Από το Καστελόριζο και την Ιθάκη, στο Σαν Φρανσίσκο

Γράφει ο Γιάννης Κίτσος, οικονομολόγος – σύμβουλος χρηματοοικονομικού και στρατηγικού σχεδιασμού

Για να είμαστε ειλικρινείς, η πολιτική ιστορία αυτού του τόπου έχει σταματήσει εδώ και καιρό να γράφεται με σοβαρές μεταρρυθμίσεις, με ουσιαστικό σχεδιασμό ή με κάποιο πρακτικό αποτέλεσμα που να αλλάζει την καθημερινότητα του πολίτη. Γράφεται καθαρά με φόντα. Με τη σωστή γωνία της κάμερας, τον κατάλληλο φωτισμό, το «σωστό» ντεκόρ και, κυρίως, με την απαραίτητη απόσταση από τη σκληρή πραγματικότητα που βιώνουμε όλοι εμείς καθημερινά. Σε αυτήν ακριβώς τη μακρά παράδοση ήρθε να προστεθεί και το πρόσφατο ταξιδάκι του Κυριάκου Μητσοτάκη στο Σαν Φρανσίσκο, από όπου φρόντισε να μας δηλώσει όλο καμάρι και με την πρέπουσα αυτάρεσκη αλαζονεία πως «έχουμε σχέδιο για την Ελλάδα του 2030».

Μόνο που, βλέπετε, οι μνήμες μας παραμένουν νωπές, όσο κι αν τα κομματικά επιτελεία ποντάρουν στη συλλογική μας αμνησία, και το μυαλό αδυνατεί να μη συνδέσει αυτή την κίνηση με τις αντίστοιχες «παραστάσεις» των προκατόχων του. Γιατί, κακά τα ψέματα, η εικόνα του πρωθυπουργού στην Καλιφόρνια ξυπνάει αυτόματα τις ίδιες ακριβώς αναμνήσεις. Θυμίζει τον Γιώργο Παπανδρέου, που διάλεξε το γραφικό φόντο του Καστελόριζου για να απευθύνει εκείνο το ιστορικό διάγγελμα, ανακοινώνοντας την επίσημη προσφυγή της Ελλάδας στον μηχανισμό στήριξης της Ε.Ε. και του ΔΝΤ και βάζοντάς μας με το κεφάλι ψηλά στην εφιαλτική εποχή των μνημονίων.

Και φυσικά, η ίδια ακριβώς επικοινωνιακή εμμονή ήταν που οδήγησε χρόνια αργότερα και τον Αλέξη Τσίπρα μέχρι το ομηρικό σκηνικό της Ιθάκης, προκειμένου να μας σερβίρει τη δική του θεατρική παράσταση για την «επίσημη έξοδο» από τα ίδια αυτά μνημόνια. Αν παρατηρήσει κανείς την αλληλουχία, το μοτίβο είναι ολοφάνερο. Από τον Γιώργο Παπανδρέου μέχρι τον Αλέξη Τσίπρα, κι από εκεί μέχρι τον Κυριάκο Μητσοτάκη, στην ουσία αυτής της χώρας δεν έχει αλλάξει απολύτως τίποτα. Το μόνο που αλλάζει συνεχώς είναι το αμπαλάζ, η βιτρίνα και το περιτύλιγμα της επικοινωνίας.

Σε αυτό το διαρκές θέατρο εντυπώσεων, το πραγματικό περιεχόμενο ενός διαγγέλματος δεν είχε ποτέ την παραμικρή σημασία. Αυτό που πάντα μετρούσε ήταν αποκλειστικά η εικόνα. Όταν λοιπόν το κυβερνητικό αφήγημα δεν περνάει όσο πειστικά θα ήθελαν στη ΔΕΘ, όταν οι εγχώριοι κονδυλοφόροι και τα συστημικά ΜΜΕ δυσκολεύονται πλέον να συμμαζέψουν τα ασυμμάζευτα της καθημερινότητας, η λύση για το επιτελείο είναι έτοιμη, αλλάζουμε πίστα. Ο κ. Μητσοτάκης σκέφτηκε πως αφού δεν έπιασε εδώ το παραμύθι, η μόνη λύση ήταν να ταξιδέψει μέχρι την άλλη πλευρά του Ατλαντικού για να μας το ξαναπεί από το Σαν Φρανσίσκο, μήπως και αποκτήσει λίγη παραπάνω λάμψη.

Όμως, ας είμαστε δίκαιοι, υπάρχει μια ειδοποιός διαφορά που κάνει την κατάσταση ακόμα πιο εξοργιστική. Οι δύο προκάτοχοι του, αν μη τι άλλο, περιορίστηκαν κάπου εντός των ελληνικών συνόρων για να σκηνοθετήσουν την πολιτική τους ανεπάρκεια. Ο κ. Μητσοτάκης χρειάστηκε να διασχίσει ολόκληρο τον Ωκεανό, να φτάσει μέχρι την Καλιφόρνια, για να μας βεβαιώσει αλαζονικά ότι το μέλλον της χώρας σχεδιάζεται στην άλλη άκρη του πλανήτη.

Και εδώ είναι που μπαίνει το μεγάλο και αμείλικτο ερώτημα που καίει όλους μας, «για πόσο ακόμα ο Έλληνας πολίτης θα καλείται να πληρώνει από την τσέπη του αυτή την άνευ ουσίας, άνευ σοβαρού αποτελέσματος και πανάκριβη επικοινωνιακή φούσκα;» Γιατί η χώρα, όσο κι αν θέλουν να το ξεχνούν, δεν κυβερνιέται με εντυπωσιακά slideshows και βαρύγδουπα συνθήματα χιλιάδες μίλια μακριά. Κυβερνιέται με πραγματικές λύσεις στα προβλήματα που μένουν πίσω και μας πνίγουν κάθε μέρα.