Που να ‘βρω γω για τέτοιο σίχαμα δάκρυα;

Γράφει ο Γιάννης Κίτσος, Οικονομολόγος – Σύμβουλος χρηματοοικονομικού και στρατηγικού σχεδιασμού

Ένεκα της επιστολής του ΥΠΕΞ που υπερήφανα καλωσορίζει τη Β. Μακεδονία σε ΕΕ και ΝΑΤΟ μπορείτε παρακαλώ πολύ να μου πείτε ποια είναι η οικονομική αξία του ονόματος Μακεδονία; Είτε το δει κανείς μαρξιστικά, είτε φιλελεύθερα… δεν με ενδιαφέρει… ποια είναι η οικονομική αξία του ονόματος Μακεδονία; Μπορεί, ειλικρινά να μου απαντήσει κανείς!!! Φιλελεύθερος ή και μαρξιστής. Πήραμε τόσα! Ή θα πάρουμε τόσα!

Ή μάλλον, οι μαρξιστές διεθνιστές και φιλελεύθεροι οικουμενιστές δε θέλω να απαντήσουν σε εμένα. Θέλω να απαντήσουν στον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη που μέσα από τους Έμπορους των Εθνών τους λέει: «Τα μεν συναλλάγματα είναι δια τους αδυνάτους, όσοι δεν έχουσιν όνυχας να τα σχίσωσι. Αι δε προφορικαί υποσχέσεις είναι δια τους πονηρούς και τους κόλακας». Πόσο πραγματικά αξίζει οικονομικά η σημερινή κατάντια του έθνους μας;

Αλλά και στον Καβάφη. Τι θα του πείτε για το «Άμωμοι σεις, αν έπταισαν ο Δίαιος κι ο Κριτόλαος. Όταν θα θέλουν οι Έλληνες να καυχηθούν, «Τέτοιους βγάζει το έθνος μας» θα λένε για σας. Έτσι θαυμάσιος θάναι ο έπαινος σας». Τι πραγματικά θα πείτε στον Καβάφη, για τους Έλληνες που πολεμούν με γενναιότητα, αλλά συνεχίζουν να ηττώνται εξαιτίας των ανίκανων ηγετών τους;;; Και στον Ελύτη… τι έχετε να πείτε στον Ελύτη για το «για μας η ψυχή μας είναι το όνομα μας», για το «Άξιον Εστί» και το «μη παρακαλώ σας, μη λησμονάτε τη χώρα μου»;;

Με τι και πως ακριβώς θα αποζημιώσετε τον Γιώργο Θεοτοκά που γράφει στους Ασθενείς και Οδοιπόρους: “Από τα πρώτα μου νιάτα με κυριεύει συχνά αυτή η έμμονη ιδέα πως, αν κλονίζεται ο τόπος μου, αν κινδυνεύει όλος αυτός ο κόσμος ο πνευματικός, ηθικός, συναισθηματικός, γλωσσικός, που λέγεται Ελληνισμός, εγώ είμαι υπεύθυνος που δεν αγωνίζομαι να τον σώσω. Πασχίζω τότε να κάμω κάτι. Όλη μου τη ζωή, νομίζω, θα προσπαθώ. Φυσικά, δεν γελιούμαι για τη σημασία που μπορούνε να έχουν οι προσπάθειες μου. Ξέρω καλά τα όρια τους. Μα συλλογίζομαι πως η αδιάκοπη παρουσία κάμποσων ανθρώπων που έχουν τούτη τη λόξα της ευθύνης για τον τόπο, τη γλώσσα κλπ., ανθρώπων που δεν διαλαλούν τη διάθεση τους σαν πατριδοκάπηλοι, μα δουλεύουν μοναχικά και επίμονα, στερεώνοντας ολοένα ορισμένα κοτρώνια, ορισμένους ακρογωνιαίους λίθους της ελληνικής διάρκειας, η ύπαρξη αυτής της αθόρυβης Φιλικής Εταιρείας είναι πάλι η καλύτερη εγγύηση για κάποια μελλούμενα»;;;”

Πως θα σταθείτε απέναντι στον πιο συγκαταβατικό Καραγάτση, όταν φτάνει στο σημείο να σκεφτεί, «Όσο κι αν πάθη και συμφέροντα κάνουν τον άνθρωπο ποταπό, υπάρχει πάντα μέσα του εν’ απονιφάδι τιμιότητας που επαναστατεί μπροστά στον όγκο που δημιουργεί το συνονθύλευμα των ποταποτήτων»;;; Και στους νικημένους του Ηλία Βενέζη που τους «κρέμαζαν στα δέντρα των δρόμων, που τους βασάνιζαν στις φυλακές, τους χτίζαν ζωντανούς, τους τουφέκιζαν στο Σκοπευτήριο»;;; Τους νικημένους που «τους βάζαν να ανοίγουν μονάχοι τους τάφους τους, τους ξεγύμνωναν, θέλοντας να τους ταπεινώσουν ως και μπροστά στο θάνατο»;;; Τους νικημένους που «τότε αγκαλιάζονταν και, κοιτάζοντας το γαλανό ουρανό ψηλά, παίρναν ένα σκοπό παθητικό που λέει για ελευθερία». Τους νικημένους που «γυμνοί, τραγουδούσαν και πέθαιναν, και οι καμπάνες χτυπούσαν»;;; Σε όλους αυτούς τι θα πείτε;;;

Και εάν μετά το όνομα Μακεδονία έρθει και κάποιο νησί στο Αιγαίο, ή η συνεκμετάλλευση του, τότε τι πραγματικά θα γυρίσεις να πεις;;; Πόσο πραγματικά τότε θα το αποτιμήσεις και αυτό;;;

Μια και δεν μπορεί να απαντήσει κανείς ειλικρινά πόσο το όνομα Μακεδονία και γενικότερα η πατρίδα και έθνος αποτιμώνται οικονομικά, όχι γιατί δεν ξέρει αλλά γιατί πολύ απλά δεν αποτιμώνται, ως επίλογο θα σας αφήσω τα λόγια του Ανδρέα Καρκαβίτσα από το Έθνος υπό σκιάν:

«Ω μαύρε Βουκέφαλε, που είναι τώρα οι θυμοί σου; Ποιός κόλλησε βρυκόλακας απάνω σου και σ’ άδειασε τη φλέβα κι ούτε χαστούκια, ούτε βρισές μπορούν να σε συνεφέρουν; Μαζί με τους άρχοντες σου μοιράζεις τα κόλλυβα σου – τα πολλά εκείνοι και σύ τα λίγα – τρως και θρέφεσαι με τον εαυτό σου, χταπόδι! Κάθεσαι στο τραπέζι και χαροκοπάς, λες κ’ είνε η βρωμοζωή σου παράδεισος. Σήκω μωρέ ορθός και κλώτσα μακρυά την άτιμη τάβλα. Ορθός σηκώσου και τήρα ζερβόδεξα το αίσχος που σε πνίγει – το ξετσίπωμα. Νώε μεθύστακα, άκου τα γέλοια που βάνουν τα παιδιά σου στη γύμνια σου και ντύσου!… Ο πόνος με σφάζει, ο πόνος!… Βλέπω την κατάντια σου και το δάκρυ ομπρίζει στα μάτια μου. Μα όχι· το πίνω και πνίγομαι, δεν τ’ αφήνω να τρέξη· δεν τ’ αξίζεις να τρέξη! Με το ποτήρι στο χέρι ελπίζω γοργά, προσμένω να χορέψω τρελλά και να τουφεκορίξω απάν’ από τον τάφο σου… Και τότε να σε κλάψω, τότε θα κλάψω παράνομε. Ώ λώθρα των λαών, των κρατών κλωτσοσκούφι, χάσου απ’ τη ζωή και μη ντροπιάζεις τη ζωή και το δημιουργό της».

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.