Η Εβδομάδα που δεν μας Είπαν (VI)

Η εικόνα που επιβάλλεται. Η πραγματικότητα που διαφεύγει

Γράφει ο Ρένος Δούκας

Η κυβέρνηση συνεχίζει να ζωγραφίζει με παστέλ αποχρώσεις έναν πίνακα πολιτικής κανονικότητας, τη στιγμή που η κοινωνία διασχίζει ένα τοπίο από στάχτες, υπερένταση και συσσωρευμένη σιωπή. Το χάσμα μεταξύ ρητορικής και βίωσης δεν είναι απλώς αισθητικό. Είναι βαθιά πολιτικό. Και κάθε εβδομάδα που περνά, η απόσταση γίνεται πολιτειακή.

Ναι, η Ελλάδα ανήκει στον πυρήνα της Ευρώπης και της Δύσης. Ανήκει όμως όχι ως θεατής που χειροκροτεί αποφάσεις, αλλά ως παίκτης που διεκδικεί κανόνες ισότιμους. Η στάση μας υπέρ της Ουκρανίας είναι θεσμικά ορθή. Αλλά η σιωπή μας για την Κύπρο, πενήντα χρόνια μετά την εισβολή, είναι στρατηγική αμηχανία. Δεν αρκεί η υπενθύμιση. Χρειάζεται διπλωματική πίεση, κυρώσεις, πρωτοβουλίες. Αλλιώς, το μήνυμα είναι σαφές… η Ιστορία είναι διαπραγματεύσιμη, αν έχει πετρέλαιο και συμμάχους.

Στις πυρκαγιές, τα νούμερα και τα drones περισσεύουν. Η πρόληψη όμως παραμένει ζητούμενο. Κάθε καλοκαίρι επαναλαμβάνεται ο ίδιος εθνικός αυτοτραυματισμός. Και η απάντηση είναι πάντα η ίδια. Ένας συνδυασμός πανηγυριών με άξονα την τεχνολογία και επιδομάτων. Το δάσος όμως δεν χρειάζεται φιέστες αποκατάστασης. Χρειάζεται παρουσία πριν το πρώτο σπίρτο. Και οι τοπικές κοινωνίες χρειάζονται επανεκκίνηση, όχι αποζημιώσεις-ασπιρίνες. Η επιτελική γραφειοκρατία καταγράφει, αλλά δεν προλαβαίνει να προλάβει.

Στην Υγεία και στην Παιδεία, η ρητορική παραμένει ψηφιακή -η πραγματικότητα αναλογική. Οι πίνακες προσλήψεων δεν απαλύνουν τις εφημερίες, ούτε γεμίζουν τα νοσοκομεία με γιατρούς που εγκαταλείπουν το σύστημα. Η Υγεία μετατρέπεται σταδιακά σε υπηρεσία προς αναζήτηση. Όσο για την Παιδεία, οι αριθμοί των διορισμών δεν κρύβουν τα χιλιάδες κενά, την αδυναμία της ειδικής αγωγής να λειτουργήσει με συνέχεια, και το πρόβλημα της Ανώτατης Εκπαίδευσης, που ακροβατεί ανάμεσα σε υποχρηματοδότηση και διοικητική απορρύθμιση.

Και όλα αυτά μέσα σε ένα σκηνικό υπογεννητικότητας, όπου το σχολείο δεν αδειάζει από δασκάλους, αλλά από παιδιά. Η στήριξη της οικογένειας δεν μπορεί να είναι κεφάλαιο πολιτικού προγράμματος. Πρέπει να είναι άξονας εθνικής επιβίωσης. Γιατί μια χώρα χωρίς γεννήσεις είναι μια χώρα που οργανώνει την εξαφάνισή της.

Στην οικονομία, η εικόνα ισχυρής δημοσιονομικής απόδοσης έρχεται να επισκιάσει την ασφυξία των μικρομεσαίων, τη φορολογική εξάντληση της μεσαίας τάξης και την έκρηξη του κόστους ζωής. Τα «πλεονάσματα» είναι αληθινά μόνο όσο ο λαός τα αντέχει. Και η «κοινωνική αντιπαροχή» δεν είναι πολιτική σύλληψη, αν καταλήγει σε πλιάτσικο εργολαβικής φαντασίας.

Στο μεταναστευτικό, η κυβέρνηση πανηγυρίζει τη μείωση αφίξεων. Αλλά η μετανάστευση δεν είναι στιγμιότυπο. Είναι ζήτημα εθνικής ισχύος, συνόρων, γεωπολιτικής συνέχειας. Χωρίς σταθερή στρατηγική αποτροπής, φύλαξης και επαναπατρισμού, απλώς μετράμε κύματα και ελπίζουμε να κοιμηθεί η θάλασσα.

Η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια της αμνησίας. Ούτε μπορεί να κυβερνιέται με λογικές δημόσιων σχέσεων. Χρειάζεται ηγεσία που δεν αναζητεί πόντους στο εξωτερικό, αλλά λύσεις στο εσωτερικό. Που δεν αναμεταδίδει επιτυχίες, αλλά παλεύει με τις αποτυχίες.

Γιατί όσο η κυβέρνηση επιμένει να προβάλλει μια εικόνα καλλωπισμένου παρόντος, τόσο η κοινωνία θα αισθάνεται ότι της μιλούν μια ξένη γλώσσα. Και τότε, ακόμη και η πιο καλοφτιαγμένη πρόταση θα ηχεί ως προπαγάνδα. Γιατί, πολύ απλά, η αλήθεια δεν μεταδίδεται με ρυθμό κυβερνητικού δελτίου. Μεταφέρεται, όταν ζεις μέσα της.

Και σήμερα, η κοινωνία τη ζει.

Αρκεί να το παραδεχτεί η Πολιτεία.