Κεντροδεξιά, γύρνα πίσω!

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, σύμβουλος επιχειρήσεων – συγγραφέας

Όσο πλησιάζει η ώρα της κάλπης τόσο τα κόμματα εξαντλούν την τακτική τους για να αυξήσουν το βαθμό συσπείρωσης των ψηφοφόρων τους. Έτσι και στη ΝΔ ξεδιπλώνονται διάφορες στρατηγικές για το πώς να ξανακερδηθεί η εμπιστοσύνη παραδοσιακών ψηφοφόρων. Από στοχευμένες παροχές μέχρι ακόμη πιο στοχευμένες δηλώσεις, και επανεμφάνιση προσώπων με αναφορές στην ευρύτερη Δεξιά. Αρκούν όμως όλα αυτά για να προκύψει το προσδοκώμενο αποτέλεσμα;

Η μεγαλύτερη πληγή για την παράταξη παραμένει η αππστασιοποίηση των δύο πρώην πρωθυπουργών. Προς το παρόν αντί να υπάρξουν συγκεκριμένες και συγκροτημένες πρωτοβουλίες για να βρεθεί κοινό έδαφος, σε θέσεις, προτάσεις και κατεύθυνση του κόμματος ώστε να εκφράζεται το σύνολο του χώρου, παρατηρούνται δύο φαινόμενα.

Από τη μια, φιγούρες που έπαιξαν τον δικό τους διαλυτικό ρόλο στην παράταξη, και διαχρονικά κινήθηκαν σε απόψεις που ελάχιστα ταυτίζονται με μια σύγχρονη Κεντροδεξιά, “ανακάλυψαν”… τώρα τη διαχειριστική επάρκεια του Κυριάκου Μητσοτάκη. Κάπως έτσι αποκαλύγθηκε ότι η πολιτική υπόστασή τους είχε λόγο ύπαρξης όσο εξυπηρετούσαν τα συμφέροντα όσων δεν συμπαθούσαν συγκεκριμένες ηγεσίες στη ΝΔ.

Γι’ αυτό και όπως αναφέρθηκε και σε προηγούμενο άρθρο στο Lastpoint.gr “Η πολιτική της αναξιοπιστίας και της αναξιοπρέπειας“, είδαμε μέχρι και ανθρώπους που έως πρόσφατα αποκαλούσαν τον Μητσοτάκη “Κούλη” να συμμετέχουν μέχρι και στην Κ.Ε.

Από την άλλη, η προσπάθεια επανασύνδεσης της παράταξης εξαντλείται σε δήθεν δημοσιογραφικές διαρροές για διαφωνίες ανάμεσα σε Καραμανλή και Σαμαρά, και σε εκκλήσεις, χωρίς προσδιορισμένα βήματα και περιεχόμενο, για να δημιουργηθούν γέφυρες επικοινωνίας.

Αν μάλιστα ερευνήσουμε λίγο πιο επισταμένα το ποιοι τις απευθύνουν θα βλέπαμε ότι αρκετοί είναι άτομα που είτε δεν αξιοποιήθηκαν όσο επιθυμούσαν από την ηγεσία, είτε διαιαθάνται ότι δεν χωρούν πλέον στα ψηφοδέλτια ή οι ελπίδες εκλογής ψαλιδίζοναι από την είσοδο νέων υποψηφίων. Είναι κάτι αντίστοιχο με τις ορδές όσων πλησιάζουν τον Αντώνη Σαμαρά προσδοκώντας μια σανίδα πολιτικής επιβίωσης, ακόμη κι αν κατά καιρούς τον λοιδόρησαν ή στάθηκαν κι απέναντι του.

Η μνήμη στην πολιτική συνήθως είναι κοντή, ο επαγγελματισμός ξεπερνά κάθε άλλη αξία και τα εύσημα σε ανθρώπους που δεν θα αργήσουν να σε πρόδωσουν για την πολιτική τους επιβίωση, δεδομένη κατάσταση. Κι όμως, προτιμούμε να εθελοτυφλούμε, όπως έγινε και με τα ορφανά του Καρατζαφέρη που μόλις βρήκαν νέα στέγη δεν δύστασαν αλλοιώσουν πλήρως τα χαρακτηριστικά τους για να διατηρήσουν τη θέση τους. Και τότε, όταν κάποιοι έβλεπαν σε αυτούς το μέλλον της παράταξης, άλλοι επεσήμαναν ότι η οδός της υποκρισίας ήταν η πιθανότερη εξέλιξη.

Η παράταξη χρειάζεται μια ουσιαστική συζήτηση για τη φυσιογνωμία και το μέλλον της, σύγχρονες δομές, υπέρβαση του νεποτισμού και της οικογενειοκρατίας, πειστικές απαντήσεις για τα διαρθωτικά παραγωγικά προβλήματα στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης, τις θεσμικές ελλείψεις, το διπλωματικό στίγμα σε έναν πολυπολικό κόσμο, τα κοινωνικά ζητήματα, όπως η ασφάλεια και το δημογραφικό, που πληγώνουν τους πολίτες και συνολικά τη χώρα.

Το να εθελοτυφλούμε, θεωρώντας ότι οι απαντήσεις βρίσκονται στο κυβερνητικό αλάθητο της δήθεν τριγωνοποίησης του πολιτικού κύκλου που γεννά αντιφάσεις ή της νεκρανάστασης επαγγελματιών της πολιτικής που ψάχνουν λίγη αίγλη πίσω από τα ηγετικά προσόντα του Αντώνη Σαμαρά ή του Κώστα Καραμανλή, μάλλον δεν έχουμε συνειδητοποιήσει πλήρως το πραγματικό υπαρξιακό ζητούμενο στην ελληνική Κεντροδεξιά. Το υποκριτικό, ατομικό “Αντώνη, γύρνα πίσω”, πρέπει να αντικατασταθεί από το συλλογικό “Κεντροδεξιά, γύρνα πίσω”, όσο το τρένο της επόμενης φάσης της μεταπολίτευσης κάνει ακόμη στάση εδώ!