Έχει τέλος η διαφθορά;

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, σύμβουλος επιχειρήσεων – συγγραφέας

Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς ως κοινωνία, η διαφθορά δεν είναι ένα φαινόμενο αποστασιοππιημένο από το ευρύτερο γίγνεσθαι, που αφορά αποκλειστικά την πολιτική ή την επιχειρηματική κοινότητα. Όλοι μας λατρεύουμε να μισούμε τη διαφθορά, ειδικά τη μικροδιαφθορά της διευκόλυνσης, της ευνοϊκής μεταχείρισης, της επιλεκτικής τακτοποίησης ζητημάτων. Όταν όμως κάτι μας αφορά προσωπικά τότε είμαστε έτοιμοι να παρακάμψουμε ηθικούς ή όποιους άλλους κανόνες για να ικανοποιήσουμε το αίτημά μας και αν υπάρχει η δυνατότητα πολιτικής παρέμβασης για να επιτύχουμε το σκοπό μας δεν θα αρνηθούμε τη δύναμη της.

Όντως η διανομή των ευρωπαϊκών επιδοτήσεων στην Ελλάδα υπήρξε διαχρονικά μια μελανή ιστορία, απλώς πλέον οι Ευρωπαϊκές δικαστικές αρχές αποφάσισε επιτέλους να προχωρήσει σε πιο ουσιαστικές έρευνες. Βέβαια, οι ηθικολογούντες στην αντιπολίτευση που ξεχνούν με ευκολία πχ. τη λειτουργία των συνεταιρισμών επί δεκαετίες, δεν στάθηκαν με θετική διάθεση απέναντι στην προοπτική αυτών των ελέγχων.

Και τώρα, τι; Υπάρχει τέλος στη διαφθορά; Η, έτσι κι αλλιώς, πληγωμένη εμπιστοσύνη των πολιτών στο σύστημα, δέχθηκε νέο καίριο πλήγμα με υποθέσεις όπως αυτή του ΟΠΕΚΕΠΕ Όποιος νομίζει ότι αυτή η πληγή μπορεί να κλείσει με επικοινωνιακή διαχείριση του τύπου “συμβαίνουν αυτές οι εξυπηρετήσεις στην επαρχία”, τότε μάλλον δεν έχει καταλάβει τη σοβαρότητα της κατάστασης.

Αυτή τη φορά μας προσφέρεται μια χρυσή ευκαιρία για να αρχίσουν ριζικές θεσμικές αλλαγές ικανές να περιορίσουν την καχυποψία των πολιτών. Εννοείται ότι η απομάκρυνση από τα ψηφοδέλτια της ΝΔ όλων όσων έχουν εμπλακεί σε αυτή την υπόθεση είναι η ελάχιστη υποχρέωση διατήρησης ενός βαθμού αξιοπιστίας. Όμως δεν αρκεί μόνο το προφανές. Χρειάζονται δύο τουλάχιστον ακόμη άμεσες κινήσεις.

Η μία αφορά την εκλογή βουλευτών και τη δυνατότητα απρόσκοπτης ατέρμονης εκλογής, ως δήθεν στοιχείο δημοκρατικής συνέπειας, ενώ στην πραγματικότητα αυτή η επαγγελματοποίηση είναι που ενισχύει το πελατειακό κράτος και την ψηφοθηρία. Ένα όριο στον χρόνο θητειών ενός βουλευτή (έως 12 χρόνια), χωρίς να στερείται τη δυνατότητα υπουργοποίησης μετά την πάροδο τους, θα ήταν μια καλή αρχή για να μπει φραγή στη συνδιαλλαγή ψηφοφόρου – πολιτικού. Όπως χρήσιμο θα ήταν να προχωρήσει η κατάτμηση των μεγάλων Περιφερειών ώστε να μπει τέρμα στην πολυσταυρία που εντείνει το φαινόμενο.

Από την άλλη, από τη στιγμή που διαθέτουμε πια τα εργαλεία για την πλήρη ψηφιοποίηση διαδικασιών ώστε να μην επιτρέπεται καμία εξωγενής παρέμβαση σε οποιαδήποτε απόφαση έχει να κάνει με τη διανομή δημοσίου χρήματος, τότε μπορούμε να προχωρήσουμε στην αυτοματοποίησή τους ως βασικό μέρος της απάντησης σε ένα πρόβλημα που αναπαράγεται με την ανοχή όλων μας.