ΚΑΘΗΚΟΝ, Όχι φιλοδοξία

Γράφει ο Νικόλας Γιάννου

Υπό φυσιολογικές συνθήκες όταν ένας πρωθυπουργός χάνει εκλογές, αφού παραιτηθεί δεν ξανακατεβαίνει. Αποσύρεται, γράφει ένα βιβλίο και τέλος.

Δεν ζούμε όμως υπό φυσιολογικές συνθήκες.

Ο Σαμαράς ξεκίνησε να κάνει το φυσιολογικό: μιλούσε μόνο στα συνέδρια για να στηρίξει τον Μητσοτάκη, έφτιαξε ίδρυμα με το όνομά του, ετοίμαζε βιβλίο. Όμως η ιστορία είχε άλλα σχέδια. Η ΝΔ ξεπέρασε τα φυσιολογικά όρια της «διεύρυνσης», ξέφυγε από το «κέντρο», έκανε κάτι άλλο. Αφύσικο και πρωτόγνωρο. Πολλοί αδυνατούν να διακρίνουν τη διαφορά: πάντα η ΝΔ για να κυβερνήσει γινόταν πολυσυλλεκτική, δεν βιώνουμε αυτό όμως, παρακολουθούμε μια μετάλλαξη η οποία δεν είναι σε εξέλιξη, έχει πλέον ολοκληρωθεί.

Οι… υποκλίσεις Γεραπετρίτη ψυχεί τε και σώματι στον Ερντογάν, η καρτελοποίηση της οικονομίας, τα «τεκμαρκτά», το Woke, η Χριστοφιλοπούλου, η «μετατροπή της κοινωνίας μας σε πολυπολιτισμική», τα άπειρα επιδόματα… δεν είναι μια απλή στροφή στο κέντρο, είναι η πιο καθαρή υιοθέτηση ολόκληρης της ρητορικής της αντίπαλης παράταξης! Βασικός λόγος που η «κεντροαριστερά» δεν μπορεί να σηκώσει κεφάλι είναι ότι η ΝΔ της έχει αρπάξει όχι μόνο τα στελέχη αλλά κυρίως την πολιτική ατζέντα. Ποιος έμεινε άρα «ορφανός»; Μα φυσικά η δεξιά.

Η στάση του Σαμαρά ήταν πολύ σημαντική σε όλη αυτήν την ιστορία: έβγαλε από το περιθώριο την κριτική σε αυτή τη μετάλλαξη, φώναξε πως ο «βασιλιάς είναι γυμνός» την ώρα που οι πρώην δήθεν… δεξιοί ο ένας μετά τον άλλον προσπαθούν να μας πείσουν μέχρι και σήμερα πως ο βασιλιάς Κυριάκος όχι απλά δεν είναι γυμνός αλλά φοράει και τα πιο λαμπερά βελούδινα ρούχα. Μια ολόκληρη «φουρνιά» πολιτικών της κεντροδεξιάς-δεξιάς παράταξης έχασε κάθε μα κάθε αξιοπρέπεια και αυτοσεβασμό μέσα σε 5 χρόνια, φοβερό!

Αυτός είναι και ο λόγος που η επιστροφή Σαμαρά είναι καθήκον, όχι φιλοδοξία, διότι έχει να παίξει έναν σημαντικό ρόλο: τον ρόλο της γέφυρας. Γέφυρας ανάμεσα στην προηγούμενη γενιά πολιτικών που έχουν την εμπειρία (και πατριωτικά συναισθήματα) και την επόμενη που έχει τη θέληση αλλά όχι τη γνώση.

Παντού στη Δύση οι μετρήσεις δείχνουν πως η «GEN Ζ», η νέα γενιά που έρχεται, είναι σημαντικά πιο συντηρητική από την προηγούμενη. Στην Αμερική, ο Τραμπ αύξησε κατακόρυφα τα ποσοστά του στους νέους, η υποστήριξη στον γάμο ομοφυλοφίλων υποχώρησε σχεδόν στο 50%, οι νέοι Ευρωπαίοι απαντούν πως δεν θέλουν περισσότερη μετανάστευση και ψηφίζουν ολοένα και πιο δεξιά, η προσέλευση στις εκκλησίες είναι μεγαλύτερη στους σημερινούς νέους απ’ ό,τι στους γονείς τους, πράγμα που δεν έχει ξαναμετρηθεί! Στην ίδια την Ελλάδα οι… «συντηρητικές» πολιτικές βρίσκουν τεράστια απήχηση στους νέους. Εν γένει η γενιά μου έχει καταλάβει πως θα έχει μια πολύ δυσκολότερη ζωή από αυτήν των γονιών της εάν δεν λάβει δραστικά μέτρα.

Η γενιά αυτή όμως δεν έχει εμπειρία να κυβερνήσει η ίδια και βρίσκεται στο δίλημμα από τη μία της υποταγής, της άνευ όρων παράδοσης του έθνους, της παράδοσης της κουλτούρας, του ίδιου του μέλλοντός της, και από την άλλη τον φθηνό λαϊκισμό που λέγοντας τη μία για ανεμογεννήτριες και την άλλη για τους Ρομά ή άλλα τσιτάτα δεν επιδιώκει παρά το 3-7% και τη θέση του στη Βουλή.

Ο Σαμαράς μπορεί να προσφέρει τον τρίτο δρόμο: να συνδυάσει την κυβερνησιμότητα με τη συνέπεια, τον πατριωτισμό με τον ρεαλισμό και μέσω αυτού να «οπλίσει» μια νέα φουρνιά στελεχών που, απελευθερωμένη από τη σαπίλα του παρελθόντος, θα μας βγάλει από την κατηφόρα.

Η φθορά από το παρελθόν υπάρχει, τα λάθη που έχουν γίνει δεν διαγράφονται, οπότε σίγουρα δεν θα είναι εύκολο, αλλά τα σπουδαία πράγματα ποτέ δεν ήταν εύκολα.

Αναμονή και προσμονή.