Η Εβδομάδα που δεν μας Είπαν XIV

Γράφει ο Ρένος Δούκας

Του Αγίου Δημητρίου προχθές, και η κυβέρνηση Μητσοτάκη χρησιμοποιεί τη γιορτή της Θεσσαλονίκης για επικοινωνιακό φόντο, επιχειρώντας να προβάλει εαυτήν ως ενωτική και πατριωτική. Όμως η πολιτική της παράγει ακριβώς το αντίθετο… κοινωνική ανισότητα, γεωπολιτική ανασφάλεια και διαχειριστική σύγχυση.

Ο Πρωθυπουργός εύχεται «χρόνια πολλά» σε όλους, αλλά οι ευχές δεν καλύπτουν τις επιλογές. Επιλογές που αφήνουν τη χώρα ενεργειακά εκτεθειμένη, γεωπολιτικά αμήχανη και οικονομικά παραμορφωμένη. Η Ελλάδα σήμερα δεν κυβερνάται. Διαχειρίζεται. Κι αυτή η διαχείριση δεν έχει πυξίδα ουσίας, αλλά πυροτεχνήματα επικοινωνίας.

Ο μύθος της «σταθερότητας» που καλλιεργεί ο κ. Μητσοτάκης στηρίζεται σε αριθμούς που παράγονται για τα δελτία Τύπου και διαψεύδονται στην καθημερινότητα των πολιτών. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προβλέπει ανάπτυξη μόλις 2,3% για το 2025. Αυτό δεν είναι επίτευγμα, είναι καθήλωση. Η παραγωγική βάση δεν αναδομείται, η βιομηχανία συρρικνώνεται, η στρατηγική λείπει.

Το δημόσιο χρέος διαμορφώνεται στο 146,6% του ΑΕΠ, παρά την ονομαστική μείωση. Η εγχώρια αποταμίευση παραμένει αδύναμη, η υπερφορολόγηση των μικρομεσαίων στραγγαλίζει την ανάπτυξη. Οι αριθμοί λένε ιστορίες, αλλά όχι την αλήθεια.

Η σύγκριση με τον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι υπερβολή. Είναι καθρέφτης. Ο ένας έκρυβε το κενό πίσω από τον μύθο της «αριστερής αξιοπρέπειας». Ο άλλος, πίσω από τη βιτρίνα της «δεξιάς σταθερότητας». Και οι δύο κυβέρνησαν χωρίς στρατηγικό ορίζοντα.

Οι «ρεκόρ» ξένες επενδύσεις που διαφημίζει η κυβέρνηση μεταφράζονται σε λιγότερα από 3 δισ. ευρώ το εξάμηνο. Σε μια οικονομία 200 δισ. ευρώ, αυτό είναι αμελητέο. Και ακόμη πιο κρίσιμο: πρόκειται κυρίως για επενδύσεις σε real estate και τουριστικά projects, όχι σε παραγωγικές δομές, βιομηχανία ή τεχνολογία. Δηλαδή, φούσκες.

Η διαφθορά δεν καταπολεμήθηκε, απλώς μετονομάστηκε. Από τις απευθείας αναθέσεις ως τα σκάνδαλα των «ημετέρων», η λογοδοσία απουσιάζει. Οι θεσμοί παραμένουν εργαλειακοί, οι ανεξάρτητες αρχές πιεσμένες, η λογική του κράτους-λάφυρο ζωντανή και επανδρωμένη.

Η περιβόητη «ψηφιακή επανάσταση» είναι επιδερμική. Πίσω από τις πλατφόρμες, το κράτος δεν λειτουργεί. Οι Δήμοι αργοπεθαίνουν, οι υποδομές παρακμάζουν, το ΕΣΥ διαλύεται αθόρυβα. Η ψηφιοποίηση χωρίς λειτουργία είναι απλώς σκηνικό.

Η ενεργειακή πολιτική είναι ανύπαρκτη. Οι φυσικοί πόροι παραχωρούνται χωρίς εθνικό σχέδιο, η αυτάρκεια αγνοείται, η εξάρτηση θεσμοποιείται. Ό,τι ξεκίνησε πρόχειρα την εποχή Τσίπρα, συνεχίζεται τώρα με μεγαλύτερη επιπολαιότητα και μεγαλύτερο κόστος. Η γεωπολιτική ευαλωτότητα είναι το τίμημα.

Η Τουρκία κινείται με συνέπεια. Η Ελλάδα, με άγχος. Οι εθνικές γραμμές θολώνουν, οι δηλώσεις δεν γίνονται πολιτική, οι επισκέψεις δεν γεννούν στρατηγική. Η διπλωματία έχει απονευρωθεί.

Στο εσωτερικό, η ασφάλεια είναι λέξη χωρίς αντίκρισμα. Το οργανωμένο έγκλημα επεκτείνεται, η αστυνομία διαχειρίζεται επικοινωνία, η Δικαιοσύνη φθείρεται. Οι συλλήψεις λειτουργούν ως πυροτεχνήματα, όχι ως πολιτική. Το κράτος δεν προστατεύει, επιτηρεί.

Η ανάπτυξη μοιάζει με πρόσοψη θεάτρου. Πίσω από τους αριθμούς, δεν υπάρχει παραγωγή. Πίσω από τις ανακοινώσεις, δεν υπάρχει κράτος. Πίσω από τις εξαγγελίες, δεν υπάρχει εμπιστοσύνη.

Το Ταμείο Ανάκαμψης έχει μετατραπεί σε εργαλείο αναθέσεων. Όπως τα ΕΣΠΑ προηγουμένως. Οι δείκτες προόδου είναι φτωχοί, η διαφάνεια χαμηλή, το όφελος κοινωνικά άνισο. Η «ανάκαμψη» μοιάζει περισσότερο με ανακύκλωση προνομίων.

Η παρέμβαση για τη Βόρεια Εύβοια είναι θετική, αλλά αποσπασματική. Τα voucher δεν αρκούν χωρίς σχέδιο υποδομών, επανακατοίκησης και βιώσιμης ανάπτυξης.

Η απονομή τιμών σε δημιουργούς δεν είναι πολιτική πολιτισμού. Είναι χειρονομία. Η στήριξη θέλει βάθος… προγράμματα, υποδομές, εκδόσεις, δημόσια παρουσία. Όχι τελετές.

Και όσο για την «κανονικότητα», είναι σταθερή δημοκρατική λειτουργία. Όχι σταθερότητα σιωπής. Όχι πολιτική με όρους marketing. Όχι κοινωνία με παροχές αντί ευκαιριών.

Ο κ. Μητσοτάκης και ο κ. Τσίπρας μοιράζονται το ίδιο υπόδειγμα, διοίκηση χωρίς στρατηγική, επικοινωνία χωρίς ουσία, εξουσία χωρίς προορισμό. Και οι δύο άφησαν πίσω τους την ίδια σκιά, μια κοινωνία εξαντλημένη, ένα κράτος διαλυμένο, ένα πολιτικό σύστημα αυτοαναφορικό.

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται απλά άλλο αφήγημα. Χρειάζεται αλήθεια. Ηγεσία με αποστολή. Εθνική στρατηγική. Θεσμική ευθύνη.

Γιατί χωρίς αυτά, η «σταθερότητα» είναι απλώς μια εύθραυστη σιωπή πριν το επόμενο ξύπνημα.