Οι μάσκες έπεσαν

Γράφει ο Γιώργος Παντάκης

Ένα από τα σοβαρότερα ζητήματα που εδώ και πενήντα ημέρες ταλανίζουν τόσο την κοινωνία όσο και την κυβέρνηση είναι η πολυήμερη κινητοποίηση των αγροτών. Για σχεδόν δύο μήνες, με επαναλαμβανόμενους αποκλεισμούς εθνικών οδών, συνόρων, λιμανιών και αεροδρομίων, ασκείται μια πρακτική πίεσης που αγγίζει τα όρια του πολιτικού εκβιασμού.

Αρχικά κατατέθηκε από την πλευρά των αγροτών μια λίστα αιτημάτων, στην οποία —καθυστερημένα, δικαίως ή αδίκως— η κυβέρνηση απάντησε, απευθύνοντας μάλιστα δύο προσκλήσεις για διάλογο. Η πρώτη πρόσκληση του πρωθυπουργού για συνάντηση μαζι του απορρίφθηκε με το επιχείρημα ότι οι αγρότες ανέμεναν πρώτα τις κυβερνητικές προτάσεις.

Στη δεύτερη πρόσκληση, παρότι παρουσιάστηκαν οι συγκεκριμένες προτάσεις και λύσεις, οι αγρότες έθεσαν δικούς τους όρους διεξαγωγής του διαλόγου, οδηγώντας τελικά όχι μόνο στην άρνηση συμμετοχής, αλλά και στην ανακοίνωση περαιτέρω κλιμάκωσης των κινητοποιήσεων, εφόσον η κυβέρνηση δεν υποχωρήσει πλήρως.

Σε αυτό ακριβώς το σημείο, οι μάσκες έπεσαν. Οι εξ αρχής προθέσεις τους ήταν ξεκάθαρες.

Ανεξαρτήτως προσωπικής στάσης απέναντι στον εκάστοτε πρωθυπουργό, υπάρχουν σαφή όρια στη δημοκρατική διεκδίκηση. Η παρούσα στάση των αγροτών δεν συνδέεται πλέον με τα αρχικά αιτήματα που επικαλούνταν. Οι πραγματικοί λόγοι, που από την αρχή υποκρύπτονταν, αποκαλύπτονται ως καθαρά πολιτικοί. Πρόκειται για πολιτικά και κομματικά παιχνίδια.

Υπό αυτές τις συνθήκες, η κυβέρνηση δεν μπορεί και δεν πρέπει να αντιμετωπίζει πλέον το ζήτημα ως μια απλή κοινωνική διεκδίκηση μιας επαγγελματικής ομάδας, αλλά ως μια οργανωμένη πολιτική αντιπαράθεση. Ο εκβιασμός, από οποιονδήποτε και προς οποιαδήποτε κυβέρνηση, δεν αποτελεί ποτέ θεμιτό ή αποτελεσματικό εργαλείο. Ιστορικά, δεν έλυσε προβλήματα· αντίθετα, τα όξυνε.

Εκτός αν, όπως αποδεικνύεται στην παρούσα περίπτωση, ο πραγματικός στόχος δεν είναι η λύση, αλλά η σύγκρουση.