Το τέλος του πολέμου στον Ιράν

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας σύμβουλος επιχειρήσεων – συγγραφέας

Όλοι αναρωτιούνται αν, πότε και πώς θα έρθει το τέλος του πολέμου στον Ιράν, που ξεκίνησε στα τέλη Φεβρουαρίου. Οδεύουμε ολοταχώς προς τον ένα μήνα εχθροπραξιών με τις συνέπειες, κυρίως στο ενεργειακό και μεταφορικό κάτι να έχουν ήδη εμφανείς. Από την προοπτική ολοκλήρωσης σε λίγες, περάσαμε στις πιο εφικτές λίγες εβδομάδες, για να ψάχνουν πλέον οι πάντες τον τρόπο που οδηγήσει στην απεμπλοκή με σχετικά οφέλη για όλες τις πλευρές.

Το Ιράν έχει υποστεί δομικές καταστροφές σε στρατιωτικές βάσεις και πιθανότατα η δυνατότητά του να συνεχίσει απρόσκοπτα τον εμπλουτισμό ουρανίου να έχει περιοριστεί σημαντικά. Το θεοκρατικό καθεστώς μπορεί να έχασε μια σειρά κορυφαίων στελεχών αλλά παραμένει ισχυρό και δεν προκύπτει από πουθενά η προοπτική πλήρους ανατροπής του. Άλλωστε μεγάλο μέρος της κοινωνίας ασπάζεται τον ισλαμικό φονταμενταλισμό και θα ήταν ουτοπικό να ελπίζει η Δύση ότι αυτό θα ξεπεραστεί με μια στρατιωτική παρέμβαση.

Οι ΗΠΑ αντέχουν προς ώρας την οικονομική πίεση της ακριβότερης ενέργειας και διαθέτει τα αποθέματα και την εναλλακτική του σχιστολιθικού αερίου και πετρελαίου, ώστε να αντεπεξέλθει για κάποιες ακόμη εβδομάδες δίχως ιδιαίτερη μόνιμη επιβάρυνση στα οικονομικά δεδομένα. Η Κίνα είναι εξίσου προετοιμασμένη και διαθέτει την επαρκή κάλυψη από ρωσικούς ενεργειακούς πόρους. Η μόνη που δείχνει για μια ακόμη φορά απροετοίμαστη και σχεδόν έρμαιο των προθέσεων των υπολοίπων διεθνών «παικτών» είναι η Ε.Ε. που ούτε στηρίζει απόλυτα την αμερικανική γραμμή, υπό το φόβο και της φονταμενταλιστικής τρομοκρατίας, ούτε διαθέτει ασφαλές ενεργειακό πλάνο ειδικά από τη στιγμή που ο προσανατολισμός της είναι μονομερώς επικεντρωμένος στην πράσινη μετάβαση.

Θα αποδεχτούν οι ΗΠΑ τον συμβιβασμό της συνέχισης ενός καθεστώτος που ουσιαστικά δεν θα διαφέρει και πολύ από το προηγούμενο αλλά θα προσφέρει τα εχέγγυα για περισσότερο έλεγχο στο πυρηνικό του πρόγραμμα και ίσως κάποια προσπάθεια επιμέρους άλλων μεταρρυθμίσεων; Θα προσχωρήσει το Ιράν στην ανάγκη μεγαλύτερης διαλλακτικότητας σε όλα τα επίπεδα ώστε να διασφαλίσει τον γεωπολιτικό και οικονομικό ρόλο στην περιοχή;

Ίσως ναι, ίσως όχι. Όσο καθένας τους ελπίζει ότι το κόστος επίτευξης ενός μέγιστου στόχου ξεπερνά το συνολικό οικονομικό τίμημα κι όσο το Ισραήλ δεν αισθάνεται ασφαλές από τη δράση συγκεκριμένων οργανώσεων και τη διασύνδεσή τους με το Ιράν, τόσο ο χρόνος λήξης της πολεμικής εμπλοκής θα μετατίθεται χρονικά και τόσο τα σενάρια για χερσαία απόβαση θα επιτείνονται.