Είναι αργά για δάκρυα, Ευρώπη!

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, Οικονομολόγος – Ψυχολόγος, Συγγραφέας

Φαίνεται ότι η Ευρώπη μαθαίνει από τα λάθη της, μόνο όταν καταλήγουν σε τραγικές συνέπειες. Όταν οι καταστάσεις φθάνουν στο χείλος του γκρεμού αναζητεί τρόπους να αποφύγει το απονενοημένο άλμα στο κενό που δείχνει σχεδόν νομοτελειακή εξέλιξη.

Η οικονομική κρίση της προηγούμενης δεκαετίας, είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Η Ε.Ε. κρύφτηκε πίσω από την έλλειψη των απαραίτητων δομών, την δυσλειτουργητική γραφειοκρατία και τις πολιτικές εμμονές συγκεκριμένων χωρών και άργησε να αναγνωρίσει τα σημάδια της καταστροφής.

Πίστεψε ότι θα μπορούσε να περιορίσει ένα παγκόσμιο τσουνάμι σε επίπεδο τοπικής αναταραχής κι ότι αρκούσε να προβληθεί ως κάκιστο παράδειγμα, η δημοσιονομική διαχείριση της Ελλάδας, για να συνετιστούν όλες οι υπόλοιπες χώρες. Διάβασε κοντόφθαλμα ένα πρωτόγνωρο γεγονός κι αφέθηκε στη δίνη των γεγονότων, μεταθέτοντας τις λύσεις στο μέλλον.

Αυτή την εμπειρία, φάνηκε, έστω και μερικώς, να την χρησιμοποιεί ευεργετικά με την εμφάνιση της πανδημίας. Οι μηχανισμοί ενεργοποιήθηκαν ταχύτερα, οι αποφάσεις υπήρξαν πιο γενναίες και οι επιμέρους αντιρρήσεις, όσο κι αν λήφθηκαν υπόψη, δεν οδήγησαν σε αναστολή απαραίτητων επιλογών.

Εκτός από έλλειψη οικονομικής διορατικότητας, η Ε.Ε. μάλλον υποφέρει κι από σαφές έλλειμα διπλωματικής διορατικότητας.  Η αντιμετώπιση της Τουρκίας παραμένει εγκλωβισμένοι σε σχήματα της εποχής του ψυχρού πολέμου. Σε έναν κόσμο που αναδιατάσσεται και κινείται γύρω από ένα πολυπαραγοντικό τοπίο, η Ε.Ε. χαράσσει γεωστρατηγική κατεύθυνση με βάση πρόσκαιρα οικονομικά οφέλη, μεταναστευτικές φοβίες και μονοδιάστατες προσδοκίες.

Η Τουρκία επιμένει να εκβιάζει την Ε.Ε., δίχως να επιθυμεί ιδιαίτερα την ένταξη της σε αυτή, με τη συγκράτηση των μεταναστευτικών ροών. Η Ευρώπη βολεύτηκε με την μετατροπή της Ελλάδας σε αποθήκη ψυχών και την οικονομικίστικη προσέγγιση ενός βαθιά πολιτισμικού θέματος. Αν κάπου μπορούσε να φέρει αποτελέσματα αυτή η λογική, θα ήταν επιλέγοντας οικονομικές κυρώσεις κατά της Τουρκίας, αντίστοιχες αυτές που πήρε για τη Ρωσία, περιορίζοντας την πρόσβαση στις αγορές, σε ενέργεια, όπλα κλπ.

Όμως, όπως επανειλημμένα, έχω γράψει η Τουρκία παραμένει για τους ισχυρούς της Ε.Ε., σημαντικός σύμμαχος. Ακόμη και ο υποτιθέμενος επαναστάτης με αιτία, ο Εμμανουέλ Μακρόν “ξύπνησε” όταν συνειδητοποίησε ότι ο ισλαμικός φονταμενταλισμός μπορεί να του στερήσει την επόμενη προεδρική εκλογή και η Τουρκία να θέσει σε αμφισβήτηση τα ενεργειακά συμφέροντα της χώρας του στην Αν. Μεσόγειο.

Όσοι εξεπλάγησαν από την αφωνία του στην τελευταία ευρωπαϊκή σύνοδο, βιάστηκαν να ταυτίσουν τον παροδικό τακτικισμό του Γάλλου Προέδρου με τις μακροπρόθεσμες στρατηγικές κινήσεις, όπως αυτές που επιδιώκει η Ελλάδα. Εφόσον, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, διασφαλίζονται οι δυο παραπάνω στόχοι του, δεν έχει κανέναν λόγο να οδηγήσει την αντιπαράθεση με την Τουρκία στα άκρα.

Είτε με τον Ερντογάν, είτε με μια νέα Προεδρική μορφή, οι σχέσεις με της Γαλλίας, και φυσικά της Ε.Ε., με την Τουρκία δεν θα διαρραγούν ποτέ. Ίσως, μόνο όταν αισθανθούν τον κίνδυνο ενός μελλοντικού γεωστρατηγικού “καπελώματος” κατανοήσουν την απειλή που αποτελεί η Τουρκία για τα δυτικά ιδεώδη. Τότε όμως, θα είναι πολύ αργά πια για δάκρυα…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.