Τα “ανθρωπιστικά” και τα… “απάνθρωπα” τείχη!

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, Οικονομολόγος – Ψυχολόγος, Συγγραφέας

Τόλμησε η ΠτΔ να φωτογραφηθεί μπροστά στο τείχος, τρόπος του λέγειν, που τοποθετήθηκε στον Έβρο, αρχικά από την κυβέρνηση Σαμαρά και στην πορεία κι από την τωρινή κυβέρνηση, για να προστατεύσει τη χώρα και την Ε.Ε. από την αθρόα εισροή μεταναστών και προσφύγων. Κυρίως να προφυλάξει τόσο την πατρίδα μας, όσο και τους ίδιους τους ταλαιπωρημένους αυτούς ανθρώπους από την προφανέστατη εργαλειοποίηση τους από το καθεστώς Ερντογάν.

Μόνο αφελείς, πλέον, δεν αντιλαμβάνονται το βρώμικο παιχνίδι της  τουρκικής κυβέρνησης, στις πλάτες αυτών των ανθρώπων και το διπλωματικό παίγνιο που προσπαθεί να αναπτύξει στις ελληνικές και τις ευρωπαϊκές πλάτες. Αφού ήρθε σε συμφωνία με την Ε.Ε. – έστω κι αυτή την κουτσουρεμένη συμφωνία – για την καλύτερη διαχείριση των μεταναστευτικών ροών, και μάλιστα με βαρύ οικονομικό αντίτιμο, επί της ουσίας ελάχιστα τήρησε από όσα υπέγραψαν τα δυο μέρη.

Και η πρόκληση της Τουρκίας πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα. Παρότι η ίδια ποδηγετεί τη συγκεκριμένη συμφωνία, κατηγορεί κι από πάνω την Ελλάδα για… έλλειψη ευαισθησίας! Χρεώνει στη χώρα μας την οικτρή κατάσταση “αιχμαλωσίας” στην οποία καταλήγει, ο κόσμος που η ίδια εκμεταλλεύεται και χρησιμοποιεί ως πιόνια σε μια γεωπολιτική παρτίδα.

Όλα αυτά, λοιπόν, θα έπρεπε να αποτελούν μια αυταπόδειχτη πραγματικότητα. Μην είστε τόσο σίγουροι! Κάποιοι ταυτίζονται, με περισσή πολιτική ανωριμότητα, με τα λεγόμενα του Ερντογάν. Βιάζονται να ψέξουν την εκάστοτε κυβέρνηση, για μικροκομματικούς λόγους, και να της χρεώσουν ανύπαρκτα κίνητρα και προθέσεις.

Βιάζονται να καταδικάσουν τη στάση της ΠτΔ και να χαρακτηρίσουν απάνθρωπη την κατασκευή του Έβρου, που καμιά σχέση δεν έχει με τα αντίστοιχα τείχη που χρησιμοποιούν άλλες χώρες για ανάλογους σκοπούς, ούτε βέβαια με τείχη του αίσχους, όπως του Βερολίνου. Αδιαπέραστα τείχη, ταξικού μίσους που χώριζαν οικογένειες, φίλους, συνεργάτες με μόνο επιχείρημα την ιδεολογική “καθαρότητα” και την επαναστατική ταυτότητα.

Το ζήτημα δεν είναι τόσο η ιδεολογική τύφλωση. Αυτή, ως ένα βαθμό είναι αναμενόμενη με βάση την διαχρονική στάση σε ανάλογα θέματα. Οι διεθνιστικές αντιλήψεις είναι θέσφατο στην αντίληψη τους κι οτιδήποτε ξεφεύγει από αυτό, χαρακτηρίζεται πανεύκολα ως φασιστικό και καταπιεστικό.

Όμως είναι τέτοια η συγκυρία και τόσοι οι σκόπελοι που καλείται να προσπεράσει ο τόπος μας που θα θεωρούσε κανείς ότι δεν θα φτάναμε στο σημείο να εξάγουμε τις ιδεοληπτικές αντιπαραθέσεις και να διογκώνουμε αντί να περιορίζουμε το υπερβολικό βάρος που σέρνουμε εδώ και χρόνια. Αδίκως ελπίζουμε…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.