Η ιστορική νομοτέλεια της εθνικής επανίδρυσης

Γράφει ο Γιάννης Κίτσος, οικονομολόγος – σύμβουλος χρηματοοικονομικού και στρατηγικού σχεδιασμού

Η ιστορική διαδρομή της κεντροδεξιάς παράταξης στην Ελλάδα αποδεικνύει πως η επιβίωση της εξαρτάται από μια νομοτελειακή ανάγκη αναγέννησης κάθε σαράντα με πενήντα χρόνια, μια διαδικασία που υπερβαίνει την απλή μετονομασία και αγγίζει τα θεμέλια της εθνικής της αποστολής. Όπως το Κόμμα των Εθνικοφρόνων μεταστοιχειώθηκε από τον Δημήτριο Γούναρη στο Λαϊκό Κόμμα το 1920, υιοθετώντας μια ριζοσπαστική για την εποχή κοινωνική ατζέντα που αγκάλιαζε τα λαϊκά στρώματα και τα πολιτικά δικαιώματα των γυναικών χωρίς θρησκευτικές αγκυλώσεις, έτσι και αργότερα ο Ελληνικός Συναγερμός του Παπάγου και η ΕΡΕ του Καραμανλή ήρθαν να απαντήσουν στις προκλήσεις της δικής τους εποχής.

Αυτή η διαρκής κίνηση προς τα εμπρός βρήκε την κορύφωση της στην ίδρυση της Νέας Δημοκρατίας το 1974, η οποία όμως, στην πορεία των δεκαετιών, άρχισε να διολισθαίνει σε έναν ιδεολογικό ευνουχισμό χάριν μιας στενής τεχνοκρατικής διαχείρισης. Η σταδιακή αυτή απομάκρυνση από τις συντηρητικές αξίες ξεκίνησε όταν η παράταξη άρχισε να βαφτίζεται «φιλελεύθερη», εγκαταλείποντας την προσπάθεια επαναπροσδιορισμού της πολιτισμικής της ταυτότητας και αντικαθιστώντας την με το «μεταφυσικό» ιδεολόγημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως μοναδικό ορίζοντα.

Σε αυτό το κενό ιδεολογικού βάθους, η περίοδος της ηγεσίας του Αντώνη Σαμαρά μεταξύ 2009 και 2015 αποτέλεσε μια φωτεινή εξαίρεση, καθώς επανέφερε με αυτοπεποίθηση στο προσκήνιο τα στοιχεία της ασφάλειας, της θρησκείας και της εθνικής συνέχειας. Ο τότε αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας κατάφερε να διατυπώσει έναν λόγο με ιστορικούς και ιδεαλιστικούς όρους, αποκαθιστώντας τους δεσμούς με ένα παρελθόν που η παράταξη φαινόταν να αποκηρύσσει φοβικά, αποδεικνύοντας ότι ο συντηρητισμός δεν είναι στατικός αλλά μια δυναμική πορεία διαρκούς συνθέσεως.

Σήμερα, ωστόσο, η Νέα Δημοκρατία υπό τον Κυριάκο Μητσοτάκη φαίνεται να εγκλωβίζεται σε μια επιμονή στη φιλελεύθερη διάσταση της πολιτικής, η οποία, αν και εξασφαλίζει κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες μέσω τακτικισμών, στερείται ουσιαστικού πολιτικού περιεχομένου. Η μεγιστοποίηση της ατομικής ελευθερίας, όπως την ορίζει η τρέχουσα ηγεσία, οδηγεί νομοτελειακά στην αποδόμηση των κοινωνικών δεσμών, στην εκποίηση των δημοσίων αγαθών και σε μια ακατάσχετη δικαιωματοκρατία που υπονομεύει την εθνική ενότητα προς όφελος συνομοσπονδιών μειοψηφιών. Αυτή η αξιολογική ουδετερότητα στερεί από την κοινωνία τον προσανατολισμό της, μετατρέποντας την πολιτική πράξη σε μια βίαιη προσαρμογή στις επιταγές της παγκοσμιοποίησης και της ομογενοποίησης.

Σε αυτό το περιβάλλον, η πατρίδα καλείται να αντιμετωπίσει υπαρξιακές προκλήσεις που δεν επιδέχονται ημίμετρα, από την ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση και τη δημογραφική κατάρρευση μέχρι τις γεωπολιτικές απειλές σε ένα ασταθές διεθνές σύστημα που απαιτεί ισχυρή εθνική αποτρεπτική ισχύ. Η μετατροπή της ελλαδικής κοινωνίας σε μια πολυπολιτισμική οντότητα χωρίς συνεκτικό ιστό, σε συνδυασμό με την υποχωρητικότητα που επιβάλλουν «άνωθεν» συναινέσεις όπως η Συμφωνία των Πρεσπών, καθιστούν την ανάγκη για μια νέα ιδεολογική αφετηρία πιο επιτακτική από ποτέ. Μόνο ένας αυθεντικός εθνικός συντηρητισμός, που αντιλαμβάνεται το κράτος ως όργανο επιβίωσης του έθνους και όχι ως απλό διαχειριστή επενδύσεων, μπορεί να εγγυηθεί την αδιάρρηκτη συνέχεια του ελληνισμού.

Απέναντι σε αυτές τις κρίσιμες περιστάσεις, η Νέα Δημοκρατία οφείλει να αναγεννηθεί σε κάτι νέο, αντλώντας από την παρακαταθήκη και το ιδεολογικό σθένος του Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος παραμένει ο μοναδικός ηγέτης ικανός να εκφράσει το αίτημα για εθνική αξιοπρέπεια και ανεξαρτησία. Η χώρα δεν μπορεί να πορεύεται ως επαίτης που ζητά τη συγκατάβαση τρίτων, αλλά οφείλει να ανακτήσει τη θέση της ως ιστορικό υποκείμενο με διακριτή ταυτότητα, απορρίπτοντας τον ιδεολογικό ευνουχισμό της πολυσυλλεκτικότητας. Η επανίδρυση της παράταξης υπό αυτή την οπτική δεν είναι απλώς μια πολιτική αναγκαιότητα, αλλά το απαραίτητο τίμημα για έναν ανεξάρτητο εθνικό βίο, όπου η παράδοση και η πρόοδος θα συνθέτουν μια ισχυρή και θωρακισμένη Ελλάδα.