Μέχρι πού η ανοχή;

Γράφει ο Γιάννης Κίτσος, οικονομολόγος – σύμβουλος χρηματοοικονομικού και στρατηγικού σχεδιασμού

Τούρκοι ψαράδες φτάνουν 4-6 μίλια από τις ακτές της Σαμοθράκης. Μπαίνουν στα χωρικά μας ύδατα. Βρίζουν, απειλούν, ρίχνουν πυροβολισμούς στον αέρα. Οι Έλληνες ψαράδες διαμαρτύρονται. Και οι ελληνικές αρχές; Σιωπή.

Και επειδή πάλι θα βγουν οι «φιλειρηνιστές» να πουν «τι να κάνουμε δηλαδή, πόλεμο;», ας μας πει η κυβέρνηση: ποια είναι εκείνη η πρόκληση που θα την έκανε να αντιδράσει; Όταν θα μπουν στα σπίτια μας; Όταν θα βιάζουν τα παιδιά μας; Μέχρι ποίου σημείου θα συναινεί στις πολιτικές εποικιστικής αποικιοκρατίας της Τουρκίας; Στη «Γαλάζια Πατρίδα»;

Η πραγματικότητα είναι σκληρή και αμείλικτη: η Τουρκία δοκιμάζει συνεχώς τα όριά μας. Στον Έβρο, στο Αιγαίο, τώρα και στα αλιευτικά πεδία. Και κάθε φορά που εμείς σιωπούμε ή «σφυρίζουμε αδιάφορα», το μήνυμα που περνάμε δεν είναι «ψυχραιμία». Είναι «αδυναμία». Και η αδυναμία γεννά ακόμη μεγαλύτερη επιθετικότητα. Η σιωπή δεν είναι πολιτική. Είναι συνενοχή.

Κι εδώ φτάνουμε στο πιο επικίνδυνο σημείο: όταν ο αρμόδιος υπουργός Εξωτερικών, ο κ. Γεραπετρίτης, δηλώνει ότι «τα προβλήματα με την Τουρκία είναι περιορισμένα» και ότι «μπορούμε να τα λύσουμε με διάλογο», τότε η Τουρκία τρίβει τα χέρια της. Γιατί αντιλαμβάνεται πως η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει διάθεση να υπερασπιστεί κόκκινες γραμμές. Έχει διάθεση μόνο να τις σβήνει.

Ο Κωστής Παπαγιώργης στο δοκίμιό του «Τα Καπάκια» θυμίζει ότι οι οπλαρχηγοί της Ρούμελης συνήθιζαν να συνάπτουν μυστικές συμφωνίες με τους Τούρκους. Όχι από δουλοπρέπεια, αλλά για να κερδίσουν χρόνο, να σώσουν πληθυσμούς, να προετοιμάσουν την επόμενη φάση του Αγώνα. Τα «καπάκια» ήταν τακτική, όχι παράδοση. Ήταν μέσο αντίστασης, όχι άλλοθι υποταγής.

Σήμερα όμως; Δεν έχουμε ούτε καπάκι ούτε στρατήγημα. Έχουμε μόνο μια πολιτική που θυμίζει ψευτο-κάπακο… μια ατελείωτη «ανακωχή» χωρίς όρους, χωρίς στρατηγική, χωρίς τέλος. Μια πολιτική που κρύβει το πρόβλημα κάτω από το χαλί, ενώ η Τουρκία προχωρά βήμα-βήμα, διεκδικώντας θάλασσες, νησιά, αλιευτικά πεδία, μέχρι και την ίδια την εθνική μας κυριαρχία. Και όλο αυτό πλασάρεται ως «ρεαλισμός» από τον κ. Γεραπετρίτη. Στην πραγματικότητα όμως είναι παραίτηση.

Η Ιστορία διδάσκει πως όταν δείχνεις αντοχή, σε σέβονται. Όταν δείχνεις ανοχή, σε καταπατούν. Και σήμερα η ανοχή της κυβέρνησης έχει καταντήσει εθνική συνενοχή. Δεν είναι πλέον απλή «διαχείριση». Είναι επιλογή υποχώρησης.

Η Ελλάδα έχει ανάγκη από μια εθνική στρατηγική που να λέει καθαρά και δυνατά: «Ως εδώ!» Χωρίς μισόλογα, χωρίς φοβίες, χωρίς άλλοθι. Γιατί αν δεν χαράξουμε εμείς τα όρια, τότε τα όρια θα τα χαράξει η Τουρκία. Και θα είναι εις βάρος μας.

Η εθνική ασφάλεια δεν διασφαλίζεται με σιωπές. Ούτε με δηλώσεις «ήπιων τόνων». Διασφαλίζεται με αποφασιστικότητα, με ισχύ, με πράξεις. Όχι με μισόλογα και παρακάλια. Γιατί στο τέλος δεν θα χαθεί μόνο το ψωμί του Έλληνα ψαρά. Θα χαθεί η ίδια η πατρίδα.