Η Εβδομάδα που δεν μας Είπαν X
Γράφει ο Ρένος Δούκας
Η εβδομάδα στη Νέα Υόρκη παρουσιάζεται από την κυβέρνηση σαν θρίαμβος. Συναντήσεις με ηγέτες, με επενδυτές, με opinion makers, δηλώσεις ότι η Ελλάδα «ακούγεται δυνατά». Και πάλι το ίδιο αφήγημα… «αξιόπιστος εταίρος», «γέφυρα σταθερότητας». Η αλήθεια όμως είναι λιγότερο εντυπωσιακή. Η φωνή της Ελλάδας είναι τόσο δυνατή όσο επιτρέπουν οι άλλοι. Και όταν η μόνη μέριμνα είναι η εικόνα, το μήνυμα που περνάς είναι ότι είσαι προβλέψιμος και δεδομένος.
Στα εξοπλιστικά, πράγματι η χώρα ενισχύεται. Rafale, F-16 Viper, Belharra, F-35 από το 2028. Όμως η ουσία χάνεται πίσω από τα φυλλάδια. Αυτές δεν είναι επιτυχίες της παρούσας κυβέρνησης, είναι προϊόν στρατηγικών επιλογών που ξεκίνησαν πολύ νωρίτερα, όταν κάποιοι έβλεπαν την ανάγκη αναβάθμισης και όχι το επικοινωνιακό αφήγημα του «success story». Σήμερα, αντί για εθνική αποτρεπτική στρατηγική, ακούμε για «το μεγαλύτερο εξοπλιστικό πρόγραμμα στην ιστορία». Λες και η ισχύς μετριέται με δελτία παραγγελιών. Όταν η Άγκυρα εξακολουθεί να κρατά το casus belli, χρειάζεται στρατηγική αποτροπής. Όχι πανηγυρισμοί.
Στα ελληνοτουρκικά, ο πρωθυπουργός είπε στον ΟΗΕ ότι «ο δρόμος είναι ο διάλογος». Τριάντα χρόνια μετά, η Τουρκία κρατά το πιστόλι στο τραπέζι. Και η Αθήνα απαντά με «καλές σχέσεις». Εδώ αποκαλύπτεται η γύμνια. Δεν υπάρχει κόκκινη γραμμή, μόνο καλή διάθεση. Σα να μην διδαχθήκαμε τίποτα από την Ιστορία.
Για την Ουκρανία και την Κύπρο, η αναφορά στη «βίαιη αλλαγή συνόρων» ακούγεται σωστή. Αλλά η Κύπρος είναι κατεχόμενη εδώ και μισό αιώνα. Δεν φτάνει να το επαναλαμβάνεις όταν έχεις μικρόφωνο. Πρέπει να το κάνεις κεντρικό άξονα εξωτερικής πολιτικής. Και αυτό δεν γίνεται.
Στα κοινωνικά ζητήματα, η υπόθεση Ρούτσι παρουσιάστηκε από το Μαξίμου με όρους «ανθρωπιάς» και «σεβασμού στη Δικαιοσύνη». Μόνο που η ίδια κυβέρνηση εργαλειοποιεί τη Δικαιοσύνη όταν τη βολεύει και την επικαλείται ως ανεξάρτητη όταν πιέζεται. Το κράτος δικαίου δεν είναι α λα καρτ, ούτε ρητορική βιτρίνα.
Στην οικονομία, ανακοινώθηκε επιστροφή ενοικίου έως 800 ευρώ για ένα εκατομμύριο πολίτες. Στην πράξη είναι ψίχουλα μπροστά στο κόστος στέγασης που εκτινάχθηκε λόγω Airbnb, golden visas και της ανυπαρξίας στεγαστικής πολιτικής. Ελαφρύνσεις που θυμίζουν ασπιρίνες σε καρκίνο.
Στην εκπαίδευση, το «Ψηφιακό Φροντιστήριο» παρουσιάζεται ως καινοτομία. Στην πραγματικότητα, είναι παραδοχή αποτυχίας. Αν το δημόσιο σχολείο λειτουργούσε, δεν θα υπήρχε ανάγκη για ψηφιακό υποκατάστατο. Η κυβέρνηση απλώς livestreamάρει την ανεπάρκεια.
Στην Υγεία, τα βραβεία του ΟΟΣΑ ακούγονται καλά, αλλά δεν θεραπεύουν ασθενείς. Το ΕΣΥ καταρρέει από ελλείψεις προσωπικού, τα νοσοκομεία λειτουργούν με αναμονές και κενά. Οι πολίτες δεν κρίνουν από βραβεία, κρίνουν από το αν βρίσκουν γιατρό και κρεβάτι.
Στην αγροτική πολιτική, η κυβέρνηση μίλησε για αποζημιώσεις λόγω ευλογιάς. Μα οι κτηνοτρόφοι έχουν λυγίσει από το κόστος και την έλλειψη υποδομών. Στη Θεσσαλία, «μεγάλη επιτυχία» βαφτίστηκε μια Μονάδα Επεξεργασίας Αποβλήτων. Κι όμως, τα αντιπλημμυρικά παραμένουν ανύπαρκτα. Οι πληγές της κακοκαιρίας δεν έχουν κλείσει.
Για τα ΑμεΑ, ανακοινώθηκαν 1.000 προσλήψεις στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Χρήσιμο, αλλά αν η αξιοπρέπεια εξαρτάται από κυβερνητικό δελτίο, τότε οι πολίτες γίνονται όμηροι. Αυτό δεν είναι κοινωνικό κράτος, είναι διαχείριση της φτώχειας.
Για την ασφάλεια, εξαγγέλλονται αστυνομικοί μέσα σε καταυλισμούς Ρομά. Όμως η ανασφάλεια απλώνεται σε κάθε γειτονιά. Το πρόβλημα δεν είναι οι Ρομά. Είναι η απουσία σοβαρής πολιτικής ασφάλειας, η έλλειψη ουσιαστικού κράτους.
Στον σιδηρόδρομο, η απάντηση μετά τα Τέμπη είναι ψυχομετρικά τεστ. Δηλαδή, χαρτιά και συνεντεύξεις αντί για ασφαλείς υποδομές. Σαν να έφταιγαν οι εργαζόμενοι και όχι ένα κράτος που άφησε τον σιδηρόδρομο να ρημάξει.
Στο τέλος, ψηφιακά πυροτεχνήματα, timologioB2G, Gov.gr Wallet, mAigov. Η χώρα δεν κυβερνιέται με εφαρμογές. Κυβερνιέται με όραμα, σχέδιο, πράξεις που λύνουν προβλήματα. Και εκεί ο λογαριασμός είναι βαρύς. Το χρέος ανεβαίνει ξανά, τα ελλείμματα φουσκώνουν, το ΕΣΠΑ κινδυνεύει να χαθεί. Αυτά δεν τα ακούμε.
Συμπερασματικά, ο πρωθυπουργός δίνει κάθε εβδομάδα μια παράσταση. Διεθνείς επαφές, κοινωνικές ευαισθησίες, ψηφιακές καινοτομίες. Αλλά η χώρα δεν ζει με παραστάσεις. Ζει με την πραγματικότητα. Και εκεί η αλήθεια είναι αμείλικτη: η Ελλάδα μικραίνει, η μεσαία τάξη συνθλίβεται, η εθνική στρατηγική απουσιάζει.
