτων είχαμε το άγχος να μην κοιμηθούν/βαρεθούν αλλά και να μη βγάλουν τα νεύρα τους ο ένας στον άλλον, βγάζοντας όλη την ένταση που μπορεί να είχαν στην προσωπική τους ζωή σε έναν εύκολο στόχο που ήταν «μακριά». Εξίσου σημαντικό ήταν και το γεγονός ότι έπρεπε να αλλάξουμε τη δομή των μαθημάτων μας και να ενσωματώσουμε και κάποια ώρα που θα ήταν ψυχοθεραπεία. Που θα μιλήσουμε για άσχετα θέματα, θα χαλαρώσουμε, θα προβληματιστούμε, θα γελάσουμε.

Μεγάλο σχολείο αυτός ο τελευταίος 1.5 χρόνος, που έπρεπε να μεταφερθούμε σε ένα άλλο περιβάλλον, ειδικά όταν δεν έχουμε να κάνουμε με μικρά παιδιά (που προσαρμόζονται εξαιρετικά εύκολα σε νέες καταστάσεις) αλλά έχουμε να κάνουμε με ενήλικες που έχουν ήδη διαμορφωμένες προσωπικότητες και δύσκολα ανοίγουν μάτια και αυτιά σε νέες συνήθειες.

Συνειδητοποίησα λοιπόν ότι αυτήν τη χρονιά που μας πέρασε οι στόχοι μου οι εκπαιδευτικοί άλλαξαν και άνοιξαν. Πέρα από την ακαδημαϊκή και πρακτική γνώση που έτσι και αλλιώς προσπαθώ να δίνω στα παιδιά και είναι στο πλαίσιο του περιεχομένου των μαθημάτων, είχα κύριο στόχο να τους δώσω εφόδια για την καθημερινότητά τους. Τι θα ήταν αυτά; Να ακούν τους άλλους και να τους σέβονται. Να μπορούν να συνεργάζονται. Να εκφράζουν σωστά την άποψή τους και να δέχονται την κριτική ώστε να γίνονται καλύτεροι. Να οργανώνουν τον χρόνο τους. Να αποκτούν δεξιότητες ακόμα και από το πιο μικρό πραγματάκι που λέμε μέσα στην τάξη, που θα τους φανούν χρήσιμες στην επαγγελματική τους ζωή.

Μακάρι να το κατάφερα, έστω και λίγο. Γιατί πάντα φέρνω στο μυαλό μου μια «φίλη» από τα παλιά και σκέφτομαι πόσο άχρηστο είναι να είσαι «ακαδημαϊκά» έξυπνος, ιδιοφυΐα, αν δεν μπορείς να συνυπάρξεις κοινωνικά με τους ανθρώπους γύρω σου.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.