Κοινωνικό από-κομμα

Γράφει ο Ιάσων Χατζηγεωργίου

Πρωτοχρονιάτικη έκπληξη ήταν η επιβεβαίωση της έλευσης νέου φορέα-κόμματος υπό την ηγεσία ή έστω καθοδήγηση της κ. Καρυστιανού. Άξιες προσοχής είναι οι αντιδράσεις στον κοινωνικό ιστό οι οποίες, παρότι μια τέτοια εξέλιξη διαφαίνεται από καιρό, είναι σπασμωδικές και θυμίζουν περισσότερο αντιδράσεις ενός απειλούμενου θηρίου παρά το ανεκτικό καλωσόρισμα μιας -όντως- κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

Οι επικριτές της όλης προσπάθειας (συνήθως κομματικά στελέχη ή ακόλουθοι κομμάτων) εστιάζουν σε σημεία την κριτική τους, αυστηρά και απόλυτα, με μια βιασύνη που εγείρει υποψίες. Βλέπετε, το κατά πόσο μια χαροκαμένη μάνα είναι ικανή πολιτεύτρια είναι ενδιαφέρον θέμα αλλά η χυμαδόν επίθεση προς το πρόσωπό της είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Προφανώς δεν περίμενε κανείς να υπάρξει ηθική και σεβαστικές εκφράσεις στο γήπεδο της πολιτικής αλλά η αυξανόμενη ένταση προμηνύει σύγκρουση συμφερόντων.

Αποτελεί μεγάλο ερώτημα η στόχευση και οι θέσεις που θα έχει ένα τέτοιο κόμμα, καθότι η απόδοση δικαιοσύνης φωτογραφικά για το δυστύχημα των Τεμπών (και μια εν γένει αντί-Μητσοτακική ρητορική) δεν αποτελεί ολοκληρωμένο πλάνο διακυβέρνησης, ούτε καν αντιπολίτευσης (παρενθετικά: και με αποκλειστικό πρόταγμα τη δικαιοσύνη, ένας καθαρός φορέας θα αποτελούσε πιο λειτουργική λύση από πολλές άλλες).

Σύντομα είτε η “Μαρία των Τεμπών” είτε οι συνεργάτες της θα κληθούν να δώσουν λύσεις και σε άλλα καίρια ζητήματα όπως η ακρίβεια, το λαθρομεταναστευτικό, η διαφθορά, η στεγαστική κρίση, το δημογραφικό, η εθνική ασφάλεια, η βία και ένα σωρό άλλα που ναι μεν άπτονται της προσοχής των απλών πολιτών όπως η ίδια αλλά χρίζουν επίλυσης από ειδικούς. Οι ειδικοί αυτοί, εφόσον στελεχώσουν τον φορέα, θα προσδώσουν πρόσημο εθνοκεντρικό ή διεθνιστικό, κάνοντάς τον έτσι να γέρνει κυριολεκτικά δεξιά και αριστερά. Αυτό συνέβαινε άλλωστε και εκεί όπου γεννήθηκε το κίνημα των Τεμπών, στις συγκεντρώσεις, όπου συνυπήρξαν στοιχεία από την εξτρεμιστική αριστερά μέχρι την άκρα δεξιά. Όμως τα κόμματα δεν λειτουργούν ως συγκεντρώσεις αλλά διαγράφουν πορεία και όσοι δεν το κατάλαβαν αυτό, όπως τα “κόμματα της κρίσης”, διέγραψαν τροχιά φωτοβολίδας και έσβησαν, βλάπτοντας παράλληλα την χώρα.

Σημείο διαφωνίας είναι το κατά πόσο μια μητέρα που θρηνεί μπορεί ή πρέπει να πολιτευτεί. Αρκετοί το βλέπουν ως καπηλεία και εκφράζονται με δυσαρέσκεια ή μένος. Σαν να περίμεναν από καιρό να μιλήσουν με αντιπάθεια προς αυτήν. Ξεχνάνε όμως ότι ο άνθρωπος είναι πολιτικό ον και ειδικά σε δυστυχείς συνθήκες ωθείται στην ενασχόληση με τα κοινά (το γιατί περιμένουμε μια τραγωδία να μας χτυπήσει την πόρτα για να ενεργήσουμε είναι άλλο θέμα που μας αφορά όλους). Η συγκεκριμένη έχει υποχρέωση να κινηθεί πολιτικά, ειδάλλως θα διαιωνίζεται η τιμωρία της αδιαφορίας·  θα μας κυβερνούν κατώτεροί μας. Και για την κ. Καρυστιανού αυτοί οι “κατώτεροι” διαφαίνονται συνυπεύθυνοι για τον θάνατο του παιδιού της. Πως να δεχτεί την αποστασιοποίηση; Από πλευράς πολιτικών υπάρχει μια στάση απαξίας και προς την κίνηση: στο θέατρο του παραλόγου της Ελλάδας, σε μια σκηνή που τίποτα πλέον δεν εμπνέει και όλα είναι «λίθοι, πλίνθοι και ξύλα και κέραμοι ατάκτως ερριμμένα», έρχεται μια γυναίκα, αποκτά μονόλογο και τραβά τα βλέμματα. Για τους λαοπλάνους του πολιτικού συστήματος αυτό σημαίνει θάνατο γιατί ζουν από την προσοχή μας. Τώρα αυτή τους κλέβει το οξυγόνο.

Το στοίχημα που θεωρητικά μπορεί να κερδηθεί με ένα τέτοιο κόμμα είναι τεράστιο. Ίσως καταφέρει να φέρει πίσω στις κάλπες πολύ κόσμο, νέο ως επί των πλείστων, που μέχρι τώρα απαξίωνε τις εκλογές, γιατί θα δει στην κίνηση ένα δικό του κοινωνικό από-κομμα, σπλάχνο από τα σπλάχνα της οργής του. Κάθε ψήφος προς αυτήν θα είναι σαν μια από τις αναρίθμητες φωνές του λαού στα συλλαλητήρια των Τεμπών, που υπό προϋποθέσεις μπορεί να πέσει πάνω στο παλαιοκομματικό σύστημα ως οργή Θεού.

Η πολυπόθητη και εκ βάθρων αλλαγή στην πατρίδα δεν θα έρθει από αυτή την κίνηση· το μαρτυρούν τα επικοινωνιακά λάθη, τα ακατάλληλα πρόσωπα που την πλαισιώνουν, το ανύπαρκτο πολιτικό πρόγραμμα, η άγνοια κινδύνου από πλευράς της, το παρελθόν (ιδιωτικό και πολιτικό) των συμμετεχόντων και άλλα πολλά. Μπορεί κάλλιστα όμως, ως μια μη ελεγχόμενη κίνηση, να εμπνεύσει τις λαϊκές μάζες για να ασχοληθούν ξανά με τα κοινά. Και εν καιρώ να έρθει από εκεί η πραγματική λύση. Ίδωμεν. Mmm