Φίλοι ή πειρατές;
Γράφει ο Γιώργος Παντάκης
Όταν ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς προειδοποιούσε ότι με «πειρατές» δεν κάνεις φιλίες, άλλο ο αναγκαίος διπλωματικός διάλογος με ολους τους γείτονες κι άλλο οι φιλικές αυταπάτες, και ότι τα περί «ήρεμων νερών» είναι επικίνδυνες ψευδαισθήσεις, κάποιοι τον χαρακτήριζαν υπερβολικό, «ψευτοπατριώτη» και έσπευδαν να πετάξουν τη γνωστή λάσπη:
«Δηλαδή τι θέλετε; Πόλεμο;»
Για έξι χρόνια παρουσίαζαν την Τουρκία σε όλο τον κόσμο ως «φίλη χώρα». Την ξέπλεναν πολιτικά και διπλωματικά, μιλούσαν για φιλικό διάλογο χωρίς όρια και όποιος εξέφραζε ανησυχία βαφτιζόταν «ακραίος» ή κατηγορούνταν ότι «υπονομεύει την κυβέρνηση».
Σήμερα όμως, οι ίδιοι τρέχουν πανικόβλητοι να καταγγείλουν ότι οι «καλοί και φίλοι Τούρκοι» μέχρι χθες, σήμερα μας υπονομεύουν, παραφράζουν διεθνείς συμβάσεις και αμφισβητούν ευθέως ακόμη και την ελληνικότητα των νησιών. Ω, τι έκπληξη!!!
Μόνο που πλέον δυσκολεύονται να πείσουν όχι μόνο τους εταίρους, αλλά και τον ίδιο τον ελληνικό λαό. Γιατί μέχρι χθες οι ίδιοι καλλιεργούσαν το αφήγημα των «πραγματικών φιλικών σχέσεων με την Τουρκία », των «ήρεμων νερών» και του διαρκούς κατευνασμού.
Είπαμε, άλλο να συνομιλείς με τον γείτονα, κάτι που επιβάλλεται στη διπλωματία, και άλλο να στηρίζεις ολόκληρη την εξωτερική σου πολιτική στην ψευδαίσθηση μιας «πραγματικής φιλίας». Αυτό δεν είναι στρατηγική, ουτε σοβαρή εξωτερική πολιτική πολιτικη. Είναι επικίνδυνη ουτοπία.
Τελικά, ο Σαμαράς δικαιώνεται, όπως έχει συμβεί πολλές φορές άλλωστε και στο παρελθόν. Γιατί στην εξωτερική πολιτική δεν χωρούν αυταπάτες ούτε «φιλικές δημόσιες σχέσεις». Υπάρχουν μόνο συμφέροντα, ισορροπίες και όρια, ειδικά όταν απέναντί σου έχεις μια χώρα που αμφισβητεί χρόνια τώρα ανοιχτά τα κυριαρχικά σου δικαιώματα.
Τα εθνικά συμφέροντα απαιτούν ιδιαίτερη σοβαρότητα, αποτρεπτική ισχύ, μόνιμη καθαρή ματιά και τις απαραίτητες αποστάσεις (οχι απομόνωση) από όσους δεν κρύβουν τις αναθεωρητικές τους βλέψεις.
Και κάτι ακόμη.
Από τη στιγμή που η Τουρκία προβάλλει τον ισχυρισμό ότι «ιστορικά το Αιγαίο ήταν τουρκικό», η απάντηση οφείλει να δοθεί ξεκάθαρα και τεκμηριωμένα από το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών, όχι μόνο προς όσους διαστρεβλώνουν την ιστορία, αλλά και προς ολόκληρη τη διεθνή κοινότητα. Θα πρέπει να υπενθυμίζεται ότι τα παράλια της Μικράς Ασίας υπήρξαν επί χιλιάδες χρόνια κέντρα ελληνικού πολιτισμού, σε εποχές όπου οι τουρκικοί πληθυσμοί δεν είχαν καν εμφανιστεί στην ανθρωπότητα.
Η ιστορία δείχνει ότι οι ρίζες του ελληνικού πολιτισμού βρίσκονται στο Αιγαίο ήδη από τη νεολιθική περίοδο (7.000–6.000 π.Χ.). Η εξέλιξή του ενισχύθηκε κατά την εποχή του χαλκού (3.200–2.000 π.Χ.) και κορυφώθηκε με την ανάπτυξη του μινωικού πολιτισμού, ο οποίος εξαπλώθηκε σε ολόκληρο τον αιγαιακό χώρο γύρω στο 1.600 π.Χ. Οι Τούρκοι εμφανίστηκαν στην περιοχή πολλούς αιώνες αργότερα, περίπου τον 11ο αιώνα, αρχικά μέσω επιδρομών και πειρατικών ενεργειών. Σύμφωνα με αυτή την οπτική, οι σημερινές παραβιάσεις και προκλήσεις στο Αιγαίο αποτελούν συνέχεια μιας διαχρονικής επεκτατικής πολιτικής, με στόχο την αμφισβήτηση κυριαρχικών δικαιωμάτων και την επιβολή αναθεωρητικών διεκδικήσεων.
