Η πολιτική της αναξιοπιστίας και της αναξιοπρέπειας

Γράφει ο Χαμαιλέοντας

Η πολιτική από χώρος αξιοπιστίας κι αξιοπρέπειας, όπως την ξέραμε παλαιότερα, μετατράπηκε σταδιακά, σε μεγάλο βαθμό, σε φορέα υποκρισίας και γελοιότητας.

Δεν είναι μόνο ότι πλέον πολλοί “σωτήρες” παριστάνουν στα social media τους κονφερασιέ του εξυπνακισμού, λέγοντας και κάνοντας τη μια ηλιθιότητα μετά την άλλη, λες κι η νεολαία ψηφίζει κι επιλέγει πολιτικούς σαν να ψηφίζει ποιος θα κερδίσει το VOICE.

Είναι κι ότι τόση γενικότερη αυτογελοιοποίηση αμφιβάλλω αν υπήρχε στο παρελθόν, λίγο πολύ. Σε όλους τους πολιτικούς σχηματισμούς. Θέτω δύο χαρακτηριστικά “θεωρητικά”, ας πούμε, ερωτήματα από την Κεντροδεξιά, όχι ότι η άλλη πλευρά διαθέτει λιγότερα ανάλογα ζητήματα.

Άτομο ακροδεξιών (για να μην πω καθαρά χρυσαυγίτικων αντιλήψεων) που αποκαλούσε τον Μητσοτάκη “Κούλη” βρέθηκε εσχάτως μέλος της ΚΕ; Άτομο που χαρακτήριζε τον Αντώνη Σαμαρά ως ντροπή της Δεξιάς και κατόπιν ψαχνόταν για διασύνδεση με την ηγεσία της ΝΔ, τώρα βλέπει στο πρόσωπο του πρώην πρωθυπουργού την ελπίδα για την Πατρίδα; Μη βιαστείτε να απαντήσετε…

Υ.Γ. Προσθέτω και μια ακόμη “πιθανή” περίπτωση. Άτομο με πορεία στον Βελόπουλο τώρα στριμώχνεται στο γραφείο Πασοκογενούς υπουργού εξυμνώντας τον Μητσοτάκη ως μέγα μεταρρυθμιστή;