Το τέλος του φεμινισμού; Ποιος άραγε εξυπηρετείται από την απαξίωση του γυναικείου κινήματος;

Γράφει η Φωτεινή Σόφτη, νομικός

Το γυναικείο κίνημα υπήρξε πάντοτε κίνημα φιλάνθρωπο και φιλειρηνικό.

Η φεμινιστική ρητορική ακόμα και στις πιο έντονες και ριζοσπαστικές εκφάνσεις της ποτέ δεν ήταν ρητορική μίσους ρεβανσισμού ή μισαλλοδοξίας.

Οι γυναικείες οργανώσεις ακόμα και αυτές που δεν αυτοχαρακτηρίζονται ως φεμινιστικές είχαν πάντοτε στον πυρήνα της δράσης και της ρητορικής τους τη δικαιοσύνη και την εξάλειψη των ανισοτήτων. Μέσα από διαφορετικές αφετηρίες και διαδρομές οι πιο βασικές διεκδικήσεις παρέμειναν όμοιες και εδραίες. Πρόκειται όχι μόνο για τις γνωστές διεκδικήσεις των γυναικών στις ίσες ευκαιρίες στη μόρφωση την εκπροσώπηση και την εργασία αλλά και για τις διεκδικήσεις (που σήμερα για πολλούς μοιάζουν αυτονόητες) ώστε να έχουν οι ίδιες τον έλεγχο της ζωής και των προσωπικών επιλογών τους , την εξουσία πάνω στο σώμα τους και το δικαίωμα τους να είναι ορατές στην κοινωνία ως αυτόνομες προσωπικότητες και όχι ως συμπληρωματικά στοιχεία σε διάφορες κοινωνικές νόρμες.

Η τελευταία εξαετία , εν τω μέσω πολλών σοβαρών κοινωνικών ζητημάτων, σηματοδοτείται και από μία άνευ προηγουμένου επίθεση στο γυναικείο κίνημα. Η επίθεση ξεκίνησε ύπουλα κάτω από το ραντάρ μας και είχε ως στόχο στην αρχή να εδραιώσει την εντύπωση ότι το γυναικείο κίνημα είναι πλέον παρωχημένο, αχρείαστο και στην καλύτερη περίπτωση αδιάφορο.

Στη συνέχεια ήρθε η απροκάλυπτη επίθεση από τις κυβερνητικές επιλογές. Η αλλαγή στο οικογενειακό δίκαιο που με το ψευδεπίγραφο ΄΄συνεπιμέλειά’’ έπληξε ευθέως την εργαζόμενη μητέρα, απαγόρευσε εν μια θερινή νυκτί την μετακίνηση της και με την πατριαρχία να μας δείχνει ξανά τα δόντια της, αφού η επιλογή του διαζυγίου συνδέεται πλέον ανοιχτά με τον εγκλωβισμό της γυναίκας, την υποχρεωτική συνδιαλλαγή της έως και την επανασυμβίωση της με τον πρώην σύντροφο, λόγω της υποχρεωτικής συναπόφασης σε όλα τα ζητήματα που αφορούν τα παιδιά και την μετατροπή των παιδιών της σε βαλίτσες. Το <<αν τολμήσεις …. δεν θα πας πουθενά και θα σου πάρω και τα παιδιά …>> απέκτησε πρωθυπουργικές ευλογίες και υπουργικές υπογραφές .

Και για να μην έχουμε και καμία αμφιβολία περί τούτου η Γενική Γραμματεία Ισότητας, σημαντική κατάκτηση του φεμινιστικού κινήματος, πρώτα ευνουχίστηκε και στην συνέχεια καταργήθηκε αίφνης και η διάδοχος εκδοχή της απέκτησε τίτλο, αφορώντα , όχι την ισότητα των φύλων αλλά άκουσον άκουσον τη γονιμότητα και την αναπαραγωγή και αντί του υπουργείου εσωτερικών ενσωματώθηκε στο υπουργείο οικογένειας!

Στη συνέχεια ήρθε η επίθεση για την παρένθετη μητρότητα που παρά την σθεναρή αντίδραση του γυναικείου κινήματος, επιχειρείται από πολλά και διάφορα κέντρα και με διάφορα συμφέροντα να προωθηθεί ως ο νέος φυσιολογικός τρόπος τεκνοποίησης. Θυμόμαστε βέβαια τον κύριο Κασσελάκη που την εποχή της φοβερής δημοφιλίας του, μούδιασε τις γυναικείες οργανώσεις, δηλώνοντας ότι επιθυμεί να αποκτήσει δύο αγόρια με παρένθετες μητέρες.

Εκεί το γυναικείο κίνημα οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι αντέδρασε μεν αλλά όχι με την ένταση και την αποφασιστικότητα που θα έπρεπε να είχε αντιδράσει έτσι ώστε στη συνέχεια ήρθε ο γάμος των ομόφυλων ζευγαριών όπου κατέστη πλέον σαφές και πανθομολογούμενο, ότι ο νόμος αφορούσε όχι το γάμο αλλά απροκάλυπτα την υιοθεσία παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια και βεβαίως την εδραίωση της παρενθεσίας.

Η ίδια θυμάμαι ότι σε όσες συναντήσεις και ημερίδες κλήθηκα να διατυπώσω την νομική μου άποψη επί του θέματος, ευθέως κατέθεσα ότι δεν υφίσταται κανένα ζήτημα ισότητας στον πολιτικό γάμο, διότι αυτό έχει επιτευχθεί με τον καλύτερο τρόπο μέσω του συμφώνου συμβίωσης που αποτελεί από νομικής απόψεως ένα συμβατικό εργαλείο απείρως καλύτερο με δυνατότητες και ευελιξία που δεν υπάρχουν στον πολιτικό γάμο. Το πισωγύρισμα σε ένα νομοθετικά χειρότερο εργαλείο και από νομοτεχνικής απόψεως σε μία λιγότερο επιτυχή ρύθμιση (αν θέλει κάποιος να το θέσει πιο κομψά) όπως ο πολιτικός γάμος δεν έχει να κάνει σε καμία περίπτωση με την ισότητα παρά μόνο με την τεκνοθεσία , η οποία παρά τις αντίθετες διαβεβαιώσεις της κυβέρνησης ήταν απολύτως σαφές ότι θα επιτευχθεί στη συνέχεια διά της δικαστικής οδού.

Έτσι άνοιξε ο δρόμος και για έναν από τους χειρότερους εφιάλτες του γυναικείου κινήματος δηλαδή την παρενθεσία ως το νέο φυσιολογικό τρόπο τεκνοποίησης.

Και τέλος μετά από όλα αυτά τα χτυπήματα ήρθε και η ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα, η οποία ενώ ευεργετήθηκε επί σειρά δεκαετιών από το γυναικείο κίνημα που αγκάλιαζε τον άνθρωπο με ενσυναίσθηση και αποδοχή χωρίς φανατισμό και μισαλλοδοξία , επιτίθεται εντούτοις σήμερα στο γυναικείο κίνημα, χαρακτηρίζοντας τα μέλη του ακροδεξιά στοιχεία, σεξοφοβικά και τρανσφοβικά άτομα και τέλος φεμιναζί , διότι αρνούμαστε να παραδεχτούμε ότι δήθεν δεν υπάρχουν φύλα και ότι θα έπρεπε, αν είναι ποτέ δυνατόν, να αυτοπροσδιοριζόμαστε οχι ως γυναίκες αλλά ως άτομα με μήτρα.

Διερωτάται κάνεις τι ακριβώς συμβαίνει , πρόκειται για κακή συγκυρία ή μήπως η επίθεση αυτή έχει στρατηγικά ενορχηστρωθεί και κυρίως ποιος ωφελείται;

Το γυναικείο κίνημα μετά τις ουσιώδεις κατακτήσεις του στα μέσα του περασμένου αιώνα στα ζητήματα της ψήφου, της παιδείας και της εργασίας , φάνηκε να κερδίζει έδαφος συνεχώς και κατά τις επόμενες δεκαετίες. Η πολυπόθητη ισότητα δεν κατακτήθηκε αλλά οι αλλαγές στην εικόνα της γυναίκας στην κοινωνία, όπου τα σεξιστικά πρότυπα φαίνονταν σιγά σιγά να υποχωρούν σε συνδυασμό με την ολοένα αυξανόμενη συμμετοχή των γυναικών στην πανεπιστημιακή εκπαίδευση στην δημόσια διοίκηση και την επιχειρηματικότητα ήταν ευοίωνα στοιχεία.

Και τότε συνέβη μία απότομη ανατροπή ένα πισωγύρισμα που ακόμα δεν έχουμε καταλάβει πώς ξεκίνησε και πως εξαπλώθηκε.

Δεν καταλάβαμε πως ξαφνικά η εικόνα της γυναίκας επέστρεψε σε μία άκρως σεξιστική εκδοχή όπου εμπορευματοποιείται το σώμα της με το διεθνώς προβαλλόμενο πρότυπο να είναι αυτό της θελκτικής συντρόφου που η επιρροή της στο σύντροφο και την κοινωνία θα της κατακτήσει το δικαίωμα στην αλόγιστη κατανάλωση και στην πολυτελή διαβίωση, ως σύμβολο απόλυτης επιτυχίας και αυτοπραγμάτωσης.

Που χάθηκε ξαφνικά η παραίνεση της ελληνικής οικογένειας << να σπουδάσεις να είσαι αυτόνομη, να κερδίσεις το σεβασμό, να βοηθήσεις να πάει μπροστά η επιστήμη, τα γράμματα, η κοινωνία..>> και αντικαταστάθηκε με το κοίτα πως θα εισχωρήσεις γρήγορα και αδιαφορώντας για το κόστος, σε μια εύπορη ελίτ που υπηρετεί την καλοπέραση και τον εαυτό της και έχει ως μόνη αξία την διαιώνιση της οικονομικής της κυριαρχίας ;

Και σαν να μην έφταναν τα παραπάνω, η πορνεία φαίνεται να ωραιοποιείται και να καθαγιάζεται ως απολύτως φυσιολογική σεξεργασία ενώ η αλόγιστη παρενθεσία απειλεί να μετατρέψει μόνιμα το γυναικείο σώμα σε σκεύος προς ενοικίαση.

Είναι τυχαίο ότι το γυναικείο κίνημα αυτή ακριβώς τη στιγμή δέχεται τη μεγαλύτερη επίθεση και μάλιστα με χτυπήματα κάτω απ’ τη μέση και με προσπάθεια τα μέλη του να χαρακτηριστούν στοιχεία της ακροδεξιάς, τρανσφοβικά και σεξοφοβικά άτομα και αν είναι δυνατόν φεμιναζί ;

Ποιος ωφελείται από την απαξίωση και τη λασπολογία κατά του γυναικείου κινήματος αν όχι υπέρμαχοι της woke ατζέντας και των εγωιστικών αυτάρεσκων ιδεωδών τους και η ανθούσα βιομηχανία του sex trafficking που έχει βρει έδαφος και έχει απλώσει τα πλοκάμια της σε κέντρα εξουσίας. Βεβαίως να προσθέσουμε και τη βιομηχανία της παρενθεσίας που κερδίζει δισεκατομμύρια απο την γυναικεία μήτρα, εκμεταλλευόμενη τη γυναίκα με τον χειρότερο τρόπο που θα μπορούσαμε να φανταστούμε.

Προφανώς και έχω πολύ περισσότερες ερωτήσεις απ’ ό,τι απαντήσεις για να εισφέρω σε αυτό το θέμα

Τις καταθέτω λοιπόν μαζί με τον προβληματισμό μου για την επόμενη μέρα του γυναικείου κινήματος και τους νέους αγώνες που πρέπει να αναλάβουμε όσες επιμένουμε ότι είμαστε γυναίκες, μητέρες, θείες, γιαγιάδες, αδερφές, φίλες και συναγωνίστριες και με ή χωρίς μήτρα αφενός συνεχίζουμε να διεκδικούμε και αφετέρου δεν απεμπολούμε τα κεκτημένα μας , μεταξύ αυτών και τους ρόλους που εμείς έχουμε κατακτήσει και όχι αυτούς που επιδιώκουν σήμερα να μας φορέσουν, άλλοι προς τέρψιν τους και άλλοι προς εξαφάνισή μας.

Ευχαριστώ για μια ακόμη φορά όσους είχαν την υπομονή να διαβάσουν τα γραφόμενα μου μέχρι τέλους

η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα νομικός

Φωτεινή Σόφτη