Η Εβδομάδα που δεν μας Είπαν XV
Γράφει ο Ρένος Δούκας
Καλό μήνα, λοιπόν. Και καλή ανάρρωση. Γιατί η χώρα, όπως αποδεικνύεται, δεν αντέχει ούτε έναν βήχα χωρίς να τον εντάξει στο εβδομαδιαίο αφήγημα επιτυχίας. Η «ανασκόπηση έργου» της κυβέρνησης μοιάζει περισσότερο με δελτίο ψυχολογικής πειθούς παρά με ενημέρωση. Όλα φωτεινά, όλα λειτουργικά, όλα «αναγεννημένα». Μόνο που πίσω από τις φανταχτερές λέξεις για «βιοκλιματικές προσόψεις» και «αναβαθμισμένες υποδομές», επανέρχεται η ίδια γνωστή αρχή… να φαίνεται, όχι να είναι. Να ανακοινώνεται, όχι να υλοποιείται.
Η «Κιβωτός Εθνικής Μνήμης» δεν ενισχύει τη συλλογική ταυτότητα. Τη διακοσμεί. Γιατί η πραγματική εθνική μνήμη δεν στεγάζεται σε κτίρια από γυαλί, αλλά διαμορφώνεται καθημερινά στις ζωές πολιτών που παλεύουν χωρίς θεατές και χωρίς κάμερες. Και αυτούς, η κυβέρνηση δεν τους θυμάται στις τελετές.
Το ίδιο συμβαίνει και με τις υποσχόμενες «αυξήσεις» στα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων. Πρόκειται για καθυστερημένα και περιορισμένα μέτρα, χρηματοδοτούμενα από εσωτερικές ανακατανομές. Μια τρύπα για να κλείσει μια άλλη. Ούτε αναγνώριση, ούτε στρατηγική αποκατάστασης. Μόνο οριακή λογιστική.
Η μεταρρύθμιση του ΟΠΕΚΕΠΕ, διαφημισμένη ως «εκσυγχρονισμός», είναι στην πραγματικότητα μια βίαιη απορρόφηση του οργανισμού από την ΑΑΔΕ. Η διαχείριση των ευρωπαϊκών ενισχύσεων αποσυνδέεται από την αγροτική πολιτική και μετατρέπεται σε ελεγκτικό μηχανισμό είσπραξης. Αν η κυβέρνηση θεωρεί ότι «διορθώνει ένα άρρωστο σύστημα εν κινήσει», τότε παραδέχεται πως κυβερνά χωρίς να καταλαβαίνει το αντικείμενο της διαχείρισης της.
Η περιβόητη «επένδυση 2,5 δισ. για το νερό» ακούγεται επιβλητική. Στην πράξη όμως παραμένει ασκήσεις επί χάρτου. Σε μια χώρα που πλημμυρίζει τον Σεπτέμβριο και διψάει τον Αύγουστο, οι μακέτες δεν είναι λύση. Το «σχέδιο Εύρυτος» είναι επικοινωνιακή επίκληση χωρίς ώριμες μελέτες, χωρίς θεσμική προετοιμασία, χωρίς χρηματοδοτική εξασφάλιση. Και βεβαίως, χωρίς υλοποίηση. Είναι πολιτική ως εντύπωση και όχι πολιτική ως πράξη.
Η κυβέρνηση θριαμβολογεί γιατί «μείωσε» τον χρόνο αναμονής στα ΤΕΠ κατά 65%. Αποσιωπώντας πως αυτό μεταφράζεται ακόμη και σε τρεις ώρες και τριάντα λεπτά αναμονής για επείγον περιστατικό. Δεν είναι επιτυχία. Είναι παραδοχή αστοχίας. Αλλά και η ταλαιπωρία, αν παρουσιαστεί με σωστά ποσοστά, μπορεί να ενταχθεί στο κυβερνητικό success story.
Οι χρηματοδοτήσεις φοιτητικών υποδομών παρουσιάζονται ως πολιτική υπέρ των νέων, αλλά είναι η ελάχιστη αποκατάσταση μετά από διαρκή αποεπένδυση στο δημόσιο πανεπιστήμιο. Δίνεις «ένα εκατομμύριο για μια εστία» όταν έχεις κόψει πολλαπλάσια. Δεν είναι στρατηγική. Είναι ελεημοσύνη με φωτογραφίες.
Το «Εξοικονομώ – Ανακαινίζω για Νέους» πράγματι ενισχύει κάποιους. Αλλά δεν απευθύνεται σε όσους βρίσκονται στο περιθώριο, ούτε πιάνει τη ρίζα του προβλήματος. Επιδοτεί αυτούς που ήδη μπορούν να ανταποκριθούν, μα όχι αυτούς που έχουν την ανάγκη. Δεν είναι κοινωνική πολιτική. Είναι διαλογή. Με άλλα λόγια… κοινωνική αφαίρεση που βαφτίζεται προσθήκη.
Στη Βόρεια Εύβοια και στη Λέσβο, τα εξαγγελλόμενα έργα υπάρχουν μόνο ως τίτλοι. Η Βόρεια Εύβοια καίγεται επί τρία καλοκαίρια. Η Λέσβος συνεχίζει να βουλιάζει ανάμεσα σε δομές και διαβεβαιώσεις. Όλα τα υπόλοιπα είναι αριθμοί χωρίς υλοποίηση, πλάνα χωρίς απορρόφηση, δεσμεύσεις χωρίς εκτέλεση.
Η ακτοπλοϊκή σύνδεση Αλεξανδρούπολης-Μυτιλήνης-Χίου-Πειραιά είναι όντως χρήσιμη, αλλά δεν συνιστά στρατηγική. Μια γραμμή δεν αρκεί. Η νησιωτική Ελλάδα απαιτεί συνδυασμένο σχεδιασμό… ακτοπλοΐα, ενέργεια, παραγωγή, πολιτισμό, εκπαίδευση. Διαφορετικά, το πλοίο πλέει μόνο του, και μαζί του η πολιτική.
Η «αναβάθμιση του Συνοριακού Σταθμού Κήπων» είναι έργο που σέρνεται από το 2019. Αν η κυβέρνηση ήθελε πραγματικά ενίσχυση της εθνικής συνδεσιμότητας, θα είχε εκπονήσει συνολικό σχέδιο για όλους τους συνοριακούς σταθμούς, όχι φωτογράφηση στον Έβρο.
Η προτροπή για «οδική κουλτούρα» είναι χρήσιμη, αλλά κρύβει πίσω της την αποποίηση ευθύνης. Δεν φταίει το θύμα του τροχαίου, φταίει και ο δρόμος. Δεν φταίει το SMS της εταιρείας κινητής. Φταίει και η Τροχαία που αποψιλώνεται, το σχολείο που δεν διδάσκει, το κράτος που δεν σχεδιάζει.
Η πολιτική για τα πανεπιστήμια δεν είναι να ξεκαθαρίζεις «ανενεργούς φοιτητές». Είναι να ενώνεις τη γνώση με την παραγωγή. Να εξοπλίζεις τους νέους με εφόδια δημιουργίας, όχι να τους αξιολογείς με διοικητικά κριτήρια. Η σύνδεση της Παιδείας με την αγορά δεν είναι ύποπτη, είναι αναγκαία. Αρκεί η αγορά να υπηρετεί το Έθνος και όχι να το καταναλώνει.
Από το Πεντάγωνο μέχρι το Σινά, και από τα φράγματα ως τις πλατφόρμες, το μοτίβο είναι κοινό. Ένα κράτος που αυτοθαυμάζεται. Που σχεδιάζει για το βλέμμα του τηλεθεατή και όχι για την ανάγκη του πολίτη. Που διαχειρίζεται τη χώρα ως brand και την κοινωνία ως κοινό.
Αλλά η Ελλάδα δεν είναι κοινό. Είναι κοινότητα. Και δεν έχει ανάγκη από «επικοινωνιακό κράτος», αλλά από πολιτική με ρίζες και προοπτική. Θέλει θεσμικό βάθος, όχι hashtag. Θέλει ηγεσία με ουσία, όχι επιτελεία ψευδαισθήσεων.
Χρειάζεται, με δύο λέξεις, Πατρίδα με Ψυχή.
