Το νέο μπάζωμα

Γράφει ο Δημοσθένης Δέπος

Αυτό που βλέπω εγώ και κάποιοι άλλοι, είναι ότι επιχειρείται ένα νέο μπάζωμα στην υπόθεση των Τεμπών. Αυτή τη φορά όχι στο χώμα αλλά στη δίκη.

Η δίκαιη δίκη, η άμεση δημοσιότητα της κι οι ένορκοι πολίτες – δικαστές είναι κατάκτηση της Γαλλικής επανάστασης, αυτής της τόσο σημαντικής και συνάμα τόσο επισκιασμένης. Πήρε τότε το πόπολο την εξουσία ζωής και θανάτου από τους ευγενείς κι έκανε αυτό κουμάντο. Σαν ιδέα ήταν τελεία, άσχετο που εν συνεχεία ολίσθησε.

Αυτό που καταλαβαίνω εγώ και κάποιοι άλλοι, είναι ότι η Δημοκρατία χωρίς την ύπαρξη ισχυρής αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι συγκεκαλυμμένη ολιγαρχία. Οι κυβερνήτες αισθάνονται αιώνιοι κι ελέω Θεού μ’ ότι αυτό συνεπάγεται. Μαγκώνουν έναν Οπεκεπέ και μετά βρίσκουν ψήφους στην κάλπη, τόσο απλά.

Η Ζωή απέχει παρασάγγας απ’ αυτό, που ονομάζω δικηγορία. Σαν πρόσωπο έχει μια φαραωνική υπόσταση, πράγμα που με απωθεί. Δεν την γουστάρω σαν άτομο, αλλά παρακολουθώ μετά προσοχής αυτά που εκτοξεύει.

Αυτό που διακρίνω εγώ και κάποιοι άλλοι, είναι ότι όλο το σύστημα, με τους ταγούς και τους θεσμούς του, της την έχει πέσει. Συνδυασμένα επιχειρεί την εξαφάνισή της. Αυτό και μόνο μου ψιθυρίζει στ’ αυτί, ότι κάτι καλά πρέπει να κάνει.

Η μία Πρόεδρος, αντί να δικάσει, λιποθυμάει κι απέρχεται με “αναρρωτική”. Η άλλη Πρόεδρος ανακαλεί τρεμάμενη την ίδια της την απόφαση εντός τριών ωρών. Τα βίντεο πάνε κι έρχονται. Ο υπουργός των υπουργών Φλωρίδης παράγγειλε δικαστική αίθουσα δύο(!) επιπέδων – πραγματικά την πρώτη στην Ευρώπη.

Η Ένωση Δικαστών κι οι Δικηγορικοί Σύλλογοι με πυρίκαυστες ανακοινώσεις βάλλουν κατά “τινών” υπερασπιστών δικηγόρων, δηλαδή κατά της Ζωής. Το πειθαρχικό έπεται. Της προσάπτουν ότι παρελκύει τη δίκη, ενώ αυτοί βιάζονται τάχα για την γρήγορη απονομή. Της βάζουν μάλιστα μπροστά και μια αστυνόμο, να της κάνει μαθήματα πολιτικής(!) δικονομίας.

Επειδή μπορούμε και γράφουμε ότι μας κατέβει, δεν τρώμε ξύλο και δεν πάμε σε ξερονήσια, όπως σε μια προηγούμενη επταετία, καλά είμαστε. Όχι, καλά δεν είμαστε. Στη Δραπετσώνα, όπως κατάντησε η Ελλάδα, δεν έχουμε ζωή.