Η άλλη επέτειος: Ελλάδα και Ευρωπαϊκές Κοινότητες – Προκλήσεις και προοπτικές

Γράφει ο Βαγγέλης Αντωνιάδης

Το 2021 μία χρονιά τομή στον χρόνο όπως ήδη πολλοί αναλυτές την αποκαλούν. Η Ελλάδα εκτός από τα 200 χρόνια από την μεγάλη επανάσταση του 1821, συμπληρώνει και σαράντα χρόνια παρουσίας στις ευρωπαϊκές κοινότητες.

Στην πορεία αυτών των τεσσάρων δεκαετιών, η Ευρωπαϊκή Ένωση πέρα από τις κοινοτικές χρηματοδοτήσεις που αγγίζουν πλέον το ένα τρισεκατομμύριο ευρώ, προώθησε σημαντικές μεταρρυθμίσεις στην δημόσια διοίκηση, άνοιξε διαύλους για τους νέους της χώρας προς το εξωτερικό αναβαθμίζοντας την παρεχώμενη παιδεία ειδικά στις ανώτατες βαθμίδες της, δημιούργησε στρατηγικές υποδομές και δίκτυα που ουδέποτε είχαμε στην Ελλάδα, οδήγησε την κοινωνία σε μια σταδιακή φιλελευθεροποίηση, στην κατεύθυνση μίας ανοιχτής κοινωνίας πολιτών. Και το σημαντικότερο σε μία εποχή διεθνούς αστάθειας, όπου ολοένα και περισσότερες απειλές διαφαίνονται στον ορίζοντα και οι διεθνοπολιτικές σταθερές του παρελθόντος έχουν πάψει από καιρό να υπάρχουν, η Ευρωπαϊκή Ένωση παρέχει στην Ελλάδα την δυνατότητα να ασκήσει πολύπλευρη εξωτερική πολιτική.

Με νωπές τις μνήμες από την προσπάθεια στρατηγικής αποσύνδεσης της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τα τραγικά γεγονότα του πρώτου εξαμήνου και του Ιουλίου του 2015, που λίγο έλλειψε να οδηγήσουν την χώρα σε ανθρωπιστική κρίση και εθνική καταστροφή, το ζητούμενο της ισότιμης συμμετοχής στην Ευρωπαϊκή Ένωση και όλους τους ευρωπαϊκούς, ευρωατλαντικούς και διεθνείς θεσμούς, επανέρχεται στον δημόσιο διάλογο και τον παράλληλο διάλογο για το μέλλον της χώρας, συχνά με την μορφή αυτοσκοπού.

Παρόλα αυτά είναι σαφές πως η ευρωπαϊκή πορεία δεν υπήρξε και ούτε πρόκειται να είναι πάντα δεδομένη, Αντίθετα νέες προκλήσεις για την Ελλάδα αλλά και την ίδια την Ευρώπη έρχονται στο ιστορικό και πολιτικό προσκήνιο.

Στην ιστορία άλλωστε δεν υπάρχουν τομές, αντίθετα υπάρχουν μακρές συχνά περίοδοι μετάβασης και πλέον υπάρχουν πολλές πιθανότητες , η κρίση της πανδημίας να αποτελεί απλά τον μεγάλο πρόλογο ενός δυσοίωνου και συνάμα δυστοπικού μέλλοντος, μιας και ο 21ος αιώνας ήδη χαρακτηρίζεται και ως ο αιώνας των πανδημιών.

Γι αυτόν τον επιπρόσθετο αλλά και ζωτικής σημασίας λόγο είναι απαραίτητη μία ενιαία ευρωπαϊκή διακυβέρνηση.

Ήδη τα 27 κράτη μέλη και παρά τις αρχικές αρρυθμίες κατόρθωσαν να συντονιστούν σε ζητήματα μεταφορών, εμπορίου και ιδιαίτερα στα θέματα προμήθειας και διάθεσης υγειονομικού υλικού.

Όμως αυτά δεν αρκούν καθώς είναι απαραίτητη η δημιουργία ενιαίου μηχανισμού πολιτικής προστασίας, που ήδη υπάρχει αλλά σε πρωτόλειο επίπεδο αλλά και δύο παράλληλα εγχειρήματα που είναι σαφώς δυσκολότερα, δηλαδή η σταδιακή ενοποίηση των εθνικών συστημάτων υγείας και σε βάθος χρόνου η σταδιακή ενοποίηση των ασφαλιστικών συστημάτων των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Παρά τις σημαντικές αρρυθμίες και τις καθυστερήσεις που οφείλονται στις παθογένειες της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών που αναμφίβολα υπάρχουν. Διαπραγματευόμενη ως ενιαία κρατική οντότητα αλλά και κοινή αγορά 500 ανθρώπων η Ευρωπαϊκή Ένωση διασφαλίζει σταδιακά τον εμβολιασμό του συνόλου των πολιτών της, χρηματοδοτώντας παράλληλα την επιστημονική έρευνα σε παγκόσμιο επίπεδο.

Ήδη πριν τα τέλη του 2020 τα πρώτα εμβόλια ήταν διαθέσιμα στα κράτη μέλη αναλογικά με τον πληθυσμό τους .

Αναμφίβολα η εναλλακτική επιλογή της αναζήτησης εμβολίων ξεχωριστά από κάθε μέλος θα οδηγούσε νομοτελειακά σε περισσότερες καθυστερήσεις, έναν νέο κύκλο οξύτατων διακρατικών ανταγωνισμών και αδυναμία τουλάχιστον για τα μικρότερα και οικονομικά αδύναμα κράτη να διασφαλίσουν εμβόλια.

Ταυτόχρονα το ταμείο ανάκαμψης αποτελεί ένα ακόμα μεγάλο βήμα προς την ομοσπονδιοποίηση και ένα εξαιρετικό οικονομικό εργαλείο για την αποκατάσταση των οικονομικών ισορροπιών και την οικονομική ανάκαμψη στην μετά-covid εποχή.

Αναλυτικότερα τα 750 δισεκατομμύρια του ταμείου ανάκαμψης θωράκισαν τις ευρωπαϊκές οικονομίες απέναντι στις οικονομικές συνέπειες της πανδημίας λειτουργώντας αθροιστικά από 1,1 τρισκετομμύριο του πολυετούς δημοσιονομικού πλαισίου αποτελούν το σημαντικότερο χρηματοδοτικό εργαλείο της ενιαίας αγοράς.

Ταυτόχρονα η ομοσπονδιοποίηση του χρέους έκανε ένα ακόμα θεαματικό βήμα προς την εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.