Ενεργειακές και γεωπολιτικές… αναβολές!

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, Οικονομολόγος – Ψυχολόγος, Συγγραφέας

Καθυστερήσεις στην έναρξη των ερευνών για τους υδρογονάνθρακες και σε άλλες εποχές θα αρκούσε μια αναφορά στις κρατικές δυσλειτουργίες και τη γραφειοκρατία για να εξηγήσεις πώς μια διαδικασία που θεωρητικά μπορεί να προχωρήσει με την ταχύτητα του φωτός καταλήγει να σέρνεται από αναβολή σε αναβολή. Όμως στη συγκεκριμένη φάση, ακόμη κι αν υπάρχουν αυτά τα συνηθισμένα εμπόδια,  μάλλον δεν αρκεί μια τέτοια δικαιολογία.

Κάτι που οι νέες αλλαγές στα σχέδια των ερευνών συνδυάστηκαν με δηλώσεις αξιωματούχων για την προτεραιότητα στις πιο πράσινες πηγές ενέργειας και για την πτώση των τιμών του φυσικού αερίου και δεν κάνει πλέον και τόσο συμφέρουσα την εξόρυξη των κοιτασμάτων, κάτι οι γεωπολιτικές εξελίξεις στην Αν. Μεσόγειο με την Τουρκία να αναζητά ρόλο και λόγο στην αξιοποίηση της κυπριακής ΑΟΖ αλλά και να θέτει διαρκώς σε αμφισβήτηση και τη δυνατότητα της Ελλάδας να προχωρήσει σε σχετικές πρωτοβουλίες, και έρχεται να αναδειχθεί ένα ευρύτερο ζήτημα γεωστρατηγικών επιλογών.

Ούτε το ευμετάβλητο των τιμών, ούτε ο μακροπρόθεσμος, “πράσινος” ενεργειακός προσανατολισμός θα έπρεπε να αποτελούν ανασχετικό παράγοντα για την επισταμένη προώθηση της εκμετάλλευσης των σημαντικών κοιτασμάτων, ειδικά στην Κρήτη. Άλλωστε η χρηματιστηριακή αξία ενός προϊόντος υπόκειται, έτσι κι αλλιώς, σε διαρκείς αυξομειώσεις με βάση τη ζήτηση ή το κόστος παραγωγής και το πλήρες πέρασμα σε εναλλακτικές μορφές ενέργειας, ακόμη πιο φιλικές προς το περιβάλλον, θα χρειαστεί αρκετές δεκαετίες για να ολοκληρωθεί.

Δεν νομίζω ότι θα ήθελε κανείς να πιστέψει ότι οι καθυστερήσεις δεν είναι τυχαίες αλλά μέρος ενός διπλωματικού σχεδιασμού. Ίσα, ίσα που αυτή τη στιγμή οι συνθήκες μοιάζουν να ευνοούν την ακόμη πιο δυναμική στάση της Ελλάδας στο θέμα. Η Τουρκία, όπως επανειλημμένως έχω επισημάνει, μπορεί να μην αφεθεί ποτέ εκτός των εξελίξεων στην περιοχή αλλά η συγκυρία, εσωτερική και διεθνής, δεν την ευνοεί, το αμέσως επόμενο διάστημα. Με πολλά μέτωπα ανοιχτά, με την κυριαρχία του Ερντογάν να βρίσκεται σε ευθεία αμφισβήτηση, με τις διεθνείς συμμαχίες να κλονίζονται ή και να καταρρέουν.

Τώρα είναι η ευκαιρία της χώρας μας για να προχωρήσει με ακόμη μεγαλύτερη πίστη και θέρμη στην ενεργειακή ανάδειξη και θωράκιση της για τα επόμενα πολλά χρόνια. Να καταστεί σημαντικός τροφοδότης ενέργειας για την Ε.Ε. και να αποκτήσει την πολυπόθητη ενεργειακή της αυτονομία.

Όσοι, στο κλίμα της υποχωρητικότητας και των αλλεπάλληλων συμβιβασμών, απεργάζονται παθητικότητα και σε αυτό τον τομέα, ας συνειδητοποιήσουν ότι το ενεργειακό δεν είναι βαρίδιο αλλά ισχυρό διαπραγματευτικό όπλο και η απώλεια ή η αποσιώπησή του συνιστά εθνικό έγκλημα.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.