Από τη θαλάσσια ανεμελιά του χθες στις σημερινές τεχνοκρατικές θεωρίες που γκριζάρουν τα σύνορα μας
Γράφει ο Γιάννης Κίτσος, οικονομολόγος – σύμβουλος χρηματοοικονομικού και στρατηγικού σχεδιασμού
Από εκείνο το απίστευτο «ποια σύνορα; έχει σύνορα η θάλασσα και δεν το ξέραμε;» που είχε πετάξει ο Αλέξης Τσίπρας το 2015 στη ΔΕΘ, μέχρι τις σημερινές θεωρίες της κυβέρνησης, το συμπέρασμα είναι ένα, το πολιτικό μας σύστημα συνεχίζει να παίζει μικροπολιτικά παιχνίδια με τα πιο σοβαρά εθνικά μας θέματα. Τότε, θυμάστε, η Νέα Δημοκρατία είχε βγει στα κάγκελα, και πολύ σωστά, για την άγνοια και την επικινδυνότητα αυτής της ατάκας, που ουσιαστικά μετέτρεπε το Αιγαίο σε ξέφραγο αμπέλι. Πέρασαν όμως τα χρόνια, οι ρόλοι αντιστράφηκαν, και από την ερασιτεχνική γεωγραφία της Αριστεράς περάσαμε σε μια δική τους, τεχνοκρατική και ψυχρή λογική, όπου τα κυριαρχικά μας δικαιώματα αντιμετωπίζονται σαν επικοινωνιακά αναλώσιμα.
Το πιο πρόσφατο δείγμα αυτής της νοοτροπίας μάς το χάρισε ο υφυπουργός Νίκος Ταχιάος, ο οποίος, για να δικαιολογήσει τα διόδια στην Εγνατία Οδό, αποφάσισε να μας αλλάξει τα φώτα στη γεωγραφία. Είπε, ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι μια περιοχή που συνορεύει με χώρα-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν μπορεί να θεωρείται ακριτική, αμφισβητώντας στα ίσα τον χαρακτήρα της Θράκης. Και εντάξει, μετά τη θύελλα αντιδράσεων άρχισε το γνωστό τροπάριο «με παρερμηνεύσατε, δεν εννοούσα αυτό», αλλά μεταξύ μας, ποιος τους πιστεύει πλέον; Το μήνυμα προς τους ακρίτες στάλθηκε, για την Αθήνα, η εθνική σημασία μιας περιοχής μετριέται με λογιστικά φύλλα και συμβάσεις παραχώρησης.
Βέβαια, το έδαφος για κάτι τέτοια το είχε ήδη προετοιμάσει η ίδια η ηγεσία του Υπουργείου Εξωτερικών και ο Πρωθυπουργός, με λέξεις που ανοίγουν πολύ επικίνδυνες κερκόπορτες. Πρώτα ο Κυριάκος Μητσοτάκης μας μίλησε για «υποχωρήσεις» που μπορεί να συνεπάγεται μια διαπραγμάτευση με την Τουρκία, και μετά ο Γιώργος Γεραπετρίτης μας είπε το δραματικό «ας με πουν και προδότη, αν είναι να εξασφαλίσω την ειρήνη». Μόνο που όλα αυτά δεν λέγονται στο κενό. Λέγονται την ώρα που η Άγκυρα έχει βάλει τη «Γαλάζια Πατρίδα» στα σχολικά της βιβλία, την ώρα που μας επιβάλλει de facto βέτο στην Κάσο με τα πολεμικά της πλοία, και την ώρα που μας απειλεί με Casus Belli ακόμα και για θαλάσσια περιβαλλοντικά πάρκα. Και η κυβέρνηση βαφτίζει όλο αυτό το σκηνικό «ήρεμα νερά».
Μέσα σε όλα αυτά, βγήκε σήμερα το πρωί ο κ. Γεραπετρίτης στην τηλεόραση και για να αμυνθεί, άρχισε τη γνωστή μανιέρα του συμψηφισμού, αναφέροντας ονομαστικά τον Αντώνη Σαμαρά. Μας είπε ότι «όλοι συζητούσαν με την Τουρκία», ότι ο Σαμαράς είδε δύο φορές τον Ερντογάν και ότι το 2014 είχαμε 2.500 παραβιάσεις, άρα οι παραβιάσεις υπήρχαν πάντα και δεν πρέπει να σταματάμε τον διάλογο.
Εδώ όμως έρχεται η πληρωμένη απάντηση από τη σοβαρή, πατριωτική σχολή της παράταξης, που αποδομεί τελείως αυτό το κυβερνητικό αφήγημα. Δεν συζητούσατε το ίδιο πράγμα, κ. Γεραπετρίτη, ούτε με τους ίδιους όρους. Η κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά συνομιλούσε με την Τουρκία έχοντας μία και μόνη ξεκάθαρη κόκκινη γραμμή, ότι συζητάμε αποκλειστικά και μόνο για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ. Δεν διανοήθηκε ποτέ να μιλήσει για «σχετική κυριαρχία» ούτε να διαχωρίσει τα 6 από τα 12 μίλια. Και φυσικά τότε δεν υπήρχε ούτε «Γαλάζια Πατρίδα» γραμμένη στα σχολικά βιβλία της Τουρκίας, ούτε βρισκόμασταν αντιμέτωποι με ένα de facto βέτο στην Κάσο από τα τουρκικά πολεμικά πλοία, ούτε μας απειλούσαν με Casus Belli ακόμη και για τη δημιουργία θαλάσσιων περιβαλλοντικών πάρκων. Όσο για τις παραβιάσεις του 2014, υπήρχαν ακριβώς επειδή η Ελλάδα δεν τις κατάπινε, αλλά τις αναχαιτούσε, κρατώντας ψηλά την αποτροπή. Σήμερα, η ησυχία στον αέρα δεν είναι επειδή η Τουρκία έγινε ξαφνικά καλή, αλλά επειδή υπάρχει μια επικίνδυνη ελληνική σιωπή που της επιτρέπει να γκριζάρει περιοχές όπως η Κάσος χωρίς να ανοίγει ρουθούνι.
Το να χρησιμοποιούνται, λοιπόν, οι θεσμικές επαφές του Αντώνη Σαμαρά για να δικαιολογηθούν οι σημερινές θεωρίες περί υποχωρήσεων είναι ένας φθηνός μικροπολιτικός αντιπερισπασμός. Ο Σαμαράς δεν διαπραγματεύτηκε ποτέ την εθνική κυριαρχία, ούτε δήλωσε ποτέ έτοιμος να τον πουν προδότη για να αγοράσει λίγο προσωρινό χρόνο διπλωματικής ηρεμίας. Η ιστορική διολίσθηση από το «η θάλασσα δεν έχει σύνορα» του ΣΥΡΙΖΑ στο «η Θράκη δεν είναι ακριτική» και στις κυβερνητικές «υποχωρήσεις» δείχνει μια θλιβερή αλήθεια, ότι το πολιτικό μας σύστημα, χωρίς καμία μακροχρόνια εθνική στρατηγική, συνεχίζει να βλέπει τα μεγάλα γεωπολιτικά ζητήματα με όρους εσωτερικής κατανάλωσης και επικοινωνίας. Μόνο που η Ιστορία δεν καταλαβαίνει από δικαιολογίες περί παρερμηνειών, απαιτεί καθαρές γραμμές και ισχύ.
