Ενα δίλημμα απ’ τα παλιά: Σταυρός ή λίστα;

Γράφει η Δέσποινα Κονταράκη

Η υπόθεση Γεωργούλη, όπως και η υπόθεση Καϊλή, επαναφέρει στη δημόσια συζήτηση τον τρόπο εκλογής των ευρωβουλευτών. Με σταυρό ή με λίστα; Να θυμίσουμε ότι μέχρι το 2014 οι ευρωβουλευτές εκλέγονταν με λίστα, που σημαίνει ότι ήταν στην ευχέρεια του προέδρου κάθε κόμματος να ορίσει ποιοι και ποιες θα έπαιρναν το δρόμο για τις Βρυξέλλες. Φυσικά, τόσο στην κατάρτιση λίστας όσο και στη σταυροδοσία, η επιλογή των υποψηφίων γίνεται από τον πρόεδρο του κόμματος, ωστόσο υπάρχει μία διαφορά: ότι στην περίπτωση του σταυρού μεσολαβεί η λαϊκή βούληση που βάζει την τελική σφραγίδα στα πρόσωπα.

Και τα δύο συστήματα έχουν φανατικούς υποστηρικτές και ορκισμένους πολέμιους. Η λίστα αυξάνει τη δύναμη του προέδρου και της ηγετικής ομάδας, και περιχαρακώνει τα σύνορα ασφαλείας που κάθε επικεφαλής θα ήθελε να έχει γύρω του. Ειδικά σε μεγάλες παρατάξεις όπου οι δελφίνοι καραδοκούν και οι συνιστώσες είναι περισσότερες από τους ψηφοφόρους, είναι ευνόητο ότι θα επιβιώσουν πιο εύκολα οι κάθε λογής «προεδρικοί».

Ωστόσο, κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει και τα θετικά, αφού η ύπαρξη λίστας αφαιρεί ένα πολύ μεγάλο βάρος από τους υποψηφίους, οι οποίοι πρέπει να οργώσουν όλη τη χώρα και να δαπανήσουν τεράστια ποσά κυνηγώντας τις πολυπόθητες ψήφους.

Στα θετικά της λίστας είναι επίσης ότι τα κριτήρια επιλογής των υποψήφιων ευρωβουλευτών δεν είναι πλέον η προσέλκυση χιλιάδων προσωπικών ψηφοφόρων στο κόμμα, αλλά η πολιτική και επαγγελματική επάρκεια που πρέπει να υπάρχει στον δύσκολο, απαιτητικό και πολύπλοκο κόσμο των Βρυξελλών.

Η σταυροδοσία, από την άλλη, προσφέρει την τελική επιλογή στο λαό. Τον αναγάγει σε μεγάλο κριτή, που, αν μη τι άλλο, είναι η πεμπτουσία της Δημοκρατίας. Οι πολίτες έχουν τη δύναμη να επιλέξουν εκείνον που επιθυμούν να τους αντιπροσωπεύσει στην Ευρώπη, χωρίς να ασχολούνται με εσωκομματικές ισορροπίες και μικροπολιτικά αλισβερίσια.

Αλλά επειδή το νόμισμα έχει δύο όψεις, η αρνητική πλευρά είναι ότι πολλές φορές το κριτήριο που υπερισχύει στον μέσο ψηφοφόρο είναι η αναγνωρισιμότητα.

Ετσι, ουκ ολίγες φορές είδαμε να στρογγυλοκάθονται στην καλοπληρωμένη θέση του ευρωβουλευτή άνθρωποι που το μόνο τους διαπιστευτήριο είναι μια τηλεοπτική σειρά. Δύσκολη εξίσωση για γερούς λύτες.

Ελεύθερος Τύπος

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.