Το Μαξίμου μαγειρεύεται στο ίδιο του το επικοινωνιακό σόου

Γράφει ο Γιάννης Κίτσος, οικονομολόγος – σύμβουλος χρηματοοικονομικού και στρατηγικού σχεδιασμού

Ο σοφός ο λαός, ξέρετε, έχει πάντα τον τρόπο να πιάνει το σφυγμό της πραγματικότητας με μια κουβέντα, και το «σιγά-σιγά κοτούλα μου κι εγώ σε μαγειρεύω» ταιριάζει γάντι σε αυτό που ζούμε σήμερα στο εσωτερικό της κυβέρνησης. Η πραγματικότητα είναι απλή, γύρω από το πρόσωπο του Αντώνη Σαμαρά συσσωρεύεται εδώ και καιρό μια αφήγηση που υπερβαίνει το ίδιο το πρόσωπο. Δεν είναι πια απλώς ο πρώην πρωθυπουργός που κάποιοι θυμούνται με νοσταλγία και άλλοι με πικρία. Έχει αρχίσει να λειτουργεί, σταδιακά, ως σημείο αναφοράς για μια διάχυτη δυσαρέσκεια, για όσους θεωρούν ότι η σημερινή Νέα Δημοκρατία έχει αποστασιοποιηθεί από τις ιδρυτικές της αρχές, για όσους μιλούν, ακόμη ψιθυριστά, για ανάγκη μιας «Νέας Μεταπολίτευσης».

Το αν αυτό το κίνημα έχει συγκροτηθεί ή είναι ακόμη σε εμβρυϊκό στάδιο παραμένει ανοιχτό. Το γεγονός όμως ότι η ηγεσία απαντά δημόσια με τόσο φορτισμένα λόγια λέει πολλά, καθώς ένα κόμμα δεν προσπαθεί να πείσει τα στελέχη του ότι «δεν υπάρχει μεγάλο χάσμα» παρά μόνο όταν ξέρει ότι αυτό μεγαλώνει. Αυτός ο πανικός φάνηκε πεντακάθαρα στη Μεσσηνία, όπου ο Γενικός Γραμματέας της Νέας Δημοκρατίας, Κωνσταντίνος Κυρανάκης, επιστράτευσε μνήμες από το 2014 και έπλεξε το εγκώμιο του Αντώνη Σαμαρά ως «εξαιρετικού πρωθυπουργού» που πίστεψε στη νέα γενιά.

Αυτή η ξαφνική ανάγκη για «οικογενειακές» αγκαλιές και μηνύματα ενότητας είναι μια καθαρή κίνηση άμυνας και φόβου μπροστά στις επόμενες κινήσεις του πρώην πρωθυπουργού. Την ίδια ώρα, η αντίφαση βγάζει μάτι, καθώς ιστορικά στελέχη εφευρίσκουν το επιχείρημα μιας «ώριμης τρίτης θητείας Μητσοτάκη», ξεχνώντας εσκεμμένα ότι αν αυτή η λογική ισχύει για τον έναν, ισχύει διπλάσια και για τους άλλους δύο πρώην πρωθυπουργούς. Ειδικά μάλιστα όταν ο ένας έχει ήδη ανακοινώσει κόμμα και για τον άλλον υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι θα πράξει το ίδιο.

Κι ενώ το Μαξίμου εμφανίζεται καθησυχαστικό, την ίδια στιγμή ενεργοποιεί έναν υπόγειο μηχανισμό fake news, εμφανίζοντας τον Σαμαρά ως υποκινούμενο από επιχειρηματικά συμφέροντα. Εδώ όμως κρύβεται η απόλυτη αντίφαση, καθώς τα ίδια ακριβώς συμφέροντα προβάλλουν ταυτόχρονα τον Αλέξη Τσίπρα ως τον ιδανικό επικοινωνιακό μπαμπούλα. Αυτό αποδεικνύει πόσο ταυτισμένα είναι τελικά αυτά τα κέντρα με την ανάγκη να κρατηθεί ο Μητσοτάκης στην εξουσία, εργαλειοποιώντας τον Τσίπρα για να πιέσει, να τρομάξει δεξιούς ψηφοφόρους ή να κόψει τα πόδια του ΠΑΣΟΚ, πουλώντας αγωνία στην τηλεόραση και social media.

Αυτό το επικοινωνιακό σόου στήνεται επειδή τα συντάγματα στην Ελλάδα επιτρέπουν στις κυβερνήσεις να αυθαιρετούν. Η κοινή πρακτική των Τσίπρα και Μητσοτάκη επιβεβαιώνει την κοινή τους επιδίωξη για τον απόλυτο έλεγχο της Δικαιοσύνης και των μέσων ενημέρωσης. Σήμερα, το Μαξίμου χρησιμοποιεί την επικείμενη συνταγματική αναθεώρηση ως όχημα, κρύβοντας πίσω από τη δήθεν «κυβερνησιμότητα» τον στόχο να θωρακίσει θεσμικά αυτή τη μονοκρατορία και να σβήσει κάθε ενοχλητική φωνή. Γι’ αυτό ο κόσμος πρέπει να κλείσει τα αυτιά του στις δημοσκοπήσεις που μας πλασάρουν τους δύο αυτούς, τόσο όμοιους ηγέτες, ως μόνιμους κυρίαρχους, το επείγον είναι να έχουν τη μικρότερη δυνατή δύναμη στην επόμενη αναθεωρητική Βουλή.

Την ίδια στιγμή, μας πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες, ενώ όλοι βλέπουμε ότι στην Ευρώπη μας αντιμετωπίζουν ως το βολικό δεδομένο που εκτελεί εντολές χωρίς ανταλλάγματα. Μέσα σε αυτό το σκηνικό υποτέλειας, η στάση του Κυριάκου Πιερρακάκη στο L’ Express είναι άκρως προκλητική, καθώς μας κουνάει το δάχτυλο για τον λαϊκισμό, λες και ο δικός τους τεχνοκρατικός λαϊκισμός είναι ανώτερου επιπέδου. Αντί για φτηνά προπαγανδιστικά πυροτεχνήματα και διεθνείς δημόσιες σχέσεις, οφείλουν να απαντήσουν καθαρά, έγινε τελικά η Ελλάδα πιο ισχυρή και αυτόνομη ή απλώς έμαθε να ζει ως ο υπάκουος εταίρος που βολεύεται με ευρωπαϊκά πακέτα και non-paper επικοινωνιολόγων;

Κακά τα ψέματα, η πρόοδος έχει νόημα μόνο όταν τη βλέπει ο πολίτης στην τσέπη του, στο νοίκι που δεν μπορεί να πληρώσει, στην οικογένεια που φοβάται να κάνει και στην επιχείρηση που πνίγεται στους φόρους. Όταν η χώρα καταρρέει δημογραφικά, δεν παράγει τίποτα και ακριβαίνουν τα πάντα, οι ξεροί αριθμοί των υπουργών δεν λένε τίποτα. Η αληθινή δοκιμασία είναι αν η χώρα μπορεί να σταθεί στα πόδια της σε έναν σκληρό κόσμο, χωρίς να περιμένει πότε θα βρέξει ευρωπαϊκό χρήμα.

Χρειαζόμαστε μια εθνική στρατηγική που θα ξυπνήσει τις παραγωγικές δυνάμεις της πατρίδας μας, και αυτό ακριβώς το όραμα μιας Νέας Μεταπολίτευσης είναι που έχει σήμερα τεράστια ανάγκη ο τόπος. Μιλάμε για μια ριζική επανεκκίνηση που θα σπάσει το κατεστημένο της μεταπρατικής οικονομίας και της επιδοτούμενης αδράνειας, απελευθερώνοντας το πραγματικό παραγωγικό δυναμικό της χώρας, από τον πρωτογενή τομέα μέχρι τη μεταποίηση. Αυτή η Νέα Μεταπολίτευση δεν είναι απλώς μια αλλαγή προσώπων, αλλά μια βαθιά θεσμική και εθνική αναγκαιότητα για να αποκτήσει η Ελλάδα πραγματική οικονομική αυτονομία, δημογραφική ανάταξη και αδιαπραγμάτευτη εθνική ισχύ, μακριά από τις αυταπάτες των τεχνοκρατών λαϊκιστών.

Αυτό είναι που τρέμει η κυβέρνηση και οι οπαδοί της δήθεν «σταθερότητας». Ξέρουν καλά ότι πίσω από τα γυαλιστερά φυλλάδια των δημοσίων σχέσεων και τις παρουσιάσεις του Powerpoint δεν έχουν να πουν τίποτα σοβαρό για το αύριο της χώρας, καθώς η «σταθερότητα» τους δεν είναι τίποτα άλλο από τη σταθερή διαχείριση της παρακμής. Η απουσία ενός πραγματικού, πατριωτικού οράματος είναι που τους κάνει να νιώθουν αδύναμοι, και γι’ αυτό το μένος τους απέναντι στον Σαμαρά θα είναι αδυσώπητο, επιστρατεύοντας κάθε μέσο λάσπης και αποδόμησης. Μόνο που, όπως είπαμε, ο πανικός είναι κακός σύμβουλος, η «κοτούλα» έχει ήδη μπει στο ζουμί και μαγειρεύεται σιγά-σιγά, και η πολιτική πραγματικότητα δεν θα αργήσει να τους σερβίρει το λογαριασμό.