Τα δέκα χρόνια εξουσίας είναι ένδειξη εικόνας καθεστώτος και όχι δημοκρατίας

Γράφει ο Γιάννης Κίτσος, οικονομολόγος – σύμβουλος χρηματοοικονομικού και στρατηγικού σχεδιασμού

Σήμερα ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανακοίνωσε με ιδιαίτερο θόρυβο τη συμπλήρωση δέκα ετών στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας. Και, ακόμη πιο ανησυχητικό, παρουσίασε αυτή τη μακροχρόνια παραμονή του στην κορυφή του κόμματος ως ένδειξη δημοκρατικής υγείας.

Λυπάμαι που το λέω, αλλά το μήνυμα που εκπέμπεται δεν παραπέμπει σε φιλελεύθερη δημοκρατία, αλλά σε εικόνα καθεστώτος.

Σε μια πραγματικά υγιή δημοκρατία, η εξουσία δεν λιμνάζει. Εναλλάσσεται. Ακριβώς για να αποφεύγεται η συγκέντρωση ισχύος, η αυτονόμηση της ηγεσίας από την κοινωνία και, τελικά, η δημιουργία μηχανισμών που λειτουργούν υπεράνω ελέγχου. Το να πανηγυρίζεις για δέκα χρόνια στην ηγεσία ενός κόμματος δεν σε καθιστά αυτομάτως δημοκράτη και σίγουρα όχι φιλελεύθερο.

Αντιθέτως, η σωρεία σκανδάλων, οι υποθέσεις παρακολουθήσεων, η διαρκής υποβάθμιση των θεσμών και η αίσθηση ατιμωρησίας δείχνουν ακριβώς το αντίθετο. Η χώρα παρουσιάζει σήμερα μια πρωτοφανή εικόνα διάλυσης, σήψης και θεσμικής κατάρρευσης. Η πολιτική απαξιώνεται καθημερινά και η εμπιστοσύνη των πολιτών εξανεμίζεται.

Δεν είναι τυχαίο ότι όλο και περισσότερο τον κόσμο τον απασχολεί τι συμβαίνει εκτός και όχι εντός του Κοινοβουλίου. Νέα κόμματα έχουν ήδη ανακοινωθεί, ενώ άλλα ετοιμάζονται να κάνουν την εμφάνισή τους. Για πρώτη φορά στα χρόνια της Μεταπολίτευσης, η λύση στο ζήτημα της διακυβέρνησης φαίνεται να αναζητείται από την κοινωνία εκτός του κοινοβουλευτικού πλαισίου, και όχι μέσα σε αυτό.

Και εδώ δικαιώνονται όσοι εδώ και καιρό μιλούν για την ανάγκη μιας νέας Μεταπολίτευσης. Όχι ως σύνθημα, αλλά ως ιστορική και πολιτική αναγκαιότητα.

Οι εικόνες από την εξεταστική επιτροπή για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, αλλά και η συνολική λειτουργία του Κοινοβουλίου, αποτυπώνουν με τον πιο ωμό τρόπο το έλλειμμα διακυβέρνησης και πολιτικής ουσίας. Μια κυβέρνηση που σέρνεται πίσω από τις εξελίξεις, που υιοθετεί τακτικές πολιτικού θεάματος και ακολουθεί τη λογική της Κωνσταντοπούλου, αντί να ηγείται με σχέδιο, σοβαρότητα και θεσμική ευθύνη.

Δέκα χρόνια στην ηγεσία δεν είναι λόγος εορτασμού. Είναι λόγος απολογισμού. Και ο απολογισμός αυτός, δυστυχώς, βαραίνει όχι μόνο μια κυβέρνηση, αλλά συνολικά το πολιτικό σύστημα. Η κοινωνία το έχει ήδη καταλάβει και κινείται. Το ερώτημα είναι αν το πολιτικό προσωπικό θα το αντιληφθεί πριν να είναι οριστικά αργά.