Ο οχετός ως μέθοδος εξουσίας

Γράφει ο Γιάννης Κίτσος οικονομολόγος –  σύμβουλος χρηματοοικονομικού και στρατηγικού σχεδιασμού

Όταν ένα καθεστώς δεν μπορεί να απαντήσει πολιτικά, απαντά με λάσπη. Όταν δεν αντέχει τον αντίλογο, επιστρατεύει τον οχετό. Και όταν φοβάται, γίνεται αδίστακτο.

Αυτό ακριβώς βιώνουμε σήμερα με την οργανωμένη, συντονισμένη και χυδαία επίθεση που εξαπολύεται εναντίον του πρώην Πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά. Όχι επειδή είπε κάτι ακραίο. Όχι επειδή υπέκυψε σε λαϊκισμό. Αλλά επειδή τόλμησε να ασκήσει το αυτονόητο και αναφαίρετο δικαίωμα κάθε Έλληνα πολίτη, και πολύ περισσότερο κάθε πρώην Πρωθυπουργού, να εκφράσει αγωνία, σκέψη και προειδοποίηση για την πορεία της πατρίδας.

Οι απόψεις του Αντώνη Σαμαρά δεν είναι κραυγές. Είναι θέσεις που εδράζονται σε πενήντα χρόνια πολιτικής εμπειρίας, σε εθνικές μάχες που δόθηκαν, σε κρίσεις που έζησε από την πρώτη γραμμή. Κι όμως, το καθεστώς Μητσοτάκη και οι πρόθυμοι κονδυλοφόροι του επιλέγουν να μην απαντήσουν στην ουσία. Επιλέγουν τη σπίλωση χαρακτήρα. Τη γελοιοποίηση. Την ηθική εξόντωση.

Πιστεύουν στ’ αλήθεια ότι μπορούν να «διδάξουν» κάτι σε έναν άνθρωπο που έχει περάσει πολλές φορές μέσα από τη φωτιά και βγήκε όρθιος; Σε έναν πολιτικό που δοκιμάστηκε σκληρά, που συγκρούστηκε, που πλήρωσε το τίμημα της ανεξαρτησίας του; Σε έναν άνθρωπο του οποίου η αγάπη για την πατρίδα δεν είναι επικοινωνιακό εύρημα αλλά βιωμένος όρκος, από την εφηβεία του ακόμα, «οὐ καταισχύνω τὰ ὅπλα τὰ ἱερά»;

Κι εδώ ακριβώς αποκαλύπτεται η πραγματική επικινδυνότητα του σημερινού καθεστώτος. Όχι μόνο γιατί δεν ανέχεται την εσωτερική κριτική. Αλλά γιατί δεν έχει κανένα όριο. Διότι ο ίδιος ο οχετός που στήνεται σήμερα εναντίον του Αντώνη Σαμαρά αγγίζει πια τα όρια της ηθικής αθλιότητας, όταν στρέφεται εναντίον ενός ανθρώπου που μόλις λίγους μήνες πριν έχει βιώσει την πιο άδικη και αβάσταχτη απώλεια, τον χαμό της αγαπημένης του κόρης.

Εδώ δεν μιλάμε απλώς για πολιτική αντιπαράθεση. Μιλάμε για απανθρωπιά. Για συνειδητή επιλογή να μη σεβαστείς ούτε τον πόνο, ούτε το πένθος, ούτε την ανθρώπινη διάσταση. Μιλάμε για ένα σύστημα εξουσίας που έχει απολέσει κάθε ηθικό φρένο και θεωρεί ότι όλα επιτρέπονται, αρκεί να σωπάσει η φωνή που ενοχλεί.

Αυτό το καθεστώς δεν φοβάται τον Αντώνη Σαμαρά ως πρόσωπο. Φοβάται αυτό που εκπροσωπεί, την πολιτική εμπειρία, δηλαδή, που δεν χειραγωγείται, τον πατριωτισμό που δεν εξαγοράζεται, τον λόγο που δεν ελέγχεται από επικοινωνιακά επιτελεία.

Και όσο περισσότερο λασπολογεί, τόσο περισσότερο αποκαλύπτεται. Όχι ως ισχυρό, αλλά ως επικίνδυνα αδύναμο. Όχι ως δημοκρατικό, αλλά ως καθεστωτικό. Και σίγουρα όχι ως φορέας εθνικής ευθύνης, αλλά ως μηχανισμός εξουσίας που τρέμει την αλήθεια.

Γιατί, τελικά, η ιστορία έχει αποδείξει κάτι απλό, ότι όσοι περνούν μέσα από τη φωτιά και επιβιώνουν, δεν καίγονται από τον οχετό. Εκείνοι που πνίγονται σε αυτόν, είναι πάντα αυτοί που τον παράγουν.