Από κοινόβιο πεποιθήσεων σε κοινότητα συγκρούσεων

Γράφει ο Ιάσων Χατζηγεωργίου

Οι προσκλήσεις πολλές και καλεσμένοι όλοι μας σε μια ξέφρενη, ασταμάτητη πορεία της σύγχρονης καθημερινότητας προς ολοένα περισσότερες εμπειρίες, διασκεδάσεις και δράσεις. Μόνο που είναι απλώς τυπικές αντιδράσεις στο αίσθημα μοναχικότητας που νιώθουμε και είναι απορίας άξιο το πως καταλήξαμε τώρα στην πλέον αντικοινωνική, ιδεολογικώ τω τρόπω, κοινωνία της ιστορίας μας.

Είναι λογικό επόμενο ο άνθρωπος ως ύπαρξη και εικόνα Θεού να καταλήγει αμελητέα ποσότητα μέσα στις χαοτικά πολυπρόσωπες κοινωνίες. Αυτή του η απρόσωπη θέση οφείλεται σε πολλές συνθήκες του παρόντος, περίπλοκες αλλά με κοινό παρονομαστή την απιστία στην ανθρώπινη αξία και επαφή. Το κρίσιμο πάντως είναι πως με ισχύουσες αυτές τις συνθήκες επιδιδόμαστε καθημερινά σε έναν αγώνα, αποδείξεως στον εαυτό μας και επιδείξεως στους άλλους, κοινωνικότητας ενώ η ίδια η κοινωνία σχέσεων καταρρέει. Παρενθετικά, το ότι νομιζουμε πως θα επιπλεύσει οποιοσδήποτε όντας προσποιητά κοινωνικός και ανοιχτός ενώ γίνεται καταβύθιση της κοινωνίας είναι αστείο. Η εποχή γνωρίζει εκτίναξη του αριθμού επιλογών διασκέδασης και συναναστροφής μόνο και μόνο για να καταλήγουμε στη μοναξιά πριν κλείσουμε τα μάτια στο κρεβάτι. Κάτι λείπει.

Ο νέος άνθρωπος, νούμερο μέσα στο πλήθος, αναμενόμενα δεν ικανοποιείται από την μαζικότητα στις συναναστροφές ή την τεχνολογική έκρηξη που προσφέρει επιλογές στην διεπαφή αλλά ούτε και από την απανθρωπιά του δικαιωματισμού που τεχνηέντως του πουλάει νέες λύσεις. Δεν ικανοποιείται γιατί όπου κ’ αν τον καλέσουν θα είναι πνευματικά μόνος. Το αίσθημα πληρότητας, ο κορεσμός στην ψυχή που μας φέρνει πιο κοντά έρχεται μέσω του είδους επαφής που έχει πνευματικό υπόβαθρο, όχι απαραίτητα καλλιεργημένο στα θρανία ή γαλουχημένο με τα «πρέπει» κάποιας ιδέας αλλά απαραιτήτως με ενδιαφέρον για τον απέναντι. Δεν θα κάθομαι μαζί σου σε ένα μπαρ για ορισμένες από το πρόγραμμα ώρες αλλά θέλω να σε γνωρίσω σε ένα καφενείο παραδοσιακό που θα μας καθηλώσει γύρω από τη ροτόντα, γιατί είμαι εδώ για εσένα. Τον άνθρωπο. Στον άκοσμο κόσμο η πίστη στα κοινά βιώματα που μπορούμε να συναποκτήσουμε παρκαρίστηκε για χάρη του δικού μας ειδώλου. Φιλίες, ερωτικοί σύντροφοι, επαγγελματικοί συνεργάτες και απλοί γείτονες όλοι ξέχασαν (ή και δεν έμαθαν ποτέ) την αξία στο δέσιμο και την ομορφιά των κοινών βιωμάτων. Δεν χρειάζονται μοντέρνες λύσεις ως υποκατάστατα της χαράς, χρειάζεται απλώς να ακολουθήσουμε τα ήθη των πατέρων μας που χωρίς επιλογές, ελλείψει ανέσεων κατάφεραν να χτίσουν σχέσεις αληθινές συμβιώνοντας σε κοινό τόπο με κοινό τρόπο: ανθρώπινα. Ξεκινώντας από τον μικρόκοσμό μας, ίσως αυτή η αλλαγή ρότας να είναι το πρώτο βήμα εξυγίανσης και της πολιτικής μας ζωής.

Ο ζόφος ανέβηκε και τραβά ζωές αμέτρητες ενώ ακόμη περατάνε στην γη, γιατί φέρονται σαν νεκροί αποποιούμενοι την ανθρωπινότητά τους. Μόνη εναλλακτική είναι η επαφή, διαρκής και ουσιαστική. Μετατρέπει την κάθε μέρα σε ένα νέο κεφάλαιο, από αυτά που σίγουρα θα θέλεις να διαβάσεις.