Η μνήμη στην πολιτική έχει έναν τρόπο να επιστρέφει
Γράφει ο Blood
Η προεκλογική περίοδος έχει ήδη ξεκινήσει — άτυπα, αλλά ξεκάθαρα. Και η Νέα Δημοκρατία δείχνει να χάνει έδαφος… από δικά της και μόνο λάθη. Οι δημοσκοπήσεις υποχωρούν και η ευθύνη δεν μπορεί να μετακυλιστεί αλλού.
Είναι ο κακός χειρισμός στην υπόθεση των Τεμπών; Είναι το ζήτημα του ΟΠΕΚΕΠΕ; Είναι πρόσωπα και επιλογές που κόστισαν πολιτικά; Ό,τι κι αν ισχύει, σίγουρα δεν ευθύνεται ο Σαμαράς οπως θελουν να το περασουν — όσο κι αν αυτό βολεύει ορισμένους.
Κι όμως, ένα κομμάτι της βάσης επιμένει στο ίδιο αφήγημα: ότι οπως κάποτε ο Σαμαράς κατέβασε το ποσοστό της ΝΔ ετσι κάνει και τωρα. Μια πολύ εύκολη εξήγηση, ιδανική όταν επιλέγεις να ξεχνάς, την δική σου εικόνα. Απο το 41% στο 28,31 ευρωεκλογές, και 28,6% στις δημοσκοπήσεις.
Την ίδια στιγμή, ο Τσίπρας επιστρέφει στο προσκήνιο. Και μαζί του επιστρέφει μια γνώριμη τακτική: υποσχέσεις χωρίς όριο, παροχές χωρίς σχέδιο, «θα» για τους πάντες και για τα πάντα. Το ίδιο μοτίβο που είδαμε στη 79η ΔΕΘ 2014 όπου ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και αρχηγός τοτε της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αλέξης Τσίπρας παρουσιάζει το «Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης», με το οποίο το κόμμα του οχι μόνο «θα αντικαταστούσε το Μνημόνιο από τις πρώτες κιόλας μέρες της νέας διακυβέρνησης» αλλά και άλλα πολλά.
Τότε, όμως, βρέθηκαν πολλοί που τον πίστεψαν. Και το κόστος ήταν βαρύ — για τη Νέα Δημοκρατία, αλλά κυρίως για τη χώρα. Δεν ήταν φυσικά λίγοι και οι ψηφοφόροι της ΝΔ που παρασύρθηκαν, ενώ στελέχη της (Μπακογιάννη, Καμμενος) αποχώρησαν, δημιουργώντας νέα σχήματα που τελικά ενίσχυσαν τον ίδιο τον Τσίπρα.
Σήμερα, πολλοί κάνουν πως δεν θυμούνται. Δεν θυμούνται τις υποσχέσεις περί «σεισάχθειας». Δεν θυμούνται συνθήματα και επιλογές που οδήγησαν τη χώρα σε δύσκολες καταστάσεις. Δεν “θυμούνται” τι ψήφιζαν εκείνη την περίοδο.
Αλλά η μνήμη στην πολιτική έχει έναν τρόπο να επιστρέφει.
Τη στιγμή που ο Αλέξης Τσίπρας επανέρχεται με γενναιόδωρες αλλά ατεκμηρίωτες υποσχέσεις, αξίζει να θυμηθούν ορισμένοι γιατί στο παρελθόν πολιτικές πρακτικές αυτού του τύπου οδήγησαν σε φθορά του Αντώνη Σαμαρά.
Όσο για τα χαμηλά ποσοστά που καταγράφουν σήμερα οι δημοσκοπήσεις, δεν χρειάζεται να αναζητούν άλλοθι σε συγκεκριμένα πρόσωπα. Η απάντηση βρίσκεται στις ίδιες τους τις επιλογές, στη συνολική τους εικόνα, λαι πολιτικές. Ένας ειλικρινής απολογισμός μπροστά στον “καθρέφτη” θα ήταν ίσως πιο χρήσιμος από κάθε επικοινωνιακή διαχείριση.
